Δημόσια Διαβούλευση στα πλαίσια υλοποίησης του διασυνοριακού έργου 4PLUS.

Σας ενημερώνουμε ότι την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2020 θα λάβει χώρα δημόσια διαβούλευση που αφορά στην προσπάθεια σύνθεσης ενός Οδικού Χάρτη Πολιτικής Προστασίας των Ατόμων με αναπηρία σε περιπτώσεις κρίσεων ή φυσικών καταστροφών. Η διαβούλευση αυτή αποτελεί κοινή πρωτοβουλία των ΠΕΔ Δυτικής Μακεδονίας και Ιονίων Νήσων στα πλαίσια του διασυνοριακού έργου 4PLUS του προγράμματος INTERREG-IPA CBC Greece-Albania.

Τη διαβούλευση μπορείτε να την παρακολουθήσετε στην διεύθυνση:  Join live event

Προοίμιο

Οι ηγέτες και οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων στη δημόσια διοίκηση, τις επιχειρήσεις και την κοινωνία των πολιτών που έχουν ευθύνη για υπηρεσίες που επηρεάζουν άτομα με αναπηρία θα πρέπει να αποδεχτούν ότι οι ομάδες αυτές ενδέχεται να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο από το ευρύ κοινό και μπορεί να είναι πιο ευάλωτοι σε κινδύνους, τις συνέπειες μιας καταστροφής, και άδικη μεταχείριση κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης ή των συνεπειών της.

Το να διασφαλιστεί ότι τα άτομα με αναπηρία λαμβάνουν επαρκή φροντίδα είναι θέμα δικαιοσύνης και σημαντική επιβεβαίωση των αξιών της ισότητας. Ενώ η ετοιμότητα έκτακτης ανάγκης για τα άτομα με ειδικές ανάγκες παρέχεται συνήθως σε ομάδες, είναι απαραίτητο να εξεταστούν λεπτομερέστερα οι ιδιαίτερες ανάγκες των ατόμων με αναπηρία.

Η αναπηρία δεν περιορίζεται σε περιορισμούς στην προσωπική κινητικότητα, όπως σε άτομα με αναπηρικά αμαξίδια. Αντίθετα, καλύπτει ένα πολύ ευρύ φάσμα σωματικών, αισθητηριακών, ψυχικών και συναισθηματικών καταστάσεων, συμπεριλαμβανομένων των επιπτώσεων του γήρατος ή της ασθένειας, και μορφές εξάρτησης από ιατρικά φάρμακα ή εξοπλισμό.

Όσον αφορά τον γενικό πληθυσμό, τα άτομα με αναπηρία ενδέχεται να είναι λιγότερο ικανά να αντιληφθούν κινδύνους και κινδύνους, ή λιγότερο κινητικά, ή να εξαρτώνται από τη βοήθεια προκειμένου να είναι σε θέση να αντιδράσουν σε καταστάσεις κρίσης.

Η παροχή βοήθειας σε άτομα με αναπηρία κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης στο δημόσιο απαιτεί σχεδιασμό, προοπτική και συντονισμένη δράση πριν από τις καταστροφές, έτσι ώστε τα προγράμματα και οι διαδικασίες να εφαρμόζονται όταν η κατάσταση γίνει κρίσιμη.

Αυτή η δέσμη κατευθυντήριων γραμμών αποσκοπεί στο να διασφαλίσει ότι οι εθνικές κυβερνήσεις, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και οι ομόλογοι τους σε περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και τα σχετικά γραφεία τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα θα αποκτήσουν μια σαφή ιδέα για το πώς να προχωρήσουν στην παροχή βοήθειας και μείωσης των κινδύνων σε περίπτωση καταστροφών για τα άτομα με αναπηρία.

2

Ορολογία

Ανθρωποι με αναπηρίες

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία αναφέρει ότι «τα άτομα με αναπηρίες περιλαμβάνουν εκείνα που έχουν μακροχρόνιες σωματικές, διανοητικές, πνευματικές ή αισθητηριακές διαταραχές, οι οποίες σε αλληλεπίδραση με διάφορα εμπόδια ενδέχεται να εμποδίσουν την πλήρη και αποτελεσματική συμμετοχή τους στην κοινωνία βάση με άλλους». Άτομα με αναπηρία μπορεί να περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, άτομα που χρησιμοποιούν αναπηρικά αμαξίδια, άτομα που είναι τυφλά ή κωφά, άτομα με νοητικές διαταραχές ή άτομα με ψυχικές παθήσεις, καθώς και άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη λειτουργία λόγω ενός ευρέος φάσματος καταστάσεων υγείας όπως ως χρόνιες ασθένειες, μολυσματικές ασθένειες, νευρολογικές διαταραχές και ως αποτέλεσμα της διαδικασίας γήρανσης.

Κίνδυνος

Μια κατάσταση που απειλεί την ασφάλεια και την ευημερία των ανθρώπων. Στην προέλευση μπορεί να είναι φυσικό (π.χ. σεισμοί, πλημμύρες), τεχνολογικό (π.χ. συντριβές μεταφοράς, τοξικές απελευθερώσεις), κοινωνικά (π.χ. συντριβές πλήθους, διαδηλώσεις) ή εκ προθέσεως (π.χ. τρομοκρατία, βία που εμπνέεται πολιτικά).

Ευαισθησία/Τρωτότητα

Ευαισθησία ενός ατόμου σε βλάβες ως αποτέλεσμα εξωτερικών ανεπιθύμητων ενεργειών όπως φυσικές καταστροφές, δημόσιες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, τεχνολογικά συμβάντα ή πολιτική βία.

Έκτακτες ανάγκες

Οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης είναι ένα είδος συμβάντος ή συμβάντος που απαιτεί δράση, συνήθως επείγουσα και συχνά μη ρουτίνα. Οι καταστροφές μπορούν να θεωρηθούν έκτακτης ανάγκης μεγάλης κλίμακας που έχουν ως αποτέλεσμα «σοβαρή διαταραχή της λειτουργίας μιας κοινότητας ή μιας κοινωνίας που περιλαμβάνει εκτεταμένες ανθρώπινες, υλικές, οικονομικές ή περιβαλλοντικές απώλειες και επιπτώσεις, η οποία υπερβαίνει την ικανότητα της πληγείσας κοινότητας ή της κοινωνίας να αντιμετωπίζει τη χρήση τους δικούς του πόρους ».

3

Διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης

Ο όρος «διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης», που μερικές φορές ονομάζεται «διαχείριση κινδύνου καταστροφών», αναφέρεται στη συστηματική διαδικασία χρήσης διοικητικών αποφάσεων, οργάνωσης, επιχειρησιακών δεξιοτήτων και ικανοτήτων για την εφαρμογή στρατηγικών, πολιτικών και ικανότητας αντιμετώπισης της κοινωνίας και των κοινοτήτων για τη μείωση των επιπτώσεων στην υγεία και να βελτιώσει τα αποτελέσματα της υγείας από κινδύνους και συναφείς καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και καταστροφές. Οι ικανότητες περιλαμβάνουν πολιτικές, νομοθεσία, ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους, μηχανισμούς σχεδιασμού και συντονισμού, διαχείριση πληροφοριών, εκτίμηση κινδύνων, υποδομή και εφοδιαστική, παροχή υπηρεσιών και ανάπτυξη ικανοτήτων για την πρόληψη κινδύνων, τη μείωση της ευπάθειας, την εφαρμογή ετοιμότητας έκτακτης ανάγκης, την αντίδραση, την αποκατάσταση και την αποκατάσταση των χώρες και κοινότητες. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ενέργειες περιγράφονται ως εξής:

πριν: περιλαμβάνει κοινοτικές και εθνικές εκτιμήσεις κινδύνου έκτακτης ανάγκης, μείωση κινδύνου και ευπάθειας και ετοιμότητα

κατά τη διάρκεια: την αντιμετώπιση έκτακτης ανάγκης.
μετά: καλύπτει την ανάκαμψη, την αποκατάσταση, την ανοικοδόμηση και τη

μετάβαση σε ολοκληρωμένες υπηρεσίες, συμπεριλαμβανομένων δράσεων για τη μείωση του κινδύνου μελλοντικών γεγονότων.

Ανθεκτικότητα

Για τα άτομα, τις ομάδες ανθρώπων και την κοινωνία στο σύνολό της, το κράτος (και η διαδικασία) είναι ισχυρό έναντι των κινδύνων καταστροφών. Αυτό σημαίνει ότι είναι σε θέση να μειωθούν οι επιπτώσεις της καταστροφής, να διαχειριστούν οι επιπτώσεις της με αποτελεσματικότητα και να ανακάμψει η κοινωνία γρήγορα από αυτήν.

Πολιτική προστασία

Η παροχή υπηρεσιών στο γενικό πληθυσμό που τους επιτρέπει να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο επιβίωσης και να μειώσουν τις καταστροφικές συνέπειες των καταστροφών και των κρίσεων.

4

Εισαγωγή

Εκτιμάται ότι το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει με κάποια μορφή αναπηρίας, ωστόσο είναι από τους πιο ευάλωτους και παραμελημένους σε οποιοδήποτε είδος έκτακτης ανάγκης. Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα άτομα με αναπηρίες επηρεάζονται δυσανάλογα και αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας και νοσηρότητας. Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία (CRPD) το άρθρο 11 (για καταστάσεις κινδύνου και ανθρωπιστικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης) καλεί τα συμβαλλόμενα κράτη να λάβουν «όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διασφαλίσουν την προστασία και την ασφάλεια των ατόμων με αναπηρία σε καταστάσεις κινδύνου, συμπεριλαμβανομένων καταστάσεων ένοπλων συγκρούσεων, ανθρωπιστικών καταστάσεων έκτακτης ανάγκης και εμφάνισης φυσικών καταστροφών».

Αυτός ο Οδικός Χάρτης προορίζεται κυρίως για φορείς που εργάζονται στη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης και καταστροφών σε τοπικό, εθνικό ή διεθνές επίπεδο και σε κυβερνητικούς ή μη κυβερνητικούς οργανισμούς. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες, εκείνα που εργάζονται στον τομέα της αναπηρίας και εκείνα που εργάζονται σε άλλους τομείς που συμβάλλουν στη βελτίωση των αποτελεσμάτων της υγείας που σχετίζονται με τη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης, μπορεί επίσης να θεωρήσουν χρήσιμη αυτήν την σημείωση καθοδήγησης.

Είναι ένας σύντομος, πρακτικός Οδικός Χάρτης που λειτουργεί ως οδηγός που καλύπτει δράσεις για τη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης, όπως εκτίμηση κινδύνου, πρόληψη (συμπεριλαμβανομένης της μείωσης του κινδύνου και της ευπάθειας), ετοιμότητα, αντίδραση, ανάκαμψη και ανοικοδόμηση. Περιγράφει τα ελάχιστα μέτρα που πρέπει να λάβουν οι φορείς υγείας για να διασφαλιστεί ότι διατίθεται ειδική υποστήριξη για άτομα με αναπηρίες όταν χρειάζεται και για να διασφαλιστεί ότι η αναπηρία περιλαμβάνεται στην ανάπτυξη και εφαρμογή γενικών δράσεων υγείας σε όλα τα επείγοντα περιβάλλοντα, δηλαδή φυσικούς και τεχνολογικούς κινδύνους , επιδημικές ασθένειες και άλλους βιολογικούς κινδύνους και συγκρούσεις και άλλους κοινωνικούς κινδύνους. Αυτή η διπλή στρατηγική – τόσο της κύριας όσο και της ειδικής υποστήριξης – θα βοηθήσει στην εξασφάλιση της κάλυψης των μακροπρόθεσμων αναγκών της κοινότητας.

5

Τι σημαίνει η επιτυχής εφαρμογή της πολιτικής προστασίας για τα άτομα με αναπηρία;

Πολιτική δέσμευση

Οι κυβερνήσεις πρέπει να λάβουν σαφείς αποφάσεις και να συμπεριλάβουν στην πολιτική ατζέντα τους τη δέσμευση να καταβάλουν σοβαρές προσπάθειες για την ανάπτυξη αποτελεσματικής διαχείρισης κινδύνων σε περίπτωση καταστροφών για άτομα με αναπηρία. Ως μέρος της γενικότερης προσπάθειας για τη διασφάλιση της ασφάλειας των πληθυσμών τους, πρέπει να ιδιαίτερη φροντίδα και συνέπεια στις ανάγκες αυτών των ανθρώπων.

Συντονισμός

Προκειμένου να διασφαλιστεί η αποτελεσματική ανάπτυξη, εφαρμογή και παρακολούθηση συστημάτων έκτακτης ανάγκης για άτομα με αναπηρία, ένα συγκεκριμένο όργανο κυβερνητικής διοίκησης πρέπει να είναι υπεύθυνο για το συντονισμό και τη συνέχεια των πρωτοβουλιών. Σε στενή συνεργασία με όλους τους σχετικούς ενδιαφερόμενους, θα είναι καθήκον του συντονιστικού φορέα να διασφαλίζει ότι όλες οι σχετικές πληροφορίες συλλέγονται και συγκεντρώνονται.

Δικτύωση.

Πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον ένα δίκτυο που να επιτρέπει στους ενδιαφερόμενους να συναντώνται και να ανταλλάσσουν πληροφορίες σχετικά με τις προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπιστούν εάν πρέπει να εντοπιστούν κίνδυνοι και να βρεθούν λύσεις. Αυτά τα δίκτυα πρέπει να είναι πάντα ανοιχτά σε νέα μέλη και πρέπει να λαμβάνουν πλήρως υπόψη τις εξελικτικές αλλαγές στην τεχνολογία, τις συνήθειες και τις προσδοκίες.

Στρατηγικός σχεδιασμός

Πρέπει να δημιουργηθεί ένα γενικό σχέδιο το οποίο και να ενημερώνεται συνεχώς. Η οργάνωση των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και η αξιολόγηση των ασκήσεων έκτακτης ανάγκης πρέπει να αποτελούν μέρος μιας συνεχούς διαδικασίας προσαρμογής του γενικού σχεδίου.

Διαχείριση γνώσης

Θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί ένα συνεκτικό πρόγραμμα διαχείρισης γνώσης για τη διασφάλιση της μεταφοράς της αποκτηθείσας τεχνογνωσίας σε όσους μπορούν να επωφεληθούν από αυτήν. Αυτή η γνώση θα διευκόλυνε την οργάνωση εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και θα επέτρεπε τη συνεχή βελτίωση των συστημάτων έκτακτης

6

ανάγκης. Ειδική προστιθέμενη αξία θα παρέχεται από τη συμμετοχή ατόμων με αναπηρίες και των οργανώσεων τους.

Προσδιορισμός και βελτιστοποίηση πόρων

Η αξιολόγηση ενός γενικού σχεδίου και η συνεχής ενημέρωση των ικανοτήτων του, καθώς και το γενικό επίπεδο γνώσεων, θα επιτρέψει στους ενδιαφερόμενους να εκτιμήσουν τις ανάγκες σχετικά με τους οικονομικούς, οργανωτικούς και ανθρώπινους πόρους. Ταυτόχρονα, η καλύτερη δυνατή χρήση υφιστάμενων ή νέων πόρων μπορεί να επιτρέψει τη βελτίωση του σχεδίου δράσης.

Επικοινωνία

Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι όλοι ενημερώνονται σχετικά με την κατάσταση ετοιμότητας, απαιτείται μια καλή πολιτική επικοινωνίας. Η ενεργητική διάδοση των πληροφοριών θα διασφαλίσει ότι όλο και περισσότεροι σχετικοί ενδιαφερόμενοι θα έρχονται σε επαφή και συμμετέχουν στη διαδικασία ετοιμότητας.

7

Φάσεις Οδικού Χάρτη

Φάση # 1: Πρόληψη: Μείωση του κινδύνου καταστροφών

Πριν από τις καταστροφές, θα πρέπει να υπάρχει μια γενική διαδικασία μετριασμού, μείωσης κινδύνου, ετοιμότητας και σχεδιασμού. Κατά τη διάρκεια του διαστήματος μεταξύ καταστροφών, πρέπει να αναγνωριστεί και να καθοριστεί με ακρίβεια ότι σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, τα άτομα με αναπηρίες έχουν θεμελιώδες δικαίωμα σε τόσο καλό επίπεδο προστασίας όσο και ο υπόλοιπος πληθυσμός.

Όσον αφορά στον εντοπισμό των πρακτικών προβλημάτων που πρέπει να αναμένονται, οι θεσμικοί φορείς, η κυβέρνηση και η δημόσια διοίκηση ευρύτερα, πρέπει να επιμείνουν στη συμμετοχή εθελοντικών οργανώσεων πολιτικής προστασίας και οργανώσεων ατόμων με αναπηρίες ή που εκπροσωπούν και βοηθούν αυτούς τους ανθρώπους σε έναν πολυμερή διάλογο που προορίζεται για την προώθηση του προγραμματισμού και της δράσης.

Ο γενικός στόχος αυτής της φάσης είναι να διασφαλίσει ότι τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι τόσο ανθεκτικά έναντι των καταστροφών όσο και του υπόλοιπου πληθυσμού και ότι αυτό το επίπεδο ανθεκτικότητας είναι ικανοποιητικό για όλα τα μέρη.

Οι κυβερνήσεις, οι δημόσιες διοικήσεις και οι οργανισμοί ετοιμότητας πρέπει να διασφαλίσουν ότι τα δικαιώματα και οι ανάγκες των ατόμων με αναπηρία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας σχεδιασμού έκτακτης ανάγκης. Αυτό περιλαμβάνει τα ακόλουθα:

  •   Γνωρίζοντας τα άτομα με αναπηρία συγκεντρώνοντας αρχεία διευθύνσεων και αναγκών για βοήθεια και πού είναι πιθανό να βρίσκονται. Αυτό μπορεί να απαιτεί τη χρήση δεδομένων απογραφής (με κατάλληλη αναφορά στις νομικές απαιτήσεις για την προστασία των προσωπικών δεδομένων) ή ελλείψει συστημάτων εγγραφής για άτομα με αναπηρία, διεξαγωγή έρευνας για την τοπική περιοχή. Ως εκ τούτου, όλοι οι δικαιούχοι με ειδικές ανάγκες κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης πρέπει να ταυτοποιούνται, να ποσοτικοποιούνται και να εγγράφονται στις αρχές πολιτικής προστασίας.
  •   Οι κοινοί και ειδικοί κίνδυνοι και κίνδυνοι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τα άτομα με αναπηρίες και όχι απλώς τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τον γενικό πληθυσμό.
  •   Οι ειδικές ανάγκες συνδέονται με τα κέντρα φροντίδας ηλικιωμένων, τα ψυχιατρικά νοσοκομεία και τα κέντρα αποκατάστασης, καθώς και με άλλα ειδικά ιδρύματα που εξυπηρετούν άτομα με σοβαρές αναπηρίες που δεν

8

μπορούν να ζήσουν στην κοινότητα. Αυτά τα ιδρύματα αντιπροσωπεύουν συγκεντρώσεις ευάλωτων ατόμων που ενδέχεται να χρειάζονται ειδική βοήθεια κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης και δεν πρέπει να χάνονται κατά το σχεδιασμό προληπτικών δραστηριοτήτων.

  •   Οι ανάγκες των ατόμων με αναπηρία σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης πρέπει να εκτιμηθούν και οι πόροι να βρεθούν για την κάλυψή τους. Αυτή η διαδικασία πρέπει να αναγνωρίζει την ατομικότητα συγκεκριμένων αναγκών που προκύπτουν από την αναπηρία και όχι να τις γενικεύει. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι ανάγκες των ατόμων με αναπηρία θα ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό ανάλογα με τους τύπους αναπηρίας που εμπλέκονται, τις ρυθμίσεις διαβίωσης και τις υπηρεσίες φροντίδας και υποστήριξης που χρησιμοποιούν τα ενδιαφερόμενα άτομα.
  •   Οπροληπτικόςσχεδιασμόςέκτακτηςανάγκηςγιαάτομαμεαναπηρίαθαπρέπει να εξετάσει εάν και πώς τα άτομα είναι σε θέση να καλέσουν βοήθεια, εάν και σε ποιο βαθμό εκπαιδεύονται οι διασώστες για να τα αντιμετωπίσουν, εάν υπάρχουν εμπόδια σε διαδικασίες όπως η εκκένωση και εάν τέτοιες διαδικασίες είναι επαρκώς προικισμένες με πόρους και εάν μπορεί να παρασχεθεί κατάλληλη προσωρινή στέγαση σε άτομα με αναπηρία εάν απαιτείται μακροχρόνια εκκένωση.
  •   Τέλος, ο προγραμματισμός θα πρέπει να περιλαμβάνει μέτρα για την παρακολούθηση, την αξιολόγηση και την αντιμετώπιση των διακρίσεων εις βάρος ατόμων με αναπηρία εάν συμβεί σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, καταστροφής ή κρίσης. Η προσέγγιση και ο σεβασμός των ατόμων με αναπηρία θα πρέπει να ενσωματωθούν, ως αρχές και ως συνταγές για δράση, σε προγράμματα κατάρτισης για άτομα που αντιμετωπίζουν καταστροφές ως σχεδιαστές, διαχειριστές, υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων ή ανταποκριτές. Η εκπαίδευση για την επαφή με άτομα με αναπηρίες πρέπει να επεκτείνεται σε όλες τις φάσεις καταστροφής: μετριασμός, επιφυλακή, επείγουσα δράση και ανάκαμψη. Φάση # 2: Προστασία: Δράση έκτακτης ανάγκης Αυτή η φάση αναφέρεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή κρίσης στην οποία απαιτούνται αντιδράσεις όπως διάσωση, εκκένωση και φροντίδα. Αυτοί οι διασώστες που καλούνται να ανυψώσουν και να μεταφέρουν φυσικά άτομα με αναπηρίες, και τους αδύναμους ηλικιωμένους, θα πρέπει να εκπαιδευτούν και να εξοπλιστούν για να εκτελούν τέτοιες ενέργειες με τον κατάλληλο, επαγγελματικό τρόπο με ελάχιστο κίνδυνο για τον χορηγό ή τον αποδέκτη βοήθειας. Όλος ο εξοπλισμός και οι τεχνικές

9

συσκευές πρέπει να συντηρούνται καλά προκειμένου να λειτουργούν πλήρως σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Οι ανταποκριτές έκτακτης ανάγκης και άλλοι φροντιστές πρέπει να υποχρεούνται να διατηρούν μια σωστή, επαγγελματική και αμερόληπτη στάση απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Με βάση τη λεπτομερή γνώση των ατόμων με αναπηρία που είναι πιθανό να είναι παρόντα στην τοπική περιοχή, θα πρέπει να γίνουν λεπτομερείς μελέτες για το πώς κάθε άτομο θα αντιληφθεί τον κίνδυνο ή θα λάβει ειδοποίηση. Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι είναι αποτελεσματική, η διαδικασία αποστολής συναγερμού πρέπει να μελετηθεί σε σχέση με τις γνωστικές και αισθητηριακές ικανότητες κάθε ατόμου που πρέπει να ειδοποιείται ή τις ανάγκες της σταδιοδρομίας του.

Φάση # 3: Εκκένωση

Η εκκένωση είναι ένα από τα κύρια μέσα για την αποφυγή βλάβης σε άτομα κατά τη διάρκεια απειλητικών καταστάσεων ή καταστάσεων κρίσης. Μπορεί να χωριστεί ευρέως στο είδος προ-αντίκτυπου (προληπτικό) και σε αυτό που ασκείται κατά τη διάρκεια ή μετά τον αντίκτυπο (για τη διάσωση ή τη διατήρηση της δημόσιας ασφάλειας). Όταν απαιτείται εκκένωση, οι αρχές πολιτικής προστασίας πρέπει να έχουν προϋπάρχουσες διαδικασίες για να διασφαλίσουν ότι κανένας δεν θα μείνει πίσω.

Πρέπει να γίνουν ρυθμίσεις για να διασφαλιστεί ότι τα άτομα με αναπηρία μπορούν να ακολουθούν τις εντολές εκκένωσης όταν αυτές εκδίδονται από τις αρχές. Αυτό συνεπάγεται τη διασφάλιση ότι η αναχώρηση, το ταξίδι και η άφιξη στον προορισμό μπορούν να διεξαχθούν αποτελεσματικά και με ασφάλεια χωρίς αδικαιολόγητες καθυστερήσεις ή εμπόδια – και με τα ίδια κριτήρια αποτελεσματικότητας και ασφάλειας που ισχύουν για τον γενικό πληθυσμό.

Δεν πρέπει να υπάρχουν φυσικά εμπόδια σε αυτές τις τρεις φάσεις κίνησης: αυτό συνεπάγεται τον έλεγχο της παρουσίας σκαλοπατιών, ότι οι διάδρομοι είναι αρκετά ευρείς ώστε να επιτρέπουν τη διέλευση, ότι το ανθρώπινο δυναμικό και οι μεταφορές είναι διαθέσιμα και είναι κατάλληλα εξοπλισμένα, και ότι υπάρχουν ρυθμίσεις για τη στέγαση κάθε τύπος αναπηρίας.

Τα άτομα που κοιμούνται χωρίς να μπορούν να κινηθούν πρέπει να ανατραφούν, να ντυθούν (εάν είναι απαραίτητο) και να μεταφερθούν από φροντιστές ή ανταποκριτές που είναι εκπαιδευμένοι στο πώς να πραγματοποιήσουν αυτό το είδος εργασίας και που θα χρησιμοποιήσουν τις κατάλληλες διαδικασίες.

10

Εάν τα άτομα με αναπηρία μεταφέρονται σε κέντρα ανάπαυσης, αυτά πρέπει να είναι σχεδιασμένα και εξοπλισμένα έτσι ώστε να είναι προσβάσιμα και να μπορούν να φιλοξενήσουν αυτούς τους ανθρώπους όσο το δυνατόν περισσότερο χωρίς πρόσθετη δυσκολία. Το άτομο με αναπηρία θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε οποιονδήποτε εξοπλισμό που είναι απαραίτητος για την κανονική συντήρηση της υγείας και της ασφάλειας του, συμπεριλαμβανομένων, όπου απαιτείται, φαρμάκων και μηχανημάτων υποστήριξης της ζωής.

Φάση # 4: Αποκατάσταση

Αυτή η φάση αναφέρεται στο επακόλουθο μιας καταστροφής, κρίσης ή έκτακτης ανάγκης στην οποία δίνεται έμφαση στην αποκατάσταση των συνθηκών στο φυσιολογικό και την ανάκαμψη από ζημιές και διαταραχές. Αυτή μπορεί να είναι μια αργή διαδικασία που διαρκεί χρόνια και απαιτεί μια μακρά περίοδο διαβίωσης με προσωρινές ρυθμίσεις.

Οι κυβερνήσεις και οι δημόσιοι διαχειριστές θα πρέπει να επιδιώκουν να διασφαλίζουν ότι τα άτομα με αναπηρία δεν υφίστανται διακρίσεις κατά τον σχεδιασμό, το σχεδιασμό ή την ανάθεση προσωρινού καταφυγίου μετά την καταστροφή, το οποίο πρέπει να είναι προσβάσιμο και λειτουργικό σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Επιπλέον, τα άτομα με αναπηρία δεν πρέπει να υφίστανται διακρίσεις κατά την παροχή ευκαιριών απασχόλησης μετά την καταστροφή ή την ανάθεση μόνιμης ανακαινισμένης κατοικίας.

Όπως και στη φάση έκτακτης ανάγκης, πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να φιλοξενηθούν ζώα που εργάζονται, όπως σκύλοι-οδηγοί για τυφλούς. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες δεν πρέπει να υποφέρουν υψηλότερα επίπεδα κινδύνου μετά την καταστροφή από ό, τι ο γενικός πληθυσμός.

Η παρουσία διακρίσεων με οποιονδήποτε από τους τρόπους που περιγράφονται εδώ θα πρέπει να παρακολουθείται τακτικά και, εάν συμβεί, θα πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα για να την σταματήσουν και να πειθαρχήσουν ή να επανεκπαιδεύσουν οποιοδήποτε προσωπικό που είναι ένοχο για παρουσίαση διακριτικών συμπεριφορών ή συμπεριφορών ή λήψη αποφάσεων που προκαλούν διακρίσεις.

11

Γιατί έχει σημασία ένας Οδικός Χάρτης για μια πολιτική προστασία χωρίς αποκλεισμούς;

Τα άτομα με αναπηρίες είναι πιο ευάλωτα

Σε όλο τον κόσμο, τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν εκτεταμένα εμπόδια στην πρόσβαση σε υπηρεσίες όπως η υγεία, η εκπαίδευση, η απασχόληση και οι μεταφορές. Αυτά τα εμπόδια περιλαμβάνουν ανεπαρκείς πολιτικές και πρότυπα, έλλειψη παροχής, έλλειψη προσβασιμότητας, αρνητικές στάσεις, ανεπαρκή πληροφόρηση και επικοινωνία, ανεπαρκή χρηματοδότηση και έλλειψη συμμετοχής σε αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή τους. Ως αποτέλεσμα, τα άτομα με αναπηρία έχουν χειρότερη υγεία και κοινωνικοοικονομικά αποτελέσματα από τα άτομα χωρίς αναπηρίες, όπως φτωχότερη υγεία, χαμηλότερα επιτεύγματα εκπαίδευσης, λιγότερη οικονομική και κοινωνική συμμετοχή και υψηλότερα ποσοστά φτώχειας.

Σε ορισμένα πλαίσια, οι γυναίκες με αναπηρία, τα παιδιά, τα ηλικιωμένα άτομα και τα άτομα με ψυχικές ασθένειες και νοητικές διαταραχές αντιμετωπίζουν περισσότερες διακρίσεις και αποκλεισμούς από άλλα άτομα με αναπηρία. Ειδικότερα, οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης μπορούν να αυξήσουν την ευπάθεια των ατόμων που αντιμετωπίζουν αναπηρία. Άτομα με προβλήματα όρασης, ακοής και πνευματικής σύγχυσης και σοβαρές ψυχικές υγειονομικές καταστάσεις και εκείνοι που είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι ή ζουν σε ιδρύματα μπορεί να μην είναι προετοιμασμένοι για συμβάντα που οδηγούν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και μπορεί να μην γνωρίζουν ή να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

Οι ακατάλληλοι τρόποι επικοινωνίας για όσους ενδέχεται να έχουν δυσκολίες στην ακοή, την όραση ή την κατανόηση μπορούν να τους αποκλείσουν από τη λήψη κρίσιμων πληροφοριών σχετικά με καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, τα άτομα με αναπηρία μπορεί να είναι λιγότερο ικανά να ξεφύγουν από κινδύνους, μπορεί να χάσουν βασικές βοηθητικές συσκευές όπως γυαλιά, βοηθήματα ακοής και κινητικότητας ή / και φάρμακα ή μπορεί να μείνουν πίσω όταν μια κοινότητα αναγκάζεται να εκκενωθεί. Μπορεί επίσης να έχουν μεγαλύτερη δυσκολία στην πρόσβαση σε βασικές ανάγκες, όπως τρόφιμα, νερό, καταφύγιο, τουαλέτες και υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης.

12

Οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης μπορούν να αυξήσουν τον αριθμό των ατόμων που αντιμετωπίζουν αναπηρία

Οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης δημιουργούν επίσης μια νέα γενιά ατόμων που αντιμετωπίζουν αναπηρία λόγω τραυματισμών, κακής βασικής χειρουργικής και ιατρικής περίθαλψης, ψυχικής υγείας και ψυχολογικών προβλημάτων που προκαλούνται από έκτακτες ανάγκες, εγκατάλειψης και βλάβης σε δομές υποστήριξης και προληπτική υγειονομική περίθαλψη. Ανεπεξέργαστοι ή ανεπαρκώς θεραπευμένοι τραυματισμοί μπορούν να οδηγήσουν σε περιττούς θανάτους και σοβαρές και μακροχρόνιες βλάβες. Σύμφωνα με εκτιμήσεις από ορισμένες χώρες, έως και το ένα τέταρτο των αναπηριών μπορεί να σχετίζεται με τραυματισμούς και βία. Εκτιμάται ότι για κάθε παιδί που σκοτώνεται ως αποτέλεσμα βίαιης σύγκρουσης, τρία είναι τραυματισμένα και μόνιμα εξασθενημένα. Οι φυσικές καταστροφές μπορεί να οδηγήσουν σε τραυματισμούς λόγω πτώσης κτιρίων και άλλων κατασκευών, πλημμύρες, σκόνη, σπασμένα γυαλιά, ηλεκτροπληξία και ιπτάμενα συντρίμμια. Η βία και οι συγκρούσεις μπορούν να οδηγήσουν σε τραυματισμούς από βιασμό, βασανιστήρια και χρήση όπλων όπως νάρκες κατά προσωπικού και πυρομαχικά διασποράς.

Οι τραυματισμοί που προκύπτουν από φυσικές καταστροφές και συγκρούσεις περιλαμβάνουν: μεμονωμένα, πολλαπλά ή σύνθετα κατάγματα. εγκαύματα πληγές τραυματισμοί του νωτιαίου μυελού ακρωτηριασμοί και τραυματικές εγκεφαλικές βλάβες. Αυτά μπορεί να οδηγήσουν σε φυσικούς ή / και γνωστικούς περιορισμούς λόγω νευροτραύματος. αισθητηριακές διαταραχές όπως τύφλωση και κώφωση και ψυχικά και ψυχολογικά προβλήματα όπως κατάθλιψη, άγχος και μετατραυματικές διαταραχές στρες.

Ο αντίκτυπος ενός αυξανόμενου αριθμού ατόμων που αντιμετωπίζουν αναπηρία στην κοινότητα μπορεί να είναι μακροπρόθεσμος και εκτεταμένος, δημιουργώντας συντριπτική πίεση στους τομείς της υγείας και των κοινωνικών τομέων. Η έγκαιρη και κατάλληλη υγειονομική περίθαλψη μπορεί να μειώσει σημαντικά τη μελλοντική αναπηρία. Ωστόσο, τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης συχνά διαταράσσονται σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και έχουν μειωμένη ικανότητα να παρέχουν συνέχεια φροντίδας ή να αντιμετωπίζουν άτομα με προϋπάρχουσες χρόνιες παθήσεις υγείας και οξείες καταστάσεις υγείας που προκύπτουν ως αποτέλεσμα έκτακτης ανάγκης. Η ανεπαρκής διαχείριση των θυμάτων έκτακτης ανάγκης μπορεί να οδηγήσει σε μακροπρόθεσμα επιζήμια σωματικά, ψυχολογικά, οικονομικά και κοινωνικά αποτελέσματα για τα άτομα και τις οικογένειές τους.

13

Διαχείριση κινδύνων έκτακτης ανάγκης για άτομα με αναπηρία

Ταυτοποίηση

Τα άτομα με αναπηρίες συχνά δεν αναγνωρίζονται πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η έλλειψη συγκεντρωτικών δεδομένων και η συστηματική ταυτοποίηση των ατόμων με αναπηρία οδηγούν στο να τους καθιστούν «αόρατους» κατά την αξιολόγηση του κινδύνου και των αναγκών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που πραγματοποιήθηκαν κατά τη φάση της ανάκαμψης. Αυτό μπορεί να είναι ακόμη πιο δύσκολο για άτομα με αναπηρίες μεταξύ των εκκενωμένων ή εκτοπισμένων κοινοτήτων. Ως αποτέλεσμα, ενδέχεται να μην έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν και να επωφεληθούν από μέτρα μείωσης της ευπάθειας και ετοιμότητας. Εάν δεν είναι αναγνωρισμένα και μη εγγεγραμμένα, τα άτομα με αναπηρία αποτυγχάνουν επίσης να λάβουν μια σειρά υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των βασικών δικαιωμάτων τους σε τρόφιμα, νερό, στέγη και ρούχα.

Διαβούλευση και εκπροσώπηση

Τα άτομα με αναπηρίες συχνά δεν συμβουλεύονται ή εκπροσωπούνται στη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης και συχνά αποκλείονται από τις κοινοτικές δομές διαχείρισης και ηγεσίας. Ως αποτέλεσμα, συχνά δεν ζητείται η γνώμη τους ούτε εκπροσωπούνται στο σχεδιασμό προγραμμάτων έκτακτης ανάγκης, επομένως παραβλέπονται οι ανάγκες τους. Σε μακροπρόθεσμη ανάκαμψη και προγράμματα μείωσης του κινδύνου, τα άτομα με αναπηρίες συχνά αποκλείονται από τα γενικά προγράμματα ανοικοδόμησης, διαβίωσης και εκπαίδευσης. Επιπλέον, οι μηχανισμοί συντονισμού στερούνται εκπροσώπησης και ηγεσίας αναπηρίας, γεγονός που επηρεάζει επίσης την ανταλλαγή πληροφοριών.

Ειδική υποστήριξη

Οι ανάγκες των ατόμων με αναπηρία ενδέχεται να μην ικανοποιηθούν χωρίς να ληφθούν υπόψη συγκεκριμένες κατηγορίες υποστήριξης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα άτομα με αναπηρία έχουν ανάγκες που δεν σχετίζονται απαραίτητα με τις αναπηρίες τους και συνεπώς απαιτούν δίκαιη πρόσβαση στις ίδιες υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τον γενικό πληθυσμό, δηλαδή γενικές υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης. Ωστόσο, σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, ορισμένα άτομα με αναπηρία ενδέχεται να απαιτούν συγκεκριμένους τύπους υποστήριξης, όπως πρόσθετα ρούχα ή κουβέρτες για όσους είναι ευάλωτοι στο κρύο ή δεν μπορούν να κινηθούν, ιατρικές

14

συσκευές όπως καθετήρες για άτομα με τραυματισμούς του νωτιαίου μυελού και φάρμακα για διαχείριση ή να θεραπεύσετε καταστάσεις υγείας όπως η επιληψία. Χωρίς κατάλληλη κατανομή και παροχή υποδομής, ανθρώπινου δυναμικού και χρηματοδότησης, οι συνολικές ανάγκες των ατόμων με αναπηρία είναι απίθανο να συναντηθούν.

Γνώση και δεξιότητες

Το προσωπικό και οι εθελοντές είναι συχνά αβέβαιοι για το πώς να αλληλεπιδράσουν με άτομα με ειδικές ανάγκες Επιπλέον, οι φροντιστές των ατόμων με αναπηρία ενδέχεται να μην έχουν γνώσεις και πληροφορίες σχετικά με τις κατάλληλες και αποτελεσματικές ενέργειες που θα μπορούσαν να λάβουν σε περιβάλλον έκτακτης ανάγκης για να υποστηρίξουν τα άτομα με αναπηρία, ιδιαίτερα σε περιβάλλοντα που δεν διαθέτουν πόρους. Οι επιτόπιες έρευνες έχουν εντοπίσει έλλειψη εμπιστοσύνης και ικανότητας μεταξύ του προσωπικού έκτακτης ανάγκης σχετικά με τον τρόπο σωστού εντοπισμού, εγγραφής, θεραπείας και συμμετοχής ατόμων με διαφορετικούς τύπους αναπηριών, καθώς και δυσκολιών επικοινωνίας μεταξύ ιατρικού προσωπικού και ατόμων με αναπηρίες. Οι αρνητικές στάσεις απέναντι στα άτομα με ειδικές ανάγκες μπορεί επίσης να επηρεάσουν σημαντικά τις αποφάσεις σχετικά με το ποιος έχει προτεραιότητα κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης όταν οι πόροι και ο χρόνος είναι λιγοστοί.

Δέσμευση εμπλοκής

Η ενεργή συμμετοχή ατόμων με αναπηρία στη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης μπορεί να μειώσει σημαντικά την ευπάθειά τους και να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα των πολιτικών και των πρακτικών. Υπάρχουν ευκαιρίες για την αξιοποίηση των διαθέσιμων πόρων που σχετίζονται με την αναπηρία, τη συμμετοχή οργανώσεων ατόμων με αναπηρία (DPO), την προώθηση της αυτοβοήθειας και την ευαισθητοποίηση, την κατανόηση, τις δεξιότητες και την εμπιστοσύνη όλων των παραγόντων στην υγεία.

15

Προς μια ολοκληρωμένη στρατηγική

Πολιτικές, νομοθεσία και διακυβέρνηση

Απαιτείται καλή διακυβέρνηση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για να εξασφαλιστεί ολοκληρωμένη δράση για την αναπηρία και τη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης. Η ισότητα των ατόμων με αναπηρία μπορεί να επιτευχθεί με την ανάπτυξη και ενίσχυση της διακυβέρνησης σε εθνικό επίπεδο, της λογοδοσίας και της εποπτείας της αναπηρίας σε όλες τις σχετικές υγειονομικές και πολυτομεακές πολιτικές, στρατηγικές, νομικά πλαίσια, σχέδια ανάπτυξης ικανοτήτων, πρότυπα και υπηρεσίες. Οι παράγοντες της υγείας μπορούν να συνεργαστούν με άτομα με αναπηρίες και υπεύθυνους προστασίας δεδομένων για να υποστηρίξουν και να συμβάλουν στην ανάπτυξη και εφαρμογή πολιτικών, νόμων, προτύπων και προγραμμάτων για την πρόληψη των διακρίσεων και την προώθηση της ισότητας των ατόμων με αναπηρία σε όλους τους τομείς και σε όλες τις πτυχές της διαχείρισης κινδύνου έκτακτης ανάγκης για την υγεία.

Βασικές αρχές για την καθοδήγηση της διαχείρισης κινδύνου έκτακτης ανάγκης χωρίς αναπηρία

Ισότητα και απαγόρευση των διακρίσεων

Η διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης πρέπει να περιλαμβάνει όλους εκείνους που έχουν ανάγκη, ιδίως εκείνους που είναι πιο ευάλωτοι, όπως άτομα με αναπηρία. Διακρίσεις λόγω αναπηρίας «σημαίνει οποιαδήποτε διάκριση, αποκλεισμό ή περιορισμό βάσει αναπηρίας που έχει ως σκοπό ή αποτέλεσμα την εξασθένιση ή την ακύρωση της αναγνώρισης, της απόλαυσης ή της άσκησης, σε ισότιμη βάση με άλλους, όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και θεμελιωδών ελευθεριών . Περιλαμβάνει όλες τις μορφές διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης εύλογης διαμονής».

Προσβασιμότητα

Τα άτομα με αναπηρίες θα πρέπει να έχουν πρόσβαση, σε ίση βάση όπως και άλλα, στο φυσικό περιβάλλον, στη μεταφορά, στις πληροφορίες και τις επικοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογιών και συστημάτων πληροφοριών και επικοινωνιών, και σε άλλες εγκαταστάσεις και υπηρεσίες ανοιχτές ή παρεχόμενες στο κοινό, και οι δύο σε αστικές και αγροτικές περιοχές.

16

Συμμετοχή και αξιοπρέπεια

Τα άτομα με αναπηρία έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν στην αξιολόγηση, το σχεδιασμό, την εφαρμογή και την παρακολούθηση προγραμμάτων έκτακτης ανάγκης, να κάνουν τις δικές τους επιλογές, να αναγνωρίζονται και να γίνονται σεβαστά ως ισότιμοι πολίτες και ανθρώπινα όντα με συμβολή στην πραγματοποίηση πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Επινοητικότητα και ικανότητα

Πολλά άτομα με αναπηρίες έχουν υπάρχοντες πόρους και ικανότητες για να συνεισφέρουν ουσιαστικά στη διαχείριση ενός κινδύνου έκτακτης ανάγκης. Έχουν επίσης το δικαίωμα να λάβουν υποστήριξη και βοήθεια για την ανάπτυξη δεξιοτήτων, γνώσεων και ικανότητες που απαιτούνται για την προετοιμασία και την προστασία τους από κινδύνους και για τη μεγιστοποίηση της ικανότητάς τους για επιβίωση και ανάκαμψη μετά από έκτακτη ανάγκη.

Οικονομικοί πόροι

Απαιτείται βιώσιμη χρηματοδότηση για τη διατήρηση και την αύξηση της πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας για άτομα με αναπηρίες σε τοπικό επίπεδο και για την υποστήριξη της ανάπτυξης πολιτικών και στρατηγικών πλαισίων που σχετίζονται με την αναπηρία σε εθνικό επίπεδο. Ειδικά ή πρόσθετα μέτρα για άτομα με αναπηρία μπορεί να παραμεληθούν, εκτός εάν υπάρχει ειδική χρηματοδότηση για όλες τις πτυχές της διαχείρισης κινδύνου έκτακτης ανάγκης. Ο προγραμματισμός που βασίζεται σε αξιολογήσεις χωρίς αποκλεισμούς πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης απαιτείται για να διασφαλιστεί ότι διατίθενται πόροι για δραστηριότητες που σχετίζονται με την αναπηρία εντός προϋπολογισμών και εκκλήσεις χρηματοδότησης έκτακτης ανάγκης. Θα χρειαστεί χρηματοδότηση σε όλες τις πτυχές της διαχείρισης κινδύνου έκτακτης ανάγκης για την παροχή:

  •   πρόσθετοι πόροι για αξιολογήσεις κινδύνων και αναλύσεις αναγκών, συμπεριλαμβανομένης της συλλογής συγκεντρωτικών δεδομένων για τις αναπηρίες στις αξιολογήσεις βάσει πληθυσμού
  •   ειδικά φάρμακα, βοηθητικές συσκευές και είδη που δεν προορίζονται για τρόφιμα για άτομα με ειδικές ανάγκες
  •   μεταφορά για άτομα με αναπηρία σε εγκαταστάσεις υγείας
  •   υπηρεσίες παραπομπής σε εξειδικευμένες κλινικές και επαγγελματίες
  •   δραστηριότητες προσέγγισης σε κοινότητες, καταφύγια και στρατόπεδα

17

  •   σχεδιασμός παραπομπής και νοσηλείας, βοήθεια και παρακολούθηση
  •   υπηρεσίες αποκατάστασης με βάση την κοινότητα (CBR) που θα πρέπει να προγραμματιστούν και να χρηματοδοτηθούν σε πρώιμο στάδιο ·
  •   εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση του προσωπικού, των εθελοντών και των εργαζομένων στην κοινότητα
  •   κατασκευή και ανοικοδόμηση δομών που είναι προσβάσιμες σε άτομα με αναπηρία πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης
  •   καινοτομία και έρευνα στο σχεδιασμό καταφυγίων, εγκαταστάσεων υγείας και άλλων δομών και υπηρεσιών που είναι προσβάσιμα σε άτομα με αναπηρία πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Ανθρώπινο δυναμικό Η έλλειψη ευαισθητοποίησης σχετικά με την αναπηρία και η αβεβαιότητα σχετικά με τις αποτελεσματικές δράσεις είναι συχνές μεταξύ του προσωπικού και των εθελοντών από όλους τους τομείς. Άτομα που εργάζονται στον τομέα της αναπηρίας μπορεί να μην έχουν εμπειρία στη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης, ενώ οι ομάδες έκτακτης ανάγκης μπορεί να μην έχουν γνώση σχετικά με τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, να έχουν περιορισμένο προσωπικό που έχει την εμπειρία να παρέχουν τις κατάλληλες υπηρεσίες σε άτομα με αναπηρίες ή να μην γνωρίζουν τοπικά ειδικές υπηρεσίες αναπηρίας και, ως εκ τούτου, δεν κάνουν παραπομπές. Η αύξηση της γνώσης και της συνειδητοποίησης αναπηρίας του προσωπικού και των εθελοντών σε διάφορους τομείς / ομάδες εφαρμόζεται καλύτερα κατά τη διάρκεια της ρουτίνας μείωσης του κινδύνου και της ευπάθειας, στα προγράμματα ετοιμότητας έκτακτης ανάγκης και πρόωρης αποκατάστασης. Ωστόσο, ακόμη και στην οξεία φάση έκτακτης ανάγκης, το προσωπικό και οι εθελοντές μπορούν να προσανατολιστούν εν συντομία και να ευαισθητοποιηθούν σε ζητήματα και ανάγκες με αναπηρία προτεραιότητας. Πριν και μετά από έκτακτη ανάγκη (στη διαχείριση κινδύνων έκτακτης ανάγκης και σε συνεχή προγράμματα υγείας και αναπηρίας) θα είναι σημαντικό:

 ηδημιουργίαενόςσχεδίουανάπτυξηςγιανααυξήσετετιςγνώσεις,τηνεμπειρία και τις δεξιότητες αναπηρίας μεταξύ του προσωπικού, των εργαζομένων της κοινότητας και των εθελοντών, π.χ. εκπαίδευση του γενικού προσωπικού και πρόσληψη ειδικού προσωπικού ·

18

  •   ηδιασφάλισητηςανάγκηςαπόδειξηςεμπειρίαςπουσχετίζεταιμετηναναπηρία η οποία περιλαμβάνεται στις περιγραφές εργασίας και στις αξιολογήσεις απόδοσης
  •   η παροχή εκπαίδευσης για το προσωπικό υγείας και εθελοντές σε βασικές ικανότητες για ικανότητες αναπηρίας και διαχείρισης κινδύνου έκτακτης ανάγκης. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα – νέα και υφιστάμενα – μπορούν να αναπτυχθούν όπου είναι δυνατόν, υποστηριζόμενα από άτομα με ειδικές ανάγκες. Η εκπαίδευση μπορεί να περιλαμβάνει, για παράδειγμα, προσανατολισμό μισής ημέρας σχετικά με τις βασικές ικανότητες αναπηρίας και σεμινάρια για το προσωπικό υγείας σχετικά με πρωτόκολλα για συγκεκριμένες καταστάσεις αναπηρίας που μπορεί να προκύψουν από ή να επιδεινωθούν από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης θα είναι σημαντικό:
  •   να συμπεριληφθούν επαγγελματίες αποκατάστασης σε ομάδες έκτακτης ανάγκης το συντομότερο δυνατόν για να διασφαλίσετε ότι οι ανάγκες αποκατάστασης εντοπίζονται και αντιμετωπίζονται το συντομότερο δυνατόν ·
  •   να προσληφθεί επιπρόσθετο προσωπικό με εμπειρία στην αναπηρία για να παρέχει τεχνική υποστήριξη σχετικά με τον τρόπο παροχής βοήθειας σε άτομα με αναπηρίες και προσαρμογή υφιστάμενων ή νέων υπηρεσιών υγείας, ώστε να είναι προσβάσιμα σε άτομα με αναπηρίες ·
  •   να παρασχεθεί προσανατολισμός σε όλο το προσωπικό σχετικά με την αναπηρία, δίνοντας πρακτικά παραδείγματα για το πώς να υποστηριχθούν τα άτομα με αναπηρία Οι εκπαιδευτικές δραστηριότητες είναι απίθανο να υλοποιηθούν κατά τη διάρκεια της οξείας φάσης έκτακτης ανάγκης. Ωστόσο, ακόμη και μια σύντομη ενημέρωση μπορεί να αυξήσει την ευαισθητοποίηση του προσωπικού και να μειώσει τους κινδύνους για τα άτομα με αναπηρίες και μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Μόλις σταθεροποιηθεί η κατάσταση, μπορεί να ξεκινήσει περαιτέρω εκπαίδευση όπως περιγράφεται παραπάνω.

19

Βασικές συμβουλές για το προσωπικό και τους εθελοντές σχετικά με την αναπηρία

  •   Χρησιμοποιήστε προσβάσιμες μορφές επικοινωνίας για τη διάδοση πληροφοριών σε άτομα με αναπηρία.
  •   Επιδείξτε αμερόληπτες συμπεριφορές και πρακτικές απέναντι σε άτομα με αναπηρία.
  •   Επιδείξτε την κατανόηση τόσο των γενικών όσο και των ειδικών αναγκών των ατόμων με αναπηρία.
  •   Παρέχετε υπηρεσίες χρησιμοποιώντας κατάλληλα καταλύματα όπου απαιτείται για άτομα με αναπηρία.
  •   Αποδείξτε την επίγνωση των διαθέσιμων πόρων για άτομα με αναπηρίες, π.χ. εξειδικευμένες κλινικές και τα συστήματα παραπομπής που ισχύουν για την πρόσβαση σε αυτούς τους πόρους.
  •   Επιδείξτεγνώσηκαιεπίγνωσητωνδικαιωμάτωντωνατόμωνμεαναπηρίες,π.χ. στις ρυθμίσεις υγειονομικής περίθαλψης διασφαλίστε το απόρρητο (ειδικά για τις γυναίκες), το απόρρητο του ασθενούς και τη συναίνεση μετά από ενημέρωση του ασθενούς ή του κηδεμόνα τους (στην περίπτωση παιδιών). Σχεδιασμός και συντονισμός Ο πολυτομεακός και πολυτομεακός χαρακτήρας της διαχείρισης κινδύνων έκτακτης ανάγκης, της αναπηρίας και της υγείας απαιτεί ηγεσία και συντονισμό εντός και μεταξύ τομέων και κυβερνητικών υπουργείων σε όλα τα επίπεδα – κοινότητα, τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και διεθνές επίπεδο. Απαιτούνται επίσης μηχανισμοί και μονάδες συντονισμού στον τομέα της υγείας για τον συντονισμό των πολιτικών διαχείρισης κινδύνων έκτακτης ανάγκης, της αξιολόγησης, του σχεδιασμού και της εφαρμογής και για τη διευκόλυνση της αλληλεπίδρασης με άλλους τομείς. Οι διεθνείς μηχανισμοί συντονισμού συνήθως αντιμετωπίζουν την αναπηρία ως ένα οριζόντιο ζήτημα σε όλες τις συστάδες και μέσα σε μηχανισμούς χρηματοδότησης όπως οι Ενοποιημένες Διαδικασίες Προσφυγής. Πρέπει να υπάρχουν μηχανισμοί συντονισμού που να επιτρέπουν σε φορείς από διαφορετικούς τομείς να συναντώνται και να συντονίζουν σχέδια και δράσεις που σχετίζονται με την αναπηρία. Σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης μεγάλης κλίμακας όπου ορισμένοι φορείς ενδέχεται να έχουν συγκεκριμένη ευθύνη για την αναπηρία, θα πρέπει να συγκροτηθεί μια ενιαία, διατομεακή ομάδα συντονισμού για την αναπηρία με σαφείς όρους αναφοράς. Η ηγεσία και η συμμετοχή της ομάδας συντονισμού πρέπει να αντικατοπτρίζουν την τοπική οργάνωση του τομέα της αναπηρίας. Ο επικεφαλής

20

οργανισμός πρέπει να διαθέτει γνώσεις σχετικά με την αναπηρία και να είναι ειδικευμένος σε προσεγγίσεις συντονισμού χωρίς αποκλεισμούς για να αποφευχθεί η κυριαρχία από μια συγκεκριμένη προσέγγιση ή τομέα.

Σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης που είναι μικρότερης κλίμακας, η αναπηρία είναι συνήθως ένα ολοκληρωμένο στοιχείο στις αρμοδιότητες διαφόρων τομεακών και μεμονωμένων οργανισμών και, συνεπώς, πρέπει να καθοριστούν κεντρικά σημεία αναπηρίας σε κάθε τομέα / σύμπλεγμα. Τα μέλη των εστιακών σημείων μπορούν να συναντώνται τακτικά και να προωθούν την ένταξη θεμάτων αναπηρίας στον δεδομένο τομεακό συντονισμό τους μηχανισμών και μέσω διαδικασιών για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας και της παραπομπής σε διάφορους τομείς.

Διαχείριση πληροφοριών για την υγεία

Η διαχείριση πληροφοριών είναι μια σημαντική πρόκληση τόσο για την αναπηρία όσο και για τη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης. Επομένως, τα καθιερωμένα συστήματα πληροφόρησης για την υγεία (health information systems-HIS) σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, τα οποία διαθέτουν δεδομένα δημόσιας υγείας για την αναπηρία, μπορούν να είναι επωφελείς για την ενημέρωση των αξιολογήσεων και τον σχεδιασμό και την παράδοση προγραμμάτων πριν και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, και για να παρέχουν ένα θεμέλιο για τη διαχείριση πληροφοριών κατά τη διάρκεια

Στη περίπτωση μιας επείγουσας κατάστασης, ένα σύστημα HIS πρέπει να περιλαμβάνει, όπου είναι εφικτό:

  •   πρωτόκολλα και διαδικασίες για τη συλλογή, ανάλυση, ερμηνεία και χρήση δεδομένων δημόσιας υγείας που σχετίζονται με την αναπηρία ·
  •   δεδομένα για άτομα με αναπηρία, αναλυτικά ανά ηλικία, φύλο και φύση της αναπηρίας (όπου είναι δυνατόν, προσδιορισμένες σχετικές συνθήκες υγείας) και λεπτομέρειες σχετικά με την τοποθεσία τους ·
  •   να σύστημα επιτήρησης τραυματισμών που βασίζεται σε σχετικές ταξινομήσεις τραυματισμών του ΠΟΥ που περιλαμβάνουν δείκτες δεδομένων για να επιτρέπεται στα άτομα με ειδικές ανάγκες να αναγνωρίζονται εύκολα
  •   μηχανισμούςγιατηνκοινήχρήσημηεμπιστευτικώνδεδομένωνδημόσιαςυγείας σχετικά με τις αναπηρίες σε προσιτή μορφή με τις αρμόδιες κυβερνητικές αρχές, ομάδες συντονισμού και τομείς.

21

Άλλες σημαντικές πληροφορίες για την υποστήριξη του σχεδιασμού και της παροχής υπηρεσιών υγείας χωρίς αναπηρία στην προετοιμασία για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης μπορεί να περιλαμβάνουν δεδομένα σχετικά με τον τύπο και την ποσότητα της θεραπείας, τον εξοπλισμό (συμπεριλαμβανομένων των βοηθητικών συσκευών) και την υποστήριξη που παρέχεται ή παρέχεται επί του παρόντος σε άτομα με αναπηρία . Πληροφορίες σχετικά με ζητήματα που έχουν προκύψει σε προηγούμενες καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, όπως λανθασμένη διάγνωση και κακομεταχείριση ατόμων με αναπηρίες, αδικαιολόγητες ιατρικές παρεμβάσεις όπως ακρωτηριασμοί και κακή φροντίδα κατάγματος και διαχείριση τραυμάτων που οδηγούν σε μόνιμες βλάβες θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τη βελτίωση της ποιότητας της περίθαλψης.

Αξιολογήσεις

Οι αξιολογήσεις σε όλες τις φάσεις διαχείρισης κινδύνου έκτακτης ανάγκης πρέπει να λαμβάνουν υπόψη ζητήματα αναπηρίας. Παρά την πρόοδο στην αξιολόγηση κινδύνων και αναγκών, παραμένει ένα σοβαρό έλλειμμα στη συλλογή και ανάλυση δεδομένων τόσο για τη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης για την υγεία όσο και για τους τομείς της αναπηρίας. Ως εκ τούτου, είναι πιο ρεαλιστικό να υποθέσουμε ότι η καθοδήγηση που παρουσιάζεται εδώ είναι προσαρμοσμένη στις τοπικές συνθήκες από το να περιμένουμε ότι η πλήρης αναπηρία αξιολογήσεις μπορούν να εφαρμοστούν.

Απαιτείται συντονισμός των αξιολογήσεων σχετικά με την αναπηρία για:

  •   να προσδιοριστούν πρώτα ποιες αξιολογήσεις έχουν ήδη γίνει για την υγεία και την αναπηρία, συγκεντρώστε πληροφορίες από υπάρχουσες αξιολογήσεις και πραγματοποιήστε περαιτέρω επιτόπιες αξιολογήσεις σχετικά με την αναπηρία για να καλύψετε κενά βασικών πληροφοριών ·
  •   να σχεδιαστεί τι είδους πληροφορίες σχετικά με την αναπηρία πρέπει να συλλέγονται, πότε, πού, πώς και από ποιον ·
  •   να διασφαλιστεί μια κοινή κατανόηση της αναπηρίας η οποία θα κάνει τα δεδομένα συγκρίσιμα.
  •   Να γίνει συλλογή δεδομένων για διάφορες πτυχές της αναπηρίας, τα οποία συνήθως συλλέγονται από διαφορετικούς οργανισμούς σε μια σειρά γεωγραφικών περιοχών
  •   Να διαμοιραστούν αναλύσεις και αποτελέσματα για την παροχή μιας κοινής βάσης για τον σχεδιασμό δράσεων από όλους τους οργανισμούς.

22

Τα άτομα με αναπηρία, τα μέλη της οικογένειάς τους / οι φροντιστές ή / και οι αντιπροσωπευτικοί τους οργανισμοί θα πρέπει να συμμετέχουν στις διαδικασίες αξιολόγησης το συντομότερο δυνατό.

Η από πρώτο χέρι εμπειρία των ατόμων με αναπηρία μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό ζητημάτων που σχετίζονται ιδιαίτερα με αυτά, τη μείωση τυχόν αρνητικών επιπτώσεων που μπορεί να έχει η ίδια η αξιολόγηση / έρευνα και παρέχει πολύτιμες συμβουλές σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η συλλογή δεδομένων και οι σχετικές αναφορές είναι προσβάσιμες σε άτομα με διαφορετικοί τύποι απομείωσης. Αυτές οι στρατηγικές μπορούν να βοηθήσουν να ξεπεραστεί ο αποκλεισμός των ατόμων με αναπηρία σε ορισμένες κοινότητες που είτε δεν τα συμπεριλαμβάνουν είτε αρνούνται την ύπαρξή τους.

Πριν από έκτακτη ανάγκη

Οι εθνικές, περιφερειακές και τοπικές εκτιμήσεις κινδύνου έκτακτης ανάγκης διεξάγονται συνήθως ως πολυτομεακή δραστηριότητα υπό την αιγίδα του φορέα που είναι υπεύθυνος για το συντονισμό της διαχείρισης έκτακτης ανάγκης σε μια συγκεκριμένη δικαιοδοσία, για παράδειγμα η εθνική ή τοπική υπηρεσία διαχείρισης καταστροφών. Ο τομέας της υγείας συμμετέχει συνήθως σε αυτές τις αξιολογήσεις και μπορεί επίσης να διενεργεί αξιολογήσεις κινδύνου έκτακτης ανάγκης για την υγεία. Η εκτίμηση επικινδυνότητας πρέπει να χρησιμοποιείται ως βάση για την ενημέρωση όλων των δράσεων στη διαχείριση κινδύνου έκτακτης ανάγκης. Πληροφορίες για την αναπηρία από τις συνήθεις έρευνες για την υγεία και τις εκτιμήσεις κινδύνου αναπηρίας (συμπεριλαμβανομένων ατόμων με αναπηρίες και ηλικιωμένων που ζουν σε ιδρύματα), χαρτογράφηση πόρων και βασικές μελέτες θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για αξιολογήσεις κινδύνου έκτακτης ανάγκης.

Οι πολυτομεακές εκθέσεις πριν από την καταστροφή και οι εκτιμήσεις κινδύνου έκτακτης ανάγκης για την υγεία πρέπει να περιλαμβάνουν την αναπηρία επειδή βοηθούν:

  •   Τον προσδιορισμό ατόμων με αναπηρία σε μια κοινότητα ·
  •   Τον εντοπισμό προϋπαρχουσών τρωτών σημείων, σχετικών πόρων και υποδομών σε μια δεδομένη περιοχή και κενών στις υπηρεσίες για άτομα με αναπηρίες, καθώς και ευκαιρίες για ενίσχυση των ικανοτήτων ·
  •   Τον προσδιορισμό των γεωγραφικών περιοχών, τους υποπληθυσμούς και τις ομάδες στις οποίες οι κίνδυνοι για τα άτομα με αναπηρίες είναι οι μεγαλύτεροι ·

23

  •   Το προσδιορισμό εκ των προτέρων τα φυσικά, κοινωνικά, οικονομικά και άλλα εμπόδια που αυξάνουν τους κινδύνους για τα άτομα με αναπηρία ή επηρεάζουν την πρόσβασή τους σε υπηρεσίες σε περιβάλλον έκτακτης ανάγκης, και τρόπους για την ελαχιστοποίηση ή την υπέρβαση αυτών
  •   Το να υποστηρίξει και να προωθήσει τη γνώση και τους πόρους που έχουν τα άτομα με αναπηρία για να μειώσουν τις ευπάθειες και τους κινδύνους τους και να αυξήσουν την ασφάλειά τους σε ατομικό και κοινοτικό επίπεδο
  •   Τον εντοπισμό και διευκόλυνση της ένταξης των ατόμων με αναπηρία στους μηχανισμούς έγκαιρης προειδοποίησης και στον σχεδιασμό απόκρισης, αυξάνοντας την καταλληλότητα, τη συμπερίληψη και την αποτελεσματικότητα των σχεδίων
  •   Τηπαροχήαναλυτικώνδεδομένωνβάσηςγιατηνενημέρωσητωναξιολογήσεων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, όταν οι πληροφορίες είναι πιο δύσκολο να ληφθούν (κατά περίπτωση, η αξιολόγηση πρέπει να ενσωματωθεί σε συστήματα πληροφοριών για την υγεία) ·
  •   Την αύξηση της ευαισθητοποίησης και της γνώσης σχετικά με την αναπηρία μεταξύ των βασικών φορέων έκτακτης ανάγκης και υγείας και δημιουργία κοινής δέσμευσης για πρακτική χωρίς αποκλεισμούς Οι εκτιμήσεις κινδύνου πρέπει να διασφαλίζουν ότι εντοπίζονται επίσης οι κίνδυνοι για άτομα με αναπηρία σε πληθυσμούς μεταναστών και δυσπρόσιτων περιοχών. Οι αξιολογήσεις θα βοηθηθούν με τον εντοπισμό των ατόμων με αναπηρία στα συστήματα εγγραφής για τους εγκλωβισμένους ή εκτοπισμένους στην πηγή, στη διέλευση ή στις τοποθεσίες προορισμού. Κατά τη διάρκεια έκτακτης ανάγκης Οι οδηγίες και τα εργαλεία εκτίμησης έκτακτης ανάγκης γενικά περιέχουν συνήθως πολύ λίγη αναφορά στην αναπηρία Ωστόσο, τα υπάρχοντα εργαλεία μπορούν να προσαρμοστούν ώστε να περιλαμβάνουν πληροφορίες σχετικά με την αναπηρία. Η ανάπτυξη οποιωνδήποτε νέων εργαλείων πρέπει να περιλαμβάνει την αναπηρία. Οι αξιολογήσεις κατά την αρχική φάση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης πρέπει να είναι όσο το δυνατόν συντομότερες. Θα βασίζονται σε ποιοτικά και όχι σε ποσοτικά δεδομένα και ενδέχεται να έχουν περιορισμούς όσον αφορά:  υλικοτεχνικοίπεριορισμοί
     χρονικοίπεριορισμοί
     περιορισμένη προσβασιμότητα στις πληγείσες περιοχές

24

Μετά από έκτακτη ανάγκη

Πολυτομεακές και τομεακές σε βάθος έρευνες μπορούν να διεξαχθούν μόλις εφαρμοστούν ουσιαστικές απαντήσεις υψηλής προτεραιότητας για την προσαρμογή και τη βελτίωση μιας συνεχιζόμενης απόκρισης στην υγεία και για την ενημέρωση του σχεδιασμού των προγραμμάτων έγκαιρης αποκατάστασης. Μια λεπτομερής, συμμετοχική κατανόηση των αναγκών και των ικανοτήτων των ατόμων με αναπηρία μπορεί να οδηγήσει, για παράδειγμα, σε υπηρεσίες υγείας και εγκαταστάσεις που έχουν σχεδιαστεί για ίση πρόσβαση, πληροφορίες για την υγεία σε προσβάσιμες μορφές επικοινωνίας, πολιτικές χωρίς αποκλεισμούς, εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση γιατρών και προσωπικού υγείας, δημόσια ευαισθητοποίηση και μειωμένη διάκριση.

Απαιτούνται επίσης αξιολογήσεις αναγκών μετά την καταστροφή και μετά τη σύγκρουση για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό ανάκαμψης. Πρέπει επίσης να συμπεριλαμβάνουν τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία, προκειμένου να μεγιστοποιούν τις ευκαιρίες για την ενίσχυση συστημάτων και υπηρεσιών για άτομα με αναπηρίες, καθώς και μέτρα για τη μείωση των προσωπικών τους κινδύνων που σχετίζονται με μελλοντικά γεγονότα.

Επικοινωνία

Η διαθεσιμότητα, η προσβασιμότητα και η συνέχεια της επικοινωνίας πρέπει να παραμείνουν προτεραιότητα σε όλες τις δραστηριότητες διαχείρισης κινδύνων έκτακτης ανάγκης σε όλους τους τομείς και κλάδους. Όλες οι μορφές επικοινωνίας, συμπεριλαμβανομένης της επικοινωνίας κινδύνου, έγκαιρης προειδοποίησης, διαδικασιών εκκένωσης και σχεδίων αντιμετώπισης, πρέπει να είναι προσβάσιμες σε άτομα με αναπηρία.

Πρέπει να υπάρχουν μηχανισμοί επικοινωνίας για την παροχή πληροφοριών σχετικά με την προσβασιμότητα και τη διαθεσιμότητα των υπηρεσιών πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Η παροχή αυτών των υπηρεσιών πριν από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης είναι κρίσιμη, τόσο ως τόπος υποστήριξης όσο και ως ευκαιρία για ευαισθητοποίηση και διευκόλυνση της οργάνωσης και της ατομικής ιδιοκτησίας στη μείωση των κινδύνων σε κοινοτικό και ατομικό επίπεδο.

Όλοι οι κρίσιμοι παίκτες πρέπει να διασφαλίσουν ότι οι μορφές επικοινωνίας είναι προσβάσιμες και έγκαιρες για άτομα με μια σειρά από μειονεκτήματα, όπως οπτική, ακοή και διανοητική. Οι προσβάσιμες μορφές επικοινωνίας μπορεί να περιλαμβάνουν νοηματική γλώσσα, εικόνες, απλή γλώσσα, αργή ομιλία, γλώσσα μπράιγ κλπ.

25

Εγκαταστάσεις υγείας, καταφύγια και οικισμοί

Τα άτομα με ειδικές ανάγκες συχνά αντιμετωπίζουν εμπόδια που εμποδίζουν την πρόσβασή τους σε κατάλληλες εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης και καταφύγια πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Απαιτείται κατάλληλος σχεδιασμός, σχεδιασμός και ανάπτυξη για να εξασφαλιστεί ότι οι εγκαταστάσεις υγείας, τα καταφύγια και οι οικισμοί είναι προσβάσιμα σε άτομα με αναπηρία και συμβάλλουν στην κάλυψη των αναγκών τους για υγεία, ασφάλεια, ασφάλεια και κοινωνική συμμετοχή.

Συχνά τα εμπόδια πρόσβασης που υπάρχουν πριν από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης επιδεινώνονται περαιτέρω μετά από μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Επομένως, όπου είναι εφικτό, ο σχεδιασμός νέων και η τροποποίηση των υπαρχόντων εγκαταστάσεων υγείας και καταφυγίων πρέπει να γίνει πριν από την έναρξη έκτακτης ανάγκης. Όταν σχεδιάζονται εγκαταστάσεις υγείας τόσο μόνιμα όσο και προσωρινά καταφύγια, τα καθολικά χαρακτηριστικά σχεδιασμού θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη και να ενσωματώνονται στο μέγιστο δυνατό βαθμό για τη διευκόλυνση της πρόσβασης όλων των ατόμων που αντιμετωπίζουν αναπηρία, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων.

Ο σχεδιασμός, η ανασυγκρότηση και η αντικατάσταση των εγκαταστάσεων υγείας μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης παρέχει την ευκαιρία να διασφαλιστεί ότι «έχουν αναπτυχθεί καλύτερα» για να διευκολύνουν την πρόσβαση των ατόμων με αναπηρίες τόσο για τις συνήθεις φροντίδες όσο και για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Φαρμακευτικά Υλικά και εφοδιαστική υγείας

Οι διαδικασίες ρουτίνας για την παροχή βασικών φαρμάκων και ιατρικών προμηθειών μπορούν να προσαρμοστούν ώστε να διασφαλιστεί ότι τα είδη που απαιτούνται από άτομα με αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένων των ηλικιωμένων και των ατόμων με χρόνιες ασθένειες, περιλαμβάνονται σε λίστες βασικών φαρμάκων και εξοπλισμού, κιτ υγείας έκτακτης ανάγκης και αποθέματα. Πιο συγκεκριμένα, μπορούν να γίνουν οι ακόλουθες ενέργειες:

 Συμπεριλάβετε αναλώσιμα που ενδέχεται να απαιτούνται από άτομα με ειδικές ανάγκες σε εθνικές και διεθνείς λίστες και σετ, όπως τυποποιημένα βασικά φάρμακα και λίστες εξοπλισμού και σετ υγείας. Για παράδειγμα, σχετικά αντικείμενα για άτομα με ειδικές ανάγκες θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στη λίστα εξοπλισμού έκτακτης ανάγκης του ΠΟΥ

26

  •   Προσδιορίστε τις απαιτήσεις για προμήθειες υγείας σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης με βάση την εκτίμηση αναγκών που περιλαμβάνει τις ανάγκες των ατόμων με αναπηρία.
  •   Βεβαιωθείτεότιυπάρχουνδιαθέσιμεςπρομήθειεςυγείαςσεεπαρκείςποσότητες τόσο για τις ανάγκες ρουτίνας όσο και για τις ανάγκες κύματος σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Αυτά πρέπει να περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, φαρμακευτική αγωγή για παθήσεις υγείας όπως νεανικός διαβήτης, υπέρταση, καρδιακή ανεπάρκεια, επιληψία, ψύχωση και κατάθλιψη. είδη μη διατροφής, όπως σεντόνια, μαξιλάρια, στρώματα, καθρέφτες, σετ υγιεινής και προσαρμοσμένα σκεύη μαγειρικής και φαγητού. και εξοπλισμό όπως βοηθητικές συσκευές, σκεύη και καθετήρες.
  •   Δημιουργήστε μια ασφαλή προσωρινή αποθήκη προμηθειών έκτακτης ανάγκης για βασικά φάρμακα, είδη και εξοπλισμό που δεν προορίζονται για τρόφιμα. Παροχή υπηρεσιών Δεν σχετίζονται όλες οι ανάγκες υγείας των ατόμων με αναπηρίες με τις αναπηρίες τους. Ενώ μπορεί να έχουν συγκεκριμένες ανάγκες που σχετίζονται με την αναπηρία τους, όπως όλοι οι άλλοι έχουν επίσης γενικές ανάγκες υγείας για τις οποίες απαιτούν πρόσβαση στις ίδιες υπηρεσίες που είναι διαθέσιμες για τον γενικό πληθυσμό. Τα άτομα με ειδικές ανάγκες είναι επίσης μια ετερογενής ομάδα με μια σειρά ικανοτήτων και αναγκών που μπορεί να απαιτούν διαφορετικούς τύπους και ποσά υποστήριξης για να διασφαλιστεί η ένταξή τους. Οι υπηρεσίες πρέπει να προσεγγίζουν άτομα με αναπηρίες όπου διαμένουν – σε καταφύγια εκκένωσης, στρατόπεδα, σπίτια, ιδρύματα και σχολεία κατοικιών. Μια ποικιλία προσεγγίσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί εντός των βασικών ρυθμίσεων για να ξεπεραστούν τα εμπόδια (π.χ. φυσικά, επικοινωνιακά και πληροφοριακά εμπόδια) που μπορεί να αντιμετωπίσουν τα άτομα με αναπηρία όταν προσπαθούν να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις υπηρεσίες. Ικανότητες της Κοινότητας Πολλές δράσεις που περιγράφονται σε αυτόν τον χάρτη πορείας υλοποιούνται σε κοινοτικό επίπεδο όπου κατοικούν άτομα με αναπηρία που κινδυνεύουν από έκτακτες ανάγκες και, ως εκ τούτου, όπου πρέπει να επικεντρωθεί η ανάπτυξη των ικανοτήτων διαχείρισης του κινδύνου. Στον τομέα της υγείας, η διαχείριση κινδύνων έκτακτης ανάγκης θα πρέπει να επικεντρωθεί στην κινητοποίηση κοινοτήτων για να διασφαλίσει

27

ότι οι υπηρεσίες υγείας είναι διαθέσιμες και προσβάσιμες σε άτομα με αναπηρίες σε όλες τις φάσεις έκτακτης ανάγκης.

Η κινητοποίηση της κοινότητας απαιτεί πολυτομεακές προσπάθειες, σύμφωνα με τις οποίες οι φορείς επικοινωνούν και συνεργάζονται μεταξύ τους για να ενισχύσουν την ικανότητα και την ανθεκτικότητα της κοινότητας. Ο τομέας της υγείας πρέπει να διενεργεί ή να συνεισφέρει σε αξιολογήσεις κινδύνων σε κοινοτικό επίπεδο και να διασφαλίζει ότι αυτές οι αξιολογήσεις λαμβάνουν υπόψη τις γενικές αρχές. Οι αξιολογήσεις κινδύνων που πραγματοποιούνται σε κοινοτικό επίπεδο παρέχουν μια καλή ευκαιρία για τη συλλογή πιο συγκεκριμένων πληροφοριών για άτομα ή ομάδες ατόμων με αναπηρίες και τις προσωπικές τους συνθήκες. Αυτές οι αξιολογήσεις μπορούν να ενημερώσουν το σχεδιασμό και την εφαρμογή τοπικών προγραμμάτων για να διασφαλίσουν ότι οι ανάγκες των ατόμων με αναπηρία στην κοινότητα αντιμετωπίζονται πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ο τομέας της υγείας θα πρέπει να ενθαρρύνει και να βοηθά τα άτομα με αναπηρία και τα δίκτυα υποστήριξής τους να αναλάβουν την ευθύνη για την υγεία τους πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από καταστάσεις έκτακτης ανάγκης μέσω, για παράδειγμα, ατομικών και οικιακών μέτρων, όπως προσωπικά σχέδια δράσης για έγκαιρη προειδοποίηση, εκκένωση και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Ο τομέας της υγείας θα πρέπει επίσης να διασφαλίσει ότι τα προγράμματα ευαισθητοποίησης σχετικά με τους κινδύνους περιλαμβάνουν άτομα με αναπηρίες, ότι υπάρχουν επαρκείς υπηρεσίες υποστήριξης όπως ομάδες αυτοβοήθειας εντός των κοινοτήτων.

28