« Πιο το όφελος από τους νόμους, όταν δεν υπάρχει ηθική. » (Της Βιολέττας Μπούσιου)

«Πιο το όφελος από τους νόμους, όταν δεν υπάρχει ηθική.» Η ρήση ανήκει στον Οράτιο, έναν από τους δύο κορυφαίους Λατίνους ποιητές όλων των εποχών -μαζί με τον Βιργίλιο- ο οποίος έζησε στην εποχή του Ιούλιου Καίσαρα, του ιδρυτή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ήταν γυιος απελεύθερου – ο ίδιος γεννήθηκε ελεύθερος- και αφού απέκτησε τη στοιχειώδη μόρφωσή του στη Ρώμη, κατόπιν ταξίδεψε στην Αθήνα για να μελετήσει Ελληνικά και Φιλοσοφία. Ήταν ακόμα η εποχή που, ιεραρχικά, το πνεύμα νικούσε την ύλη και η Ελλάδα έθετε- μέσω της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας- τις βάσεις του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Όμως σήμερα, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είμαστε το μαύρο πρόβατο της Ευρώπης. Νομοθετούμε διαρκώς παρότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να εφαρμόσουμε τους νόμους. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Κικέρων, «Περισσότεροι νόμοι, λιγότερη δικαιοσύνη.»
Παρ’ όλα αυτά οι κορώνες για τα θεσπισμένα ανεβαίνουν κατά το δοκούν. Δυστυχώς όμως, στη χώρα μας, οι νόμοι ψηφίζονται περισσότερο για να χαϊδέψουν οι έχοντες έννομο συμφέρον τ’ αυτιά του εκλογικού σώματος και λιγότερο για να επιλύσουν τα τρέχοντα προβλήματα.
Γιατί αν ο στόχος της πολιτείας ήταν να γίνει η Ελλάδα ένα ευνομούμενο κράτος, αυτό θα είχε ήδη συμβεί. Μόνο η εφαρμογή της εκάστοτε νομοθεσίας, θα αρκούσε για την επίτευξη του στόχου.
Ο Σερήνος Αντιονεύς, ένας Αρχαίος Έλληνας που έζησε τον 4ο αι. π.χ, επιβεβαιώνει τα προαναφερόμενα, με την εξής παρακαταθήκη: «Οι Πέρσες είχαν έναν νόμο σύμφωνα με τον οποίο όταν πέθαινε ο βασιλιάς επικρατούσε για πέντε μέρες ανομία, για να καταλάβει ο κόσμος πόσο άξιος ήταν ο βασιλιάς και πόσο χρήσιμοι οι νόμοι.»
Αλήθεια, πόσα πράγματα θα άλλαζαν στην καθημερινότητά μας, αν στην χώρα μας επικρατούσε επίσημα η ανομία μόνο για πέντε μέρεs;
Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξη, μέρες που είναι. Όμως τον πολιτικό, όπως και το άτομο, χαρακτηρίζουν πρωτίστως οι πράξεις και όχι τα λόγια. Άλλωστε, την κεκαλυμμένη ιδιοτέλεια, την αποκαλύπτει πάντα ο χρόνος.
Γι’ αυτό ας παραδεχθούμε, επιτέλους, τα λάθη μας. Ο καινούργιος χρόνος δικαιούται από μας το ελάχιστο. Μια αξιόπιστη υπόσχεση ότι θα του εξασφαλίσουμε τις αντικειμενικές προϋποθέσεις, για να αποδειχθεί καλύτερος.