Για να θυμόμαστε τους σεβαστούς γέροντες απο τον Πόντο που έφυγαν … με το παράπονο …της “μη-επιστροφής” στις χαμένες πατρίδες … και τις ελπίδες ανεκπλήρωτες… (Του κ. Νικόλαου Θεοδοσάκη)

Ο πατέρας μου ήταν παρόν όταν προβλήθηκε αυτή η ταινία
στον κινηματογράφο της Νεάπολης (γκρεμίστηκε πρίν πολλά χρόνια , ήταν στην στροφή του δρόμου για Καστοριά – απέναντι
απο τα σουβλάκια του Τζήλια και το καθαριστήριο του Γιώργου)
ήταν παρόν , θεατής μεσα στο κοινό , στον κατάμεστο (!) κινηματογράφο της κ. Μαριάνθης .
Μου είχε πεί ότι ξεκίνησε και παιζόταν αυτή η σκηνή με τον
Ξανθόπουλο….όλοι οι ηλικιωμένοι Πόντιοι που ήταν στα μπροστινά
καθίσματα , μπροστά στην σκηνή …δεν άντεξαν…!!!




Σηκώθηκαν όλοι
ταυτόχρονα …σαν να περνούσε ηλεκτρικό ρεύμα από μέσα τους …οι μνήμες
ήταν υπαρκτές σε όλους αυτούς !…Πιάστηκαν αμέσως στον χορό …και
χόρευαν .

Νόμιζες ότι η σκηνή που παίζονταν η ταινία , είχε προέκταση και κάτω στο κοινό !
Στην μέση του κινηματογράφου υπήρχε ένας καινός χώρος σαν διάδρομος , που εκεί ήταν και η σόμπα αν θυμάμαι καλά…
Βλέποντας οι υπόλοιποι θεατές ότι σηκώθηκαν στα μπροστινά καθίσματα και
χόρευαν με πάθος …γεμίζουν αμέσως και αυτοί το καινό του διαδρόμου
στήνοντας δεύτερο κύκλο – χορό .

Ο πατέρας μου , μου είπε ότι δεν
μπορούσες να φανταστείς τι γινότανε μέσα στην αίθουσα !!! Ένα μικρό
πανηγύρι !… Οι θεατές τραγουδούσαν , ταυτόχρονα με τον Ξανθόπουλο στην
οθόνη το ίδιο τραγούδι και συγκινημένοι χόρευαν …λες και δεν πατούσαν
στην γή .!!

Τρίζανε τα πατώματα και τα ντουβάρια … από το ξεσηκωμένο κοινό !!
Όλοι ειχαν σηκωθεί και χόρευαν με πάθος και χαρά , αλλά και με την
νοσταλγία …για τις χαμένες πατρίδες , τα χαμένα σπίτια τους , τα
χωράφια τους , τις περιουσίες τους , απο τον άδικο ξεριζωμό τους απο τα
πατρικά χώματα τους .

Δεν κοιτούσε κανένας την ταινία !.. Όλοι χόρευαν !!!…
Ο κινηματογράφος θαρρείς ήταν η “πλατεία του χωριού” και γινόταν πανηγύρι.! Όλοι όρθιοι τραγουδούσαν και χόρευαν …
Μετά αφού τελείωσε η σκηνή αυτή με τον Ξανθόπουλο να τραγουδάει
….κάθισαν αμέσως όλοι στις θέσεις τους και ήσυχα για να δούνε …την
υπόλοιπη ταινία , όλοι αφοσιωμένοι …

Τίποτα δεν θύμιζε… τι σαματάς… και χοροί …είχαν γίνει στην ίδια αίθουσα πρίν λίγα λεπτά !! …απο όλους αυτούς …
που πίσω στις χαμένες πατρίδες δεν άφησαν μόνο τα χαμένα πατρικά σπίτια
τους και περιουσίες τους , αλλά και ένα κομμάτι απο την ψυχή τους …
σαν “αόρατο φύλακα – σκοπό ” να καρτερά πάντα …

…την στιγμή που θα ξανανταμωνόταν με την υπόλοιπη ψυχή που έφυγε για την Ελλάδα με το ζόρι , ξεριζωμένη …
Ελπίδα ότι κάποια στιγμή ..”θα λάμβαναν τα όνειρα εκδίκηση” και θα
γυρνούσαν όλοι στα πατρογονικά εδάφη , που ο Ελληνισμός άκμαζε πρίν απο
αιώνες ….

Ας είναι καλά εκεί που είναι όλοι αυτοί οι γέροντες ,
“εκεί που είναι” … και με την ψυχή τους ας πηγαίνουν πάλι στα χώματα
της καρδιάς τους !…στον Πόντο και στην Μικρά Ασία.

Το ανάφερα σήμερα …σαν φόρο τιμής σε όλους αυτούς ,τους γέροντες που τους θυμάμαι , και που έφυγαν
με το παράπονο …της ” μη-επιστροφής”
και την ελπίδα… ανεκπλήρωτη !
Για σας αξέχαστοι γέροντες ….
και πιάστε τώρα το χορό …δυνατά στην αυλή του Παραδείσου …να
τρίξουνε και εκεί τα πατώματα και τα ντουβάρια , όπως εκείνη την
αξέχαστη νύχτα …!

…. στον κινηματογράφο της Νεάπολης .

Νικόλαος Θεοδοσάκης 30/9/2015


Τσιαμπασιν – Νικος Ξανθοπουλος