Του Βοΐου τα Δρώμενα Μέρος Γ’

Συνεχίζουμε το τρίτο αφιέρωμα μας στα Δρώμενα του Βοΐου,περνώντας στην περίοδο του καλοκαιριού.

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΤΣΟΤΥΛΙΟΥ

Ο Ιερός Ναός της Αγίας Μαρίνας στο Τσοτύλι είναι η μοναδικός της Ιεράς Μητρόπολης Σισανίου Και Σιατίστης που τιμάται η Αγία Μαρίνα. Υπάρχει βέβαια και το εξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας στο Κριμίνι,αλλά στο Τσοτύλι ο εορτασμός της Αγίας στο Τσοτύλι,γίνεται κάθε χρόνο στις 17 Ιουλίου με μεγαλοπρέπεια. Πραγματοποιείται Αρχιερατική Θεία Λειτουργιά,σχεδόν όλοι οι Ιερείς της μητροπόλεως μας και πλήθους κόσμου συρρέουν με ευλάβεια και κατάνυξη για να τιμήσουν την μνήμη της Αγίας μαρίνας στο Τσοτύλι.Με την συνοδεία στρατιωτικού αγήματος ,οι Ιερείς κρατώντας την εικόνα της Αγίας και το πλήθος του κόσμου,πραγματοποιείτε στους κεντρικούς δρόμους η λιτανεία της εικόνας.Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται στο επισκοπείο Τσοτυλίου.

 

 

Ιούλιος η Α’ Εμποροπανήγυρη στο Τσοτύλι Βοΐου

Από το 1956 και σύμφωνα με απόφαση του τότε Κοινοτικού Συμβουλίου Τσοτυλίου, ορίστηκε όπως κάθε χρόνο και για τέσσερις μέρες θα γίνονται δύο Εμποροπανηγύρεις στο Τσοτύλι. Έτσι κάθε χρόνο πραγματοποιείται αμέσως μετά και την εορτή της Αγίας Μαρινάς ή κατά τα μέσα του Ιουλίου η Πρώτη Εμποροπανήγυρη που ξεκινά από την Πέμπτη το Απόγευμα και τελειώνει το Σάββατο.

 

Εορτή Τις Αγίας Παρασκευής στην Πεπονιά Βοΐου

Νότια από το χωριό και σε απόσταση 2 χιλιομέτρων βρίσκεται κτισμένη η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με το Αγίασμα,το οποίο είναι γνωστό από τα χρόνια της τουρκοκρατίας σε όλην την περιοχή. Μαρτυρίτε ότι ακόμα και οι Τούρκοι εκείνη την εποχή τιμούσαν την Αγία Παρασκευή,και κατέφευγαν σε κάθε τους δύσκολη στιγμή στην χάρη της.Η σημερινή εκκλησία δίπλα από την οποία υπάρχει το Αγίασμα,κτίστηκε με την προσφορά των ευλαβών χριστιανών το 1969.

 

 


Το Πανηγύρι Της Αγίας Παρασκευής στο Πολυκάστανο Βοΐου

Ένα παραδοσιακό και αυθεντικό γλέντι για τον εορτασμό της Αγίας Παρασκευής
γίνετε στο Πολυκάστανο.,ένα από τα ομορφότερα ορεινά χωριά του Βοΐου.
Ξεκινά μετά τον εσπερινό της εκκλησίας και κρατά ως τα ξημερώματα!
Το γλέντι πλαισιώνετε με κάποια παραδοσιακή ορχήστρα.
Το πρόγραμμα επιμελείται ο Πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού “Νέα Γενιά”.

 

Γιορτή του Δράκου στον Πελεκάνο Βοΐου-Γίνετε κάθε χρόνο προς το τέλος του Ιουλίου Σύμφωνα με το μύθο ο Δράκος κατοικούσε στην ύπαιθρο και οι χωρικοί φοβόντουσαν και δεν τολμούσαν να κατέβουν στα χωριά τους. Τότε ο Μωυσής για την τιμωρία του Δράκου, ύψωσε τον Χάλκινο όφη εσταυρωμένο εις το σημείο της Νίκης δηλ. του Σταυρού. Έτσι μετά την σταύρωση του Δράκου, οι άνθρωποι ήταν πια ελεύθεροι και κατέβαιναν να μαζέψουν τους καρπούς τους.

 

 

Μέχρι και το 1950 οι κάτοικοι του Πελεκάνου πηγαίνανε και θερίζανε τα σιτηρά τους, έχοντας μαζί τους το σύμβολο της νίκης τον σταυρό τον οποίο έφερναν μαζί τους στο σπίτι τελειώνοντας το θερισμό. Ο Σταυρός ήταν φτιαγμένος από την καλαμιά του σιταριού, λουλούδια και λυγαριά, δεμένα με κόκκινη κλωστή και τον τοποθετούσαν στο καντήλι. Η μεταφορά του σταυρού στο σπίτι γινόταν για να έχει ευτυχία και ευημερία η οικογένεια. Η μητέρα της οικογένειας για να ευχαριστήσει και να τιμήσει την οικογένεια της έκανε ένα χειροποίητο γλυκό, το λεγόμενο Σαραγλί.

 

Εορτή Του Αγίου Παντελεήμονος στο Καλλιστράτι Βοΐου 

 

 

Γιορτή Μανιταριού-Μπάτζιου στην Ζώνη Βοΐου

 

Στόχος της γιορτής είναι η προβολή της φύσης και της ομορφιάς του τόπου αλλά και η συνολική ενίσχυση της τοπικής οικονομίας: (μπάτζιος), ένα νοστιμότατο είδος τυριού από τα καλύτερα που υπάρχουν, ενώ το Βόιο είναι γνωστό για τα νοστιμότατα μανιτάρια του.

Αυγουστος

Τον Αύγουστο στο Βόιο πραγματοποιούνται σε όλα τα χωριά και τις κωμοπόλεις πολλες εκδηλώσεις,με αποκορύφωμα των εκδηλώσεων την ημέρα της Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,όπου πανηγυρίζουν,αρκετοί ναοί στα χωριά του Βοΐου, και ιδιαίτερα στο Μικρόκαστρο Βοΐου,όπου εκεί υπάρχει και η Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,που πραγματοποιείτε εκείνη την ημέρα το γνωστό σε όλους Έθιμο των Καβαλάρηδων .

 

 

Γιορτή Βουνού στο Πολυκάστανο Βοΐου

Η Νέα Γενιά διοργανώνει στο οροπέδιο του Παλιοκριμηνίου την περίφημη Γιορτή Βουνού.
Η Γιορτή Βουνού είναι μια ευκαιρία να γιορτάσουμε όλοι μαζί με τους υπέροχους ανθρώπους του Πολυκάστανου την αγάπη μας για το βουνό, τις παλιές παραδόσεις, τα τοπικά προϊόντα και γενικότερα την αξία της φύσης στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου. Πρόκειται για μια αξιέπαινη προσπάθεια του Πολιτιστικού Συλλόγου του Πολυκάστανου. Να σημειώσουμε, ότι ο Σύλλογος αποτελείται κυρίως από νέα παιδιά με περίσσια αγάπη και μεράκι σε κάθε δραστηριότητά τους. Η Γιορτή Βουνού είναι μια εναλλακτική εκδήλωση, απλή και αληθινή και εκεί είναι που στηρίζει όλη την ομορφιά της. Για δύο ημέρες οι κάτοικοι του χωριού ανεβαίνουν στο Βόιο, κατασκηνώνουν εκεί, κάνουν πεζοπορία, μαγειρεύουν και κερνούν ντόπια κρεατικά και βραστή γίδα, μαζεύουν τσάι, δροσίζονται σε κρυστάλλινες πηγές και μας προσκαλούν όλους να κάνουμε το ίδιο.
ο Πολυκάστανο είναι ένα από τα ορεινότερα χωριά του Βοϊου, χτισμένο στις κατάφυτες πλαγιές της Ανατολικής προέκτασης του Παλιοκριμηνίου. Την ονομασία του την οφείλει στα πολλά και γλυκά κάστανα που παράγει ο τόπος, που είναι από τα νοστιμότερα της περιοχής. Ακριβώς απέναντι βρίσκεται το βουνό του Κλέψιου, που αποτελεί ορόσημο του οικισμού, ενώ από πίσω υψώνονται τα Όντρια. Απέραντα δάση οξιάς και καστανιάς περικυκλώνουν το χωριό από όλες σχεδόν τις κατευθύνσεις. Χωρίζεται διακριτά σε δύο μαχαλάδες τον Επάνω και τον Κάτω, δίνοντας με τα πέτρινα σπίτια τους μια ξεχωριστή παραδοσιακή φυσιογνωμία.
Οι κάτοικοί του, ντόπιοι Βοϊώτες, πιθανό ξεπερνούν τους 200 κατά το καλοκαίρι, ενώ το χειμώνα ο αριθμός τους πλησιάζει τους 100. Το 1940 εδώ έμεναν περισσότεροι από 500 άνθρωποι. Εκτός από Καστανοχώρι, πρόκειται και για ένα από τα φημισμένα Μαστοροχώρια του Βοϊου, αφού η κύρια απασχόληση των ανθρώπων ήταν κυρίως η μαστορική. Σήμερα, οι περισσότεροι ασχολούνται με την καστανοπαραγωγή, την κτηνοτροφία και την υλοτομία.

Βόλτα στο Παλιοκριμήνι

 

Εορτή της Μεταμόρφωσις στο Δρυόβουνο-Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Δρυοβούνου

Το φημισμένο μοναστήρι Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που βρίσκεται επάνω στο βουνό Σάντοβο (υψ. 1050 μ.) του χωριού Δρυόβουνου Κοζάνης, ιδρύθηκε το έτος 1592. Σήμερα είναι επανδρωμένο από δέκα άξιους Μοναχούς, οι οποίοι έχουν Ηγούμενό τους τον Αρχιμανδρίτη π. Στέφανο. Το μοναστήρι αυτό πανηγυρίζει κάθε χρόνο κατά την επώνυμή του εορτή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, στις 6 Αυγούστου, δέχεται δε μεγάλο πλήθος προσκυνητών απ’ τις γύρω περιοχές, τόσο κατά την παραμονή της εν λόγω εορτής, όσο και ανήμερα αυτής.

 


ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΚΑΣΤΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΙΑΤΙΣΤΑ Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗ ΣΙΑΤΙΣΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΒΑΛΑΡΗΔΕΣ
Ένα από τα γραφικότερα έθιμα που παραμένει αναλλοίωτο απ’ τη φθορά του χρόνου και αποτελεί ένα πολύτιμο στοιχείο της πολιτιστικής ταυτότητας της Σιάτιστας είναι το έθιμο των καβαλάρηδων. Η Σιάτιστα πανηγυρίζει την γιορτή της Παναγίας στο Μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται στο χωριό Μικρόκαστρο 12 χιλ. Δυτικά της Σιάτιστας. Στο Μοναστήρι αυτό του Μικροκάστρου φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα τής Παναγίας της Ελεούσας που πλέει μέσα στο ασήμι. Στο πανηγύρι αυτό έρχονται προσκυνητές απ’ όλη τη Δυτική Μακεδονία. Με σεβασμό στην παράδοση, λεβεντιά και μεγαλοπρέπεια η γιορτή της Παναγίας στη Σιάτιστα γιορτάζεται με ξεχωριστό τρόπο. Όλο το χρόνο οι καβαλάρηδες έχουν το μυαλό τους στην ημέρα αυτή. Από τις πρώτες όμως ημέρες του Αυγούστου οι προετοιμασίες εντείνονται. Περιποιούνται τα ζώα τους, τα κρατούν ξεκούραστα, καθαρά και καλοταϊσμένα για την επίσημη μέρα. Όσοι φυσικά δεν έχουν δικά τους, φροντίζουν από νωρίς να καπαρώσαυν και να νοικιάσουν. Μέρες πριν απ’ το πανηγύρι αρχίζει μια κεφάτη και χαρούμενη προετοιμασία, η οποία μεταδίδεται σε όλους τους οικείους και συγγενείς που έχουν καβαλάρη. Θα πεταλωθούν τα ζώα, θα καθαριστούν και θα γυαλιστούν τα μπρούτζινα στολίδια και τα σπιρούνια. Θα περαστεί ειδικό λάδι και κερί σε όλα τα δερμάτινα εξαρτήματα του αλόγου όπως η σέλα, ίγκλα, κουσκούνι, γκέμια, λουριά που στηρίζονται τα ζιγκιά κ.α., για να είναι καθαρά και μαλακά. Θα γυαλιστούν οι χάνδρες και τα ρουμπίνια απ’ τα γιορντάνια (περιλαίμια), τα χαμαϊλιά καθώς και τα μπρούτζινα στρόγγυλα κουδουνάκια που φοριούνται στο λαιμό του αλόγου. Άλλα στολίδια όπως κορδόνια με ποικιλόχρωμες φούντες, καθρέφτες και ουρά ασβού που πέφτουν στο μέτωπo του ζώου για να μην ματιάζεται.

Την παραμονή, η αρραβωνιασμένη στέλνει στον αρραβωνιαστικό της άσπρο μαξιλάρι κεντημένο με δαντέλα που μπαίνει πάνω απ’ τη φλοκάτη, κουλούρα ζυμωτή στολισμένη με ξεφλουδισμένα αμύγδαλα σε διάφορα σχέδια, κεφτέδες, τυρί, κοτόπουλο ψητό και γεμιστό και παλιό σιατιστινό κρασί. Οι πιο τολμηροί και μερακλήδες πηγαίνουν στο ποτάμι του Αλιάκμονα στη θέση Πασσά Γεφύρι όπου υπάρχει μέρος πλωτό με βαθιά νερά, βάζουν τα άλογα να κολυμπούν, τα πλένουν και όπως είναι μουσκεμένα, πλέκουν την ουρά και τη χαίτη πλεξούδες ώστε με το ξετύλιγμα να φουντώσει και να γίνει σγουρή.
Παράλληλα με τις προετοιμασίες οργανώνονται και οι παρέες. Κάθε παρέα προσπαθεί με κάθε τρόπο να έχει δικό της χαρακτήρα, για να ξεχωρίζουν φίλοι και αχώριστοι να είναι. Αν ανήκουν σε διαφορετικές παρέες, εκείνη την ημέρα χωρίζουν και κάθε ένας πηγαίνει με την παρέα του. Κάθε παρέα έχει τον αρχηγό της, ο οποίος θα φροντίσει για το καπάρωμα της μουσικής, την φιλοξενία της, γιατί συνήθως οι μουσικοί είναι ξένοι, δεν επαρκούν οι ντόπιες κομπανίες. Η οργάνωση της παρέας καθώς και η συγκέντρωση γίνεται στο σπίτι του αρχηγού, από όπου ξεκινούν για το πανηγύρι.


Ξημερώνει η μέρα της Παναγίας. Το εγερτήριο γίνεται απ’ το χλιμίντρισμα των αλόγων: Χαράματα αρχίζει το στόλισμα. Σελώνουν το άλογο, ξετυλίγουν την ουρά και τη χαίτη που ως τώρα είχαν πλεξούδα για να δείχνει σγουρή και φουντωτή, και τη στολίζουν με χρωματιστές κορδέλες. Σκεπάζουν τη σέλα με κόκκινη άλικη φλοκάτη, ρίχνουν πάνω ένα άσπρο μαξιλάρι κεντημένο και το στερεώνουν στη μέση του αλόγου με δερμάτινη ίγκλα.

Βάζουν μετά όλα τα απαραίτητα στολίδια, γιορντάνια, χαμαϊλιά, κουδουνάκια, καπίστρι ρουμπινένιο με oυρά ασβού στο μέτωπο του αλόγου και τα κεντημένα χαλινάρια. Απαραίτητο δε συμπλήρωμα του στολισμού είναι τα λουλούδια της εποχής, ζουκούμια και λιοβότανα.
Αφού ντυθούν και οι ίδιοι μερακλίδικα με τις όμορφες φορεσιές στη μέση, το ζωνάρι και στο λαιμό μεταξωτό μαντήλι πού πέφτει τριγωνικά πίσω στην πλάτη, πλεκτό γκορμπάτσι (μαστίγιο) επιδέξια πλεγμένο και την τσότρα με το κρασί κρεμασμένη στον ώμο, ανεβαίνουν στα άλογα.


Μπροστά τα όργανα και πίσω οι καβαλάρηδες βγαίνουν απ’ τα σοκάκια οι παρέες στον κεντρικό δρόμο και στη συνέχεια ακολουθώντας το μονοπάτι που έχουν χαράξει οι παππούδες πάνω απ’ τα βουνά, Καστράκι και Χαϊρι περνώντας μέσα απ’ το Μικρόκαστρο φτάνουν στο Μοναστήρι, ξεπεζεύουν και αφού αποδώσουν τον υπέρτατο φόρο τιμής και προσήλωσης στην Μεγαλόχαρη, ξαναπαίρνουν το δρόμο της επιστροφής για τη Σιάτιστα. Στο μικρό εκκλησάκι του Προφήτου Ηλία Μικροκάστρου οι καβαλάρηδες σταματούν για λίγο να ξεκουραστούν κάτω από τις αιωνόβιες σκιερές βαλανιδιές. Εκεί ταίζουν και περιποιούνται τα ζώα τους και στρώνουν στο τραπέζι τους το μενού της ημέρας που είναι τούρτες (ψωμιά) στολισμένες με ξεφλουδισμένα αμύγδαλα, κεφτέδες, τυρί, κοτόπουλα γεμιστά και παλιό σιατιστινό κρασί που φυλάγεται στις στολισμένες τσότρες (μπούκλες). Όλα αυτά οι καβαλάρηδες τα έχουν στα δισάκια τους που είναι κρεμασμένα στο πίσω μέρος της σέλας και σκεπασμένα με τις κόκκινες φλοκάτες για να μην φαίνονται. Και ενώ απολαμβάνουν το γεύμα τους, η μουσική κάθε παρέας παίζει επιτραπέζιους παραδοσιακούς ήχους.



Κατά το μεσημέρι ετοιμάζονται να πάρουν το δρόμο της επιστροφής για την θριαμβευτική τους είσοδο στη Σιάτιστα. Ακολουθούν πάλι το μονοπάτι που είναι χαραγμένο στην πλαγιά του βουνού Χαϊρι.
Η μία ομάδα ακολουθεί την άλλη. Τα άλογα ένα ένα αραδιάζονται στην πλαγιά του βουνού, περπατούν καμαρωτά κι ανάμεσά τους και κανένα γαϊδουράκι που συνήθως έχουν μικρά παιδιά που ακολουθούν τις παρέες. Εν τω μεταξύ στη διαδρομή αυτή οι καβαλάρηδες αλλάζουν τις τσιότρες με το κρασί και πίνουν, και οι πιο παλιοί τραγουδούν τραγούδια που δένουν με την περίπτωση. Ήμουν μικρός όταν στην διαδρομή αυτή άκουσα για πρώτη φορά το τραγούδι αντά μουν παληκάρι δικουχτώ χρουνών. Το τραγουδούσε ένας παππούς μερακλής σ’ ένα ψαρή άλογο αραβανίσιο …
Οι Αρχές του τόπου και πολύς κόσμος περιμένουν και υποδέχονται τους καβαλάρηδες στην είσοδο της πόλεως στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Οι πιο ανυπόμονοι όμως κάτοικοι βγαίνουν και υποδέχονται τους πανηγυριώτες στη θέση “ντουλάπι εικονοστάσι” για να απολαύσουν και το καταπληκτικό θέαμα, όταν τ’ άλογα είναι αραδιασμένα ένα ένα στην πλαγιά του βουνού.
Αφού συγκεντρωθούν όλες οι ομάδες των καβαλάρηδων, σχηματίζεται πομπή. Μπροστά τα όργανα από κάθε παρέα. Κατά την διάρκεια της πομπής γίνεται επίδειξη δεξιοτεχνίας των καβαλάρηδων, ανταλλάσσονται οι τσότρες στον αέρα και φθάνουν στην πλατεία της Χώρας όπου οι κάτοικοι και επισκέπτες τους υποδέχονται πανηγυρικά.


Ακολουθούν παραδοσιακοί χοροί από τους καβαλάρηδες καθώς και απ’ όλους τους παρευρισκόμενους ντόπιους και ξένους, μικροί και μεγάλοι, νέοι και παιδιά όλοι συμμετέχουν σ’ ένα ξεφάντωμα που δεν περιγράφεται, γιατί μέσα σε ένα μικρό σχετικά χώρο ακούγονται πάνω από πέντε παρέες λαϊκά όργανα καθώς και χλιμιντρίσματα των αλόγων Tο γλέντι συνεχίζεται στην πλατεία της Χώρας περίπου δυο ώρες και ύστερα οι παρέες ξεκινούν για τη Γεράνεια, όπου τους περιμένουν και τους υποδέχονται στην πλατεία, όπου συνεχίζεται ο χορός απ’ τους καβαλάρηδες με αμείωτο κέφι και ζωντάνια.

Ύστερα από μικρή ανάπαυλα παίρνουν πάλι τα άλογα και τα όργανα και επισκέπτονται τα σπίτια από εορτάζοντες. Μπαίνουν απ’ την αυλόπορτα, παίρνουν το κέρασμα καβάλα, εύχονται χρόνια πολλά, ξεπεζεύουν και ρίχνονται στο χορό μαζί με τους εορτάζοντες και το γλέντι τραβάει μέχρι τα χαράματα, ένα ξεφάντωμα που στα αλήθεια δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψουν το μεγαλείο της γιορτής αυτής.


Το έθιμο έχει τις ρίζες του στα δύσκολα εκείνα χρόνια που περνούσε το έθνος μας στην Τουρκοκρατία. Και όταν οι Τούρκοι ύστερα από αιώνες αποφάσισαν να δώσουν στους Έλληνες να γιορτάσουν ελεύθερα δημόσια και επίσημα τις θρησκευτικές τους γιορτές, συγκεντρώνονταν στην Παναγία για να αποδώσουν τον υπέρτατο φόρο τιμής και προσήλωσης στην Υπέρμαχο Στρατηγό, η οποία με τη θαυματουργική της δύναμη έδινε α’ αυτούς το δικαίωμα να ζουν και να χαίρονται έστω και για μια μέρα σαν ελεύθεροι άνθρωποι. Γι αυτό και αυτό το ξεφάντωμα, η χαρά, ο ενθουσιασμός και τα πολυποίκιλα στολίδια και εξαρτήματα για τον στολισμό των αλόγων. Και καλυμμένη πίσω απ’ τους ήχους των τούρκικων ζουρνάδων και νταουλιών ανορθώνονταν η ελληνική λεβεντιά και αποφασιστικότητα μπροστά στα μάτια των Τούρκων.

Τα πρώτα χρόνια οι καβαλάρηδες έφερναν Τούρκους μουσικούς απ’ τη Νεάπολη με τους ζουρνάδες και νταούλια, έμπαιναν μπροστά οι ζουρνάδες και πίσω οι καβαλάρηδες. Κάτι χαρακτηριστικό που ανέφεραν οι παππούδες μας για κάποιο μουσικό συγκρότημα του Μουχαρέμ αγά κι έναν Τούρκο όνομα Ραμαντάνι που χτυπούσε το νταούλι και έκανε τέτοια κραδασμό που έσβηναν οι γκαζόλαμπες στα σπίτια που επισκέπτονταν το βράδυ οι καβαλάρηδες στους εορτάζοντες.


Το έθιμο αυτό διατηρείται και αναβιώνει κάθε χρόνο με τον ίδιο ζήλο, ίδιο κέφι και μεράκι και πίστη στην παράδοση, με θρησκευτική ευλάβεια, λεβεντιά και περηφάνεια.

Ο χρόνος, όπως ήταν φυσικό, έφερε αλλοιώσεις στο έθιμο και λίγο έλλειψε να ξεχασθεί ο θρησκευτικός και εθνικός του πυρήνας και να απομείνει ο διασκεδαστικός του φλοιός.
Τα τελευταία χρόνια όμως γίνεται κοινή προσπάθεια εκ μέρους της Αδελφότητας της Ιεράς Μονής, του Δήμου Σιάτιστας και των Διοικήσεων των Συλλόγων να επανακτήσει το έθιμο την πρωταρχική του σημασία, για να αποφεύγονται οι εκτροπές.


Έτσι από απλή λαογραφική και διασκεδαστική εκδήλωση να γίνει ένας ζωντανός εορταστικός παράγοντας στο όλο πρόγραμμα της Πανήγυρης της Μονή, που θα συμμετέχει με τον δέοντα σεβασμό και την ιεροπρέπεια στη λιτάνευση της Ιερής Εικόνας της Παναγίας που γίνεται με κάθε λαμπρότητα, μετά την Πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Αυτό φυσικά θα έχει σαν συνέπεια να αντλήσουμε όλοι μας την χάρη της Παναγίας και πλούσια την ευλογία της στην πόλη μας και στην ευρύτερη περιοχή

 

 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΗ ΧΡΥΣΑΥΓΗ ΒΟΪΟΥ

 

Στην Περίοδο του Αυγούστου θα αναφερθούμε και θα παραθέσουμε μια σειρά από  εκδηλώσεις στις οποίες έχουμε πάει και καλύψει με την προσωπική μας κάμερα.Βέβαια δεν πραγματοποιούνται μόνο αυτές οι εκδηλώσεις,στα χωριά που έχουμε εμείς επισκεφτεί,γενικά αυτήν την περίοδο γίνονται εκδηλώσεις σε όλο το Βόιο.  

 

Το Βίντεο Από τον Μεσόλογγο Βοΐου το δανειστήκαμε από το ιντερνέτ!

 

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΟ  ΒΟΪΟΥ

 

 

Ετήσια Γιορτή Πίτας στην Ομαλή Βοΐου

 

Παραδοσιακό Γλέντι  στην Κορυφή Βοΐου

 

Γαλατινή Βοΐου-Γαλατινιώτικα

Κατά τη διάρκεια του Αυγούστου στην Γαλατινή Βοΐου διοργανώνονται πλούσιες πολιτιστικές εκδηλώσεις από τον Μορφωτικό Πολιτιστικό Σύλλογο Γαλατινής. Οι εκδηλώσεις περιλαμβάνουν παρουσίαση χορευτικών συγκροτημάτων από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, μουσικές βραδιές με τοπικά συγκροτήματα, παιδικές και θεατρικές παραστάσεις.

Το τελευταίο μέρος των εκδηλώσεων περιλαμβάνει παρουσίαση χορευτικής παράστασης από τα χορευτικά τμήματα του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Γαλατινής. Τρία παιδικά τμήματα, ένα εφηβικό, τμήμα Γυναικών και Τμήμα Ανδρών και Γυναικών.

 

Παραδοσιακό Γλέντι τον Δεκαπενταύγουστο

στο Κρυονέρι Βοΐου

 

Και στον Χορηγό Βοΐου

 

Δεκαπενταύγουστος- Ο Τρανός Χορός στα Νάματα Βοΐου

Πρόκειται για ολικό χορό που αντιπροσωπεύει ένα ταξίδι στο χρόνο, την Ιστορία. Είναι χορός που (συ)στήνεται αμέσως μετά τη γιορτινή θεία λειτουργία της Παναγιάς του Δεκαπενταύγουστου, καθότι αποτελεί και τη συνέχειά της … Θα τον προετοιμάσουν οι χωριανοί και θα τον ξεκινήσει ο παπάς μετά το μοίρασμα του αντιδώρου. Είναι χορός φωνητικός, όπως και η θεία λειτουργία που προηγείται, και όχι χορός ενόργανος. Μερικά από τα χαρακτηριστικά της δομής του είναι η υποστατική ιεράρχη-ση, η κατάφαση της διακριτής ετερότητας των φύλων, η διάσωση της διανθρώπινης κοινωνίας, η αταλάντευτη
κοινοτική βούληση για ιστορική συνέχεια, ο πόθος για μια ζωή όρθια και ελεύθερη, αδούλωτη και αυτεξούσια, η διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς και της νιότης στο χορό της ελευθερίας και της αγάπης για τη ζωή αλλά και στην αγάπη ως κοινωνία.
Είναι χορός όρθιος, σαν τις ορθοπλαγιές της Μότσιαλης, της Βάγιας και του Συνιάτσικου,χορός αγέρωχος και κυκλοτερός σαν την ορθομαρμάρωση με τις ορθόπλακες που συναπαρτίζουν το κυκλικό Αλογομάντρι, το οποίο δεσπόζει σαν μαρμάρινο στεφάνι πάνω από τον χώριο θόλο του χωριού. Είναι χορός πάγκοινος, ο μοναδικός πάγκοινος, συμμετοχικός και καθολικός χορός. Αποδίδει συνισταμένη τη μοιρασμένη και κοινή χαρά απάντων των Ναματιανών.
Είναι χορός κατακάθετος, δεν έχει κυρτώσεις, όπως ήταν παλαιά και σε άλλο μοτίβο – και όχι όπως είναι σήμερα – ο αρχαίος Ζεϊμπέκικος. Με αυτόν τον τρόπο έμαθε ο Τρανός Χορός στους απαρτίζοντάς τον να ‘ναι πάντα όρθιοι, ευθείς, ευθυτενείς και κατακόρυφοι …
Είναι χορός κυκλοτερός, σαν τους «χορούς τους κυκλοτερούς» του Σαββόπουλου, αλλά ποτέ χορός κλειστός, ποτέ κλειστός κύκλος. Είναι ολάνοιχτος ομότροπα με το ημικύκλιο που συναντάται πάντα στο κεντρικό κλείτος του ιερού βήματος στην αρχιτεκτονική της βυζαντινής εκκλησιάς, το οποίο, όντας ημικύκλιο εικονίζει τα έσχατα και παραμένει μόνιμα ανοιχτό προς τους εκεί προσερχόμενους ανθρώπους και λαούς αδιάκριτα… Και η αρχιτεκτονική του Τρανού Χορού είναι η ίδια, αρχιτεντονική μιας σκόρπιας ζωής που την περισυναγάγει και την μετατρέπει σε χορό και σε τραγούδι, σε πορεία και σε όραμα, σε χωριό ενιαίο και σε ενότητα. Γι’ αυτό και ο Τρανός Χορός δεν κλείνει … , αλλά ό,τι «κλείνει» στην ζωή του χωριού και στην … παρεξήγηση, αυτός το ξανοίγει σε κοινωνία ή το αποδιώχνει, δεν χαρίζεται σε κανέναν…
Είναι χορός με ηλικιακή ιεράρχηση, για να δίνει ισοδύναμα σε όλους τη δυνατότητα (συμ)μετοχής. Χορός που δεν θέλει θεατές, αλλά μετόχους …
Είναι χορός δημεγέρτης, δημοτικός, δημοκρατικός, χορός συνόλου, και συνόλου του Δήμου. Δεν είναι χορός ατομικός ή συλλογικός (άτομα απλά έτσι βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο) ή και μαζικός, αλλά χορός ανακεφαλαιωτικός που ανακεφαλαιώνει το λαό που μετέχει αλλά και όλη τη διηνεκή Ιστορία και την ευθυτενή παράδοση του αρχαίου Ελληνισμού και της πονεμένη ς Ρωμιοσύνης.
Είναι χορός ενότητας και γι’ αυτό χορός χαράς, χορός μιας φωνής αλλά και χορός διαλόγου. Χορός εναλλαγής στον λόγο και καθολικότητας στην έκφραση, χορός υποστατικής ετερότητας και πανανθρώπινης κοινωνίας. Δεν μπορεί να ανεχθεί ξέχωρο κομμάτι δίπλα του, γιατί τους αγκαλιάζει όλους, μικρούς και μεγάλους, άνδρες και γυναίκες, αγαπημένους και μαλωμένους, κάνοντάς τους μονιασμένους, ελεύθερους και παντρεμένους, ανταμωμένους και προετοιμαζομένους … Στον χορό αυτό τα ανδρόγυνα και οι οικογένειες «χωρίζουν», για να ανταμώσουν όλοι μαζί και να γίνουν ενιαίοι και μια συνολική υποστατική οικογένεια …
Είναι χορός που, σε πείσμα όλων των υπόλοιπων χορών, είναι εικόνα της Βασιλείας … Αυτός ο χορός είναι ανάμνηση του «χέρι-χέρι» στις απλωσιές του Παραδείσου της Εδέμ, αλλά και αδυσώπητη νοσταλγία των εσχάτων … Εξάλλου οι γεροντότεροι είναι αυτοί που οδηγούν τις δύο ομότροπες υποστατικές ομάδες που τον απαρτίζουν … (Στην κεφαλή του Χορού, βρίσκεται ο γεροντότερος πάντων που «σέρνει το χορό» με το χορευτικό και φωνητικό τραγούδι που τραγουδιέται πρώτα από τους άνδρες που αποτελούν το μισό μπροστινό Χορό και επαναλαμβάνεται το ίδιο από τις γυναίκες που συγκροτούν το υπόλοιπο μισό του Χορού). Για να δείχνουν στους αιώνες ότι δύο τα είδη φύλου (άνδρας – γυναίκα) και ένα το (παν)ανθρώπινο γένος. Γι’ αυτό και ο παπάς αρχίζει πρώτος και πάει μπροστά, όπως στο χορό του Ησαΐα … , γιατί οδηγεί τη ζωή και τις εσχατιές της …
Είναι το μόνο και μοναδικό πολιτισμικό γεγονός που μας διατηρείται ανέπαφο από το απώτερο παρελθόν και απευθείας πολιτισμική κληρονομιά από τους προγόνους και τους παππούδες μας.
Οι Ναματιανοί έφτιαξαν πολιτισμό με καρδιά, γι’ αυτό και έχει στοιχεία ανθρωπιάς και ομορφιάς, γι’ αυτό αντέχει και στον πανανθρώπινο χρόνο.
Να γιατί τα Νάματα είναι ένα χωριό που φιλοσοφεί και θεολογεί με τον Τρανό Χορό του … Γι’ αυτό και ο Τρανός Χορός δεν πρέπει να χαθεί, γιατί θα χάσουμε τότε τη φιλοσοφία της ζωής και τη θεολογία των αναμονών της, δηλ. ό,τι πολυτιμότερο έχει το ανθρώπινο γένος ως προσανατολισμό στην πορεία του και την Ιστορία! Γι’ αυτό και με τον Τρανό Χορό τα Νάματα και οι Ναματιανοί δίνουν μήνυμα ζωής πάντοτε και παντού … Βροντοφωνούν οι άνδρες, αντιφωνούν οι γυναίκες, και η ζωή των Ναματιανών συνεχίζει τον δρόμο της μέσα από τον Τρανό Χορό και την προοπτική του …
Ένας τελευταίος λόγος με μια ιδιαιτερότητα για τους Ναματιανούς του χθες, του σήμερα και του αύριο. Όταν είναι να μιλήσουμε για κάτι που αγαπούμε, μας πνίγει ο λόγος, ο γραπτός και ο προφορικός. Η λέξη Νάματα “Πιπιλίστα” έχει στην προσωπική μας ζωή μια ιδιαίτερη σημαντική. Με γνώμονα πάντα τις εμπειρίες που συνδέονται με το διπλό αυτό όνομα, μπορούμε με βεβαιότητα να εκφράσουμε σήμερα πως αυτές υφίστανται ανάμεσα σε δυο …”ζωές”: η μια ζωή που ήδη έδυσε σ’αυτό το χωριό και μια άλλη που ήδη ανέτειλε. Αυτό το γεγονός ως σχέση συνέχειας θυμίζει λίγο τη δύση μιας μέρας και την ανατολή μιας άλλης … Γατί απλούστατα, κάθε ανατολή και μια ελπίδα, κάθε δύση και μια ανάμνηση! .. Μόνο πως εδώ έχουμε την περίπτωση που η ανάμνηση πυρώνει τη γάστρα της Παράδοσης κι η ελπίδα
φουσκώνει τα πανιά αυτής της ,”Ανατολής”…

του Αρχιμ. Γρηγορίου Δημ. Παπαθωμά
Καθηγητή Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων
(Από τα Νάματα Βοΐου Κοζάνης)

 

ΓΙΟΡΤΗ ΚΡΑΣΙΟΥ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ:
Δωρεάν άφθονο Πελκιώτικο κρασί συντροφιά
με δημοτική μουσική

 

Εορτή Της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου

στο Πυλωρί Βοΐου 29 Αυγούστου