«Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα.» ( Tης Βιολέττας Μπούσιου )

«Ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων αρχίζει με ένα βήμα.» Το απόφθεγμα αυτό ανήκει στον Λάο Τσε, έναν Κινέζο φιλόσοφο που έζησε τον 6ο αιώνα π.χ. Μου φάνηκε δόκιμο, γιατί ενώ καθημερινά στην Ελλάδα δηλώνουμε ότι αλλάζουμε πορεία, στην πραγματικότητα παραμένουμε σταθερά ίδιοι κι απαράλλαχτοι. Στην νοοτροπία, στην ιδιοτέλεια, στην άχρηστη φιλοδοξία…
Αφήνουμε τη χώρα δίχως μεταρρυθμίσεις, καιρό τώρα, για να μην χάσουν ορισμένοι τα κεκτημένα. Κάνουμε τα στραβά μάτια στη διαφθορά, στην ανικανότητα, στην απραξία, επιδεικνύοντας την καλοσύνη μας στους άλλους, με την προϋπόθεση βέβαια ότι αυτή δεν θίγει τα προσωπικά μας συμφέροντα. Και παρόλα αυτά μιλάμε για δικαιώματα, για ασφάλεια δικαίου, για ριζικές αλλαγές στη δομή της δημόσιας διοίκησης, για βελτίωση της ζωής των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων.
Πώς θα γίνουν όλα αυτά χωρίς να θυσιάσει κανείς την δική του ματαιοδοξία, χωρίς να γίνει πράξη η αξιοκρατία, χωρίς να καταδικασθεί η προσωπική μας ιδιοτέλεια; Πότε θα σταματήσουν οι «δυνατοί» να κλείνουν τους δρόμους στους «αδύνατους; »
Ποτέ…. Τουλάχιστον στην Ελλάδα…
Θα ήθελα πολύ, αυτή η απαισιοδοξία να ήταν μόνο προσωπική μου εκτίμηση. Να μην αποτελούσε γενική πεποίθηση για το «τι μέλλει γενέσθαι» σ’ αυτόν τον τόπο. Να ήταν, όλες αυτές οι ρηξικέλευθες δηλώσεις για αλλαγές, που γίνονται από τους εκάστοτε διεκδικητές αξιωμάτων, το πρώτο βήμα σ’ ένα ταξίδι χιλίων χιλιομέτρων.
Το τελευταίο διάστημα, παρακολουθώντας όσα συμβαίνουν στην πολιτική ζωή της χώρας μας ανατρέχω σ’ ένα παραμύθι, που έχω ταυτίσει με τη γιαγιά μου. Μιλούσε για έναν βοσκό που βαριόταν και, κατά διαστήματα, για να σπάσει την πλήξη του, φώναζε: «Χωριανοί, βοήθεια!»
Οι χωριανοί άφηναν τις δουλειές τους και έτρεχαν να τον βοηθήσουν αλλά μόλις έφταναν εκεί διαπίστωναν ότι ο βοσκός δεν κινδύνευε. Τότε λυπόταν και θύμωναν, που τον πίστεψαν και άφησαν άδικα τις δουλειές τους. Έτσι, όταν ο βοσκός χρειάστηκε στ’ αλήθεια βοήθεια, δεν έτρεξε κανένας.
Δυστυχώς για κείνον είχε χάσει, από καιρό, την αξιοπιστία του.
Κοντολογίς, όσοι φιλοδοξούν να γράψουν ιστορία, οφείλουν πρώτα να διασφαλίσουν την αξιοπιστία τους. Διαφορετικά, σπέρνουν ανέμους, και ως εκ τούτου, θα θερίσουν θύελλες.