ΑΡΗΣ χωρίς τίποτα άλλο. Το Βαϊνάς λίγοι το ήξεραν. Η πηγή που τροφοδοτούσε την παιδική μας ηλικία. Έφυγε σήμερα η ταυτότητα του χωριού μας, η σφραγίδα του, το έμβλημα του.

ΑΡΗΣ χωρίς τίποτα άλλο. Το Βαϊνάς λίγοι το ήξεραν.
Η πηγή που τροφοδοτούσε την παιδική μας ηλικία.
Έφυγε σήμερα η ταυτότητα του χωριού μας, η σφραγίδα του, το έμβλημα του.
Όλος ο κόσμος ήξερε περισσότερο τον Άρη από τον Πολύλακκο. Ο Πολύλακκος ήταν το χωριό του Άρη, έτσι το  ήξεραν. Όποιος ερχόταν  στο χωριό σταματούσε πρώτα και οπωσδήποτε στον Άρη, στο περίπτερο του Άρη που μας έμοιαζε τόσο μεγάλο στην παιδική μας ηλικία. Είναι η πρώτη φορά που αν πει κανείς ότι ο κόσμος τον αγαπούσε υπερβολικά αδικεί την αγάπη του κόσμου. Ο Άρης μεγάλωνε σαν παιδί με τα παιδιά, γινόταν έφηβος με τους εφήβους και ώριμος, σοβαρός με τους μεγαλύτερους.
Ήταν παιδί, έφηβος, ώριμος και μεγάλος ταυτόχρονα.
Το σχολείο βρισκόταν στον Άρη. Η κοινότητα βρισκόταν στον Άρη. Το τηλέφωνο βρισκόταν  στον Άρη. Το ιατρείο του χωριού, αργότερα, βρισκόταν στον Άρη. Το καφενείο, αργότερα, βρισκόταν στον Άρη . Ο κόσμος μαζευόταν στον Άρη και κουβέντιαζε τα προβλήματα του. Στον Άρη τσακωνόντουσαν, στον Άρη διασκεδάζαμε, στον Άρη  γελάγαμε. Όταν ήμασταν παιδιά μόλις παρατάγαμε την τσάντα του σχολείου στον Άρη πηγαίναμε. θέλαμε να φάμε σοκολάτα, να πάρουμε ένα γλυφιτζούρια στον Άρη πηγαίναμε. Για τον Άρη τσακωνόμασταν με τους γονείς μας γιατί δεν είχανε να μας δώσουν την μισή δραχμή να πάρουμε καραμέλες.
Ο Αρης δεν ήταν ένας άνθρωπος, ήταν μια περιοχή, ήταν μια τοποθεσία, ήταν όλο το χωριό, το κέντρο του χωριού. 
Το μικρό του περίπτερο τα είχε όλα, ήταν τόσο πλούσιο που έβρισκες τα πάντα, ήταν η πηγή της ζωής του χωριού μας. Ο Αρης ήταν μια εκπληκτική και εμβληματική προσωπικότητα με πολύ μεγάλη δύναμη, ισχυρή εσωτερική δύναμη.
Αν και τυφλός ήξερε τα πάντα. Ήξερε το κάθε πράγμα στο μαγαζί του που βρισκόταν και το έβρισκε με μια κίνηση ακρίβειας. Όλοι μας απορούσαμε με την ικανότητα του να διακρίνει τα νομίσματα και να δίνει με ακρίβεια τα ρέστα. Στα χαρτονομίσματα για να είναι σίγουρος, τα κράταγε και ρώταγε τον επόμενο πελάτη τι ήταν το χαρτονόμισμα που του έδωσε ο προηγούμενος. Στο μαγαζί του πήγαινε μόνος του, στο σπίτι το μεσημέρι μόνος του και ξανάνοιγε μόνος του το απόγευμα. Ήταν εκπληκτική η ακρίβεια με την οποία έβαζε το κλειδί στην πόρτα, στην κλειδαριά της πόρτας, του μαγαζιού του. Λες και έβλεπε. Ακόμα και ποδήλατο έκανε ο Άρης στο χωριό απο το μαγαζί του μέχρι την άλλη άκρη του χωριού και γύριζε πίσω χωρίς βοήθεια.Ήταν ο άνθρωπος που μεγάλωνε μαζί μας. Ποτέ δε μας μάλωνε που παίζαμε μπάλα μπροστά. στο μαγαζί του και ενοχλούσαμε τους άλλους ανθρώπους που καθόταν, είτε στα παγκάκια του μαγαζιού του είτε τανακούκορα και κουβέντιαζαν.
Ηταν ένας δικός μας άνθρωπος γι’ αυτό και τον αγαπούσαν μικροί -μεγάλοι
Από τα μικρά χρόνια μας μέχρι και μεγαλύτεροι αργότερα. Ήταν ο άνθρωπος που ήξερε όλα μας τα μυστικά γιατί ήταν και ο τηλεφωνητής του χωριού. Ποιός δεν θυμάται το μαγνητικό – μανιβέλα τηλέφωνο και αργότερα το 22205 μέσα απο το οποίο ο Άρης γνώρισε και γνωρίστηκε με ολο τον κόσμο; Χαιρόμασταν πάρα πολύ όταν μας ζητούσε να ειδοποιήσουμε κάποιον χωριανό μας ότι κάποιος τον ζητάει στο τηλέφωνο. Τρέχαμε ποιος θα πρωτοπρολάβει να τον ειδοποιήσει. Αργότερα όταν ο Διαμαντής έκανε δώρο ένα μεγάφωνο στην κοινότητα δεν του άρεσε και πολύ του Άρη γιατί έχανε την αποκλειστικότητα της πληροφορίας. Ποιός δέχτηκε τηλέφωνο, με ποιον μιλούσε, τι έλεγε, τα ήξερε όλα και μόνο ο Άρης. Αλλά δεν έλεγε τίποτα σε κανέναν, απόλυτη εχεμύθεια.  Αργότερα οταν μεγαλώσαμε μας έδινε κρυφά τα πρώτα χύμα λαθραία τσιγάρα. ΕΘΝΟΣ ΑΣΣΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑ….
Θυμάμαι εκεί πηγαίνανε οι άντρες του χωριού μας που ήθελαν να πιούν ένα ποτηράκι ρακί παραπάνω και όχι στο καφενείο του χωριού γιατί ο Άρης κρατούσε μυστικά. Αργότερα όταν στην εφηβεία αρχίσαμε να ξεπορτιζουμε και να ζούμε τους πρώτους μας έρωτες, μέσα και έξω απο το χωριό, ο Άρης ήταν ο συμβουλάτορας μας. Ήθελε πάντα να έρχεται μαζί μας όπου πηγαίναμε και διασκεδάζαμε. Ένιωθε τότε έφηβος μαζί μας. Παιδί στην παιδική μας ηλικία, έφηβος στην εφηβική μας ηλικία, ώριμος συζητητής στα μετέπειτα χρόνια. Μεγάλωνε μαζί μας. Ήταν η συνέχεια της ζωής μας, ήταν η πηγή της παιδικής μας ηλικίας.
Χάσαμε σήμερα αυτή την πηγή.
Είναι σίγουρο ότι ο Άρης θα βρει το φως του Παραδείσου.
Καλό ταξίδι και καλό Παράδεισο  ΑΡΤΑΓΑ.
Σε ευχαριστούμε πολύ για όλα.

Δημήτρης Γάκης
πρώην Βουλευτής Δωδ/σου
ΣΥΡΙΖΑ