Του Βοΐου τα Δρώμενα Μέρος Δ’

Συνεχίζουμε το τέταρτο αφιέρωμα μας στου Βοΐου τα Δρώμενα,και έχουμε φτάσει πια προς το Φθινόπωρο!

Σεπτέμβριος

Εορτή της Γεννήσεως Της Θεοτόκου,στις 8 Σεπτεμβρίου 2011,Πανηγυρίζουν στον Πεντάλοφο Βοΐου το χωριό των Μαστόρων της Πέτρας.
Στην κεντρική πλατεία του χωριού στη «Λότζια» Παραδοσιακή Μουσική, Χορός και τραγούδι.

 


Τριήμερο Τουρνουά Ποδοσφαίρου στη Νεάπολη Βοΐου, που διοργανώνει κάθε χρόνο η Ακαδημία Ποδοσφαίρου Βοΐου.


ΓΙΟΡΤΗ ΦΑΚΗΣ ΣΤΗ ΒΡΟΝΤΗ ΒΟΪΟΥ

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΗ ΣΟΥΠΑ ΜΕ ΦΑΚΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΟΪΟ

Υλικά: (για 6 άτομα)

2 φλιτζ. τσαγ. φακές μεσαίες ή ψιλές
2 μέτρια κρεμμύδια ψιλοκομμένα
2 καρότα κομμένα σε λεπτές ροδέλες
1 λευκό ραπάνι κομμένο σε μικρά κομματάκια
1 κουτ. σουπ. σέλινο
2 γαρίφαλα
2 φύλλα δάφνης
1 μεγάλη πατάτα κομμένη σε πολύ μικρούς κύβους
1 μεγάλο παντζάρι κομμένο σε μικρά κομματάκια
1 λουκάνικο χοιρινό χωρίς το δέρμα του κομμένο σε μικρά κομμάτια
½ φλιτζ. τσαγ. ελαιόλαδο
1 κουτ. γλυκ πάπρικα γλυκιά (προαιρετικά)
3 κουτ. σουπ. ξύδι
αλάτι
πιπέρι

Εκτέλεση:

1. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βάζετε το ελαιόλαδο να ζεσταθεί και ρίχνετε τα κρεμμύδια, τα καρότα και το παντζάρι. Σοτάρετε σε χαμηλή θερμοκρασία για 5-6 λεπτά. Ρίχνετε τις φακές και ανακατεύετε, προσθέτετε το σέλινο, το ραπάνι, τα γαρίφαλα, την πατάτα, το χοιρινό λουκάνικο και δύο λίτρα νερό. Σκεπάζετε και σιγοβράζετε για 40 –45 λεπτά.
2. Δοκιμάζετε, αλατοπιπερώνετε, προσθέτετε το ξύδι και σερβίρετε την σούπα πολύ ζεστή με λίγη πάπρικα αν θέλετε.


Οκτώβριος

Τρύγος Στα Αμπέλια του Βοΐου

 


Γιορτή Μούστου στον Πελεκάνο Βοΐου

 

 

Η Γιορτή Κρασιού στο Αγίασμα Βοΐου

 

Β’ ΕΜΠΟΡΟΠΑΝΗΓΥΡΗ ΤΣΟΤΥΛΙΟΥ

 

ΤΟ ΚΑΣΤΑΝΟΠΑΖΑΡΟ ΤΟΥ ΠΕΝΤΑΛΟΦΟΥ

 

Γουρουνοχαρά στο Δίλοφο Βοΐου

Την «γουρουνοχαρά», ένα από τα παλιότερα έθιμα του Βοϊου, κάνουν προσπάθεια οι Διλοφίτες να αναβιώσουν και έτσι να τους δίνεται η ευκαιρία γι ένα ακόμη αντάμωμα στο αγαπημένο τους χωριό.
Υπενθυμίζεται ότι το έθιμο αφορά το σφάξιμο του γουρουνιού και την προετοιμασία του χοιρινού κρέατος για το χειμώνα, αλλά αυτό εξελίσσονταν σε γιορτή με τη συμμετοχή συγγενών και φίλων. Μετά το γδάρσιμο, άρχιζε το κόψιμο του λίπους (παστού), για να γίνει έπειτα το κόψιμο του κρέατος σε μικρά τεμάχια και οι καλεσμένοι είχαν την ευκαιρία να γευθούν το αποτέλεσμα του παστού λίπους, που έλιωνε, τις «τσιγαρίδες». Η ημέρα αυτή καθιερώθηκε να λέγετε «γουρουνοχαρά ή γουρνοχαρά» γιατί η όλη εργασία είχε ως επακόλουθο το γλέντι, τη χαρά και τη διασκέδαση σε μια εποχή που έλειπαν ακόμη κι όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα, όπως η τηλεόραση!

 

ΚΑΣΤΑΝΟΓΙΟΡΤΗ ΔΑΜΑΣΚΗΝΙΑΣ ΒΟΪΟΥ
Με την ίδρυση του συλλόγου μας, πρώτιστη ανάγκη όσον αναφορά την προβολή του τόπου και των προϊόντων μας ήταν προώθηση αυτών μέσω μιας εκδήλωσης. ‘Έτσι τον Οκτώβριο του 2001 μετά  επιτυχή περισυλλογή κάστανων, διοργανόνεται και η πρώτη καστανογιορτή.

Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την επιτυχία της εκδήλωσης που σήμερα αποτελεί σημείο αναφοράς στην ευρύτερη περιοχή για το τελευταίο σαββατοκύριακο του Οκτωβρίου.

Με το πέρασμα των χρόνων η καστανογιορτή αγκαλιάστηκε από το Δήμο, τους κατοίκους, παραγωγούς τοπικών προϊόντων, αλλά κυρίως από τους επισκέπτες που κυριολεκτικά κατακλύζουν τη Δαμασκηνιά.

Την ημέρα αυτή ο επισκέπτης μπορεί να γευτεί τα άφθονα ψητά και βραστά κάστανα συνοδευόμενα από κόκκινο και λευκό τοπικό κρασί. Μπορεί επίσης να προμηθευτεί τα τοπικά προϊόντα, όπως, κάστανα, τσάι βουνού, καρύδια  κ.α. κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης η οποία ξεκινά το πρωί και τελειώνει αργά το απόγευμα, παρουσιάζονται παραδοσιακοί χοροί 

 

 

Νοέμβριος

Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΣΙΠΟΥΡΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΣ ΒΟΪΟΥ

 

Φτιάχνοντας Τσίπουρα στο Βόιο

Τσίπουρο.

Ένα παραδοσιακό ποτό της Ελληνικής υπαίθρου. Για αιώνες, αποτελούσε το δευτερεύον προϊόν της αμπελοκαλλιέργειας και της οικιακής παραγωγής κρασιού, που ήταν διαδεδομένη σε όλη την επικράτεια.Είναι αυτό που θα λέγαμε ο ‘’φτωχός αδελφός του κρασιού’’ και ήταν πάντα συνυφασμένο με την ζωή του μέσου Έλληνα . Στην πορεία του μέσα στο χρόνο, συντροφεύει τον άνθρωπο της υπαίθρου στις καθημερινές του στιγμές. Πρωταγωνιστεί στις στιγμές της παρέας γύρω από το τραπέζι των μεζέδων . Συνοδεύει τις μικρές και μεγάλες χαρές αλλά και τις λύπες. Γίνεται σήμα κατατεθέν της φιλοξενίας και της πιο χαρακτηριστικής Ελληνικής της έκφρασης, του κεράσματος. Η πρώτη αναφορά σε απόσταγμα στέμφυλων γίνεται στην Αρχαία Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Ελληνιστικών χρονών, όπου γίνεται λόγος για ένα ποτό, το «τρίμμα» το οποίο παρασκευαζόταν από το βράσιμο ( απόσταξη) φλοιών σταφυλιού.
Η τέχνη της απόσταξης όμως αναπτύσσεται, κατά τους Βυζαντινούς χρόνους, στις μονές του Αγίου Όρους, στη χερσόνησο του Άθω.
Και είναι οι μοναχοί του Αγίου Όρους, που μυούν τους μοναχούς των Μετεώρων στα μυστικά της απόσταξης.
Βέβαια, η αμπελοκαλλιέργεια στην περιοχή των Μετεώρων μαρτυρείται από τη Νεολιθική Εποχή. Αρχαιολογικές ανασκαφές, στο προϊστορικό σπήλαιο της Θεόπετρας, έφεραν στο φως, ανάμεσα στα άλλα, κουκούτσια σταφυλιού.
Ως τον 15ο αιώνα η τέχνη της απόσταξης του τσίπουρου ταξιδεύει και στις γύρω περιοχές. Στην Ήπειρο, τη Μακεδονία, την υπόλοιπη Θεσσαλία, αλλά και στην Κρήτη καθώς και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας.

Για πολλούς αιώνες το τσίπουρο παραγόταν ερασιτεχνικά από τους χωρικούς, ως ένα μέσο αξιοποίησης των στέμφυλων, τα οποία διαφορετικά θα απορρίπτονταν. 
Η κατανάλωσή του γινόταν κυρίως από τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα.
Βλέπετε ο ‘’φτωχός αδελφός του κρασιού’’ ταίριαζε περισσότερο στους ‘’φτωχούς συγγενείς’’ της ελληνικής κοινωνίας. 
Η παραγωγή του γίνονταν σε μικρούς χάλκινους άμβυκες, παλαιάς τεχνολογίας, σχεδόν ανεξέλεγκτα και κάτω από υποτυπώδεις συνθήκες υγιεινής.
 Επιτρεπόταν μικρή εμπορία μέσα στο νομό παραγωγής του και στους όμορους νομούς, πάντα σε χύμα μορφή, αφού κάθε είδους τυποποίηση ήταν απαγορευμένη. 
Ο λόγος; Ό νομοθέτης της εποχής ήθελε να ενισχύσει το εισόδημα των αγροτών και των κατοίκων των παραμεθόριων περιοχών , ώστε να παραμείνουν στις εστίες τους. 
 
Το 1883, το επίσημο Ελληνικό κράτος θεσπίζει τον πρώτο νόμο για την φορολόγηση της αλκοόλης και το 1896 δίνονται οι πρώτες επίσημες άδειες για την παραγωγή αποστάγματος στέμφυλων.
Το 1989, με την αντίστοιχη θέσπιση της Εθνικής και Ευρωπαϊκής νομοθεσίας για τα αποστάγματα (Ν. 1802/1988 και Καν. 1576/1989), επιτρέπεται η παραγωγή και εμφιάλωση τσίπουρου από επίσημες αποσταγματοποιίες.
Η παραπάνω νομοθετική μετατροπή σήμανε και την τεράστια στροφή στην ποιοτική εξέλιξη του τσίπουρου. Συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη «αποστακτικής» κουλτούρας και στην άνθιση της βιομηχανικής παραγωγής του. 
Όλα τα παραπάνω άλλαξαν θεαματικά το προφίλ του ποτού, το οποίο σήμερα θεωρείται ισάξιο των υπόλοιπων διεθνών αποσταγμάτων. 
Με την τελευταία δε αναθεώρηση του κανονισμού για τα αλκοολούχα στην Ε.Ε. το τσίπουρο κατοχυρώθηκε σαν προϊόν αποκλειστικά Ελληνικό. 
Βλέπετε το τσίπουρο μοιάζει με τη χώρα που το γέννησε…γι’ αυτό ξέρει να αντέχει στο χρόνο …να αλλάζει …να προσαρμόζεται…χωρίς όμως να χάνει ποτέ τον καθαρό, αυθεντικό του χαρακτήρα…

 

Στο Αποστακτήριο της Περιστέρας Βοΐου(βίντεο του 2010)

Κατηγοριοποίηση του τσίπουρου
Το τσίπουρο, ανάλογα με το αν θα αρωματισθεί με ανηθόλη η όχι διακρίνεται σε α)τσίπουρο με γλυκάνισο και β)τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο.

Το τσίπουρο με γλυκάνισο παράγεται με τη απόσταξη στέμφυλων παρουσία μάραθου και ,πιο σπάνια, γλυκάνισου. Ο μάραθος και o γλυκάνισος είναι αρωματικά φυτά που έχουν σαν κύρια αρωματική ένωση την ανηθόλη. Η ανηθόλη, με τη χαρακτηριστική οσμή και γεύση, διαλύεται στην αλκοόλη και είναι αδιάλυτη στο νερό. Έτσι παρατηρούμε ότι, όταν προσθέτουμε νερό στο τσίπουρο με γλυκάνισο, αυτό γαλακτώνει. Το τσίπουρο με γλυκάνισο πίνονταν παραδοσιακά κυρίως σε κάποιες περιοχές της Β. Ελλάδας.

Στο τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο τα στέμφυλα αποστάζονται χωρίς την πρόσθεση μάραθου η γλυκάνισου στον αποστακτήρα. Έτσι τα οργανοληπτικά του χαρακτηριστικά παραπέμπουν στο σταφύλι και το τσίπουρο παραμένει διαυγές με την πρόσθεση νερού σ’ αυτό. Σήμερα, το μερίδιο του τσίπουρου χωρίς γλυκάνισο, σε σχέση με εκείνο του τσίπουρου με γλυκάνισο, είναι μεγαλύτερο στην αγορά και η κατανάλωσή του γίνεται σε όλη την Ελλάδα.

Άλλες κατηγορίες τσίπουρου, αλλά με πολύ μικρή παρουσία στην αγορά, είναι αυτή του τσίπουρου που έχει αρωματισθεί με κρόκο και αυτή του τσίπουρου που έχει παλαιωθεί σε δρύινα βαρέλια.

Ένα είναι το σίγουρο. Με ή χωρίς αρωματικά, το τσίπουρο είναι πάντα απολαυστκό.

 

Στα Καζάνια της Εράτυρας Βοΐου (βίντεο 2010)

Η καινούρια Καζανιά

Η παρέα του τσίπουρου με τραγούδια της Εράτυρας

Αξιολογώντας ένα τσίπουρο

ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΔΕΚΑ…

Για την παραγωγή ενός τσίπουρου υψηλής ποιότητας , ενός τσίπουρου που αξίζει το άριστα δέκα, πρέπει να συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις:
α)Να διαθέτει ο αποσταγματοποιός ποιοτικά στέμφυλα τα οποία προφανώς προκύπτουν από καλής ποιότητας σταφύλια.  
β)Η ζύμωση των στέμφυλων να πραγματοποιηθεί χωρίς προβλήματα σε χαμηλές θερμοκρασίες, ούτως ώστε να παραμείνουν σε αυτά μόνο οι επιθυμητές ενώσεις.
γ)Αυτές οι ενώσεις, που παραμένουν στα στέμφυλα μετά την αλκοολική τους ζύμωση, θα μετουσιωθούν σε πολύτιμες σταγόνες αποστάγματος, από τα έμπειρα χέρια του αποσταγματοποιού σε ένα σύγχρονο αποστακτήριο.

Εάν συμβούν τα παραπάνω τότε το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο θα είναι σίγουρα ποιοτικό και θα διαθέτει συνήθως ανθώδη, φρουτώδη ή φυτικό χαρακτήρα .
Αντίστοιχα, σε ένα ποιοτικό τσίπουρο με γλυκάνισο, επικρατεί έντονα η βοτανικότητα του γλυκάνισου, χωρίς να είναι εύκολο να διακρίνουμε άλλα  αρωματικά χαρακτηριστικά.  
Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι το τσίπουρο, που εμφανίζει άσχημες μυρωδιές, όπως μούχλα, σάπιο χόρτο, σκουριά, τάγισμα, διαλυτικό κ.λ.π, σημαίνει ότι έχει περάσει στο απόσταγμα, μεγάλο ποσοστό κεφαλών (ακεταλδεύδη και μεθανόλη) η ουρών (ανώτερες αλκοόλες, εστέρες, λιπαρά οξέα κλπ). Γεγονός, που πιθανά το καθιστά επικίνδυνο για τη Δημόσια Υγεία.
Για την αξιολόγηση του τσίπουρου είναι σκόπιμο να χρησιμοποιήσουμε ποτήρι σε σχήμα τουλίπας και η θερμοκρασία του τσίπουρου να είναι περίπου 12οC.  
Δοκιμάζουμε πρώτα τα τσίπουρα με χαμηλό αλκοολικό βαθμο και μετά αυτά με τον μεγαλύτερο. Προηγούνται στη δοκιμή τα τσιπουρα χωρίς γλυκάνισο.
Στη συνέχεια ακολουθούν τα παλαιωμένα σε δρύινα βαρέλια και κλείνουμε την αξιολόγηση με τα αρωματισμένα.  
Αυτά ήταν τα μικρά μυστικά ενός conneseur στο τσίπουρο!

 

Στον Πελεκάνο Βοΐου(Βίντεο του 2010)

Ο Νίκος  Παπούντζας μας περιγράφει την διαδικασία του καζανιάσματος και μας συστήνει τον παππού του

Μια καλή παρέα ανταμώσαμε

Συνοδευτικοί μεζέδες

ΜΟΝΟ ΤΟΥ Ή ΜΕ ΜΕΖΕ…ΠΑΝΤΑ ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟ…

Για να απολαύσουμε καλύτερα τα αρωματικά και γευστικά χαρακτηριστικά του  τσίπουρου χωρίς γλυκάνισο, το καταναλώνουμε δροσερό, στη θερμοκρασια10-12 οC περίπου και χωρίς την προσθήκη νερού η πάγου.
Στο τσίπουρο με γλυκάνισο εάν επιλέξουμε να προσθέσουμε πάγο είναι προτιμότερο να προσθέσουμε πρώτα λίγο δροσερό νερό και μετά να ακολουθήσει ο πάγος για να μην δημιουργηθούν κρύσταλλοι ανηθόλης στο ποτήρι.

Το τσίπουρο δεν επιβάλλει dress code ούτε περιορισμούς στους κώδικες συμπεριφοράς του.
Κάνοντας μια βόλτα στα ορεινά, το απολαμβάνουμε με μεζέδες όπως: Μανιτάρια, βολβούς, άγρια χόρτα του βουνού, λαχανικά στη σχάρα ή τουρσί, σαλιγκάρια κλπ.
Ακόμη ταιριάζει θαυμάσια με πικάντικα ώριμα τυριά και  κρέατα  μαγειρεμένα με πικάντικες συνταγές. 
Βόλτα στην παραλία; Κάνει παρέα με  όλα τα θαλασσινά, οστρακοειδή και  μικρά ψάρια.
Για αυτους που προτιμούν το παλαιωμένο τσίπουρο, τα οργανοληπτικά του χαρακτηριστικά αναδεικνύονται πιο έντονα, σε θερμοκρασία 17oC περίπου.  Απολαμβάνεται με τη συνοδεία ξηρών  καρπών, αποξηραμένων  φρούτων, κουβερτούρας σοκολάτας ή με ένα καλής ποιότητας πούρο.   
Με ή χωρίς αρωματικά, με ή χωρίς μεζέ, τελικά το τσίπουρο είναι ποτό της παρέας. Το τσίπουρο το μοιράζεσαι… αλλά μοιράζεσαι και τα πιάτα που μπαίνουν στη μέση.
Μοιράζεσαι τις φωνές και τα γέλια που το συνοδεύουν.
Με το τσίπουρο τσιμπάμε, δεν χορταίνουμε…
Ερεθίζουμε τον ουρανίσκο μας, ώστε να απολαύσει ακόμη ένα τσιπουράκι…

Σήμερα το τσίπουρο κατακτά όλο και περισσότερους νέους ανθρώπους , που επιστρέφουν ξανά σε σταθερές Ελληνικές αξίες … σε σταθερές Ελληνικές γεύσεις…
Που επιστρέφουν και ανακαλύπτουν ξανά τον καθαρό, αυθεντικό χαρακτήρα του τσίπουρου …κάποιες φορές, ίσως αλλάζει ο τρόπος που το απολαμβάνουν…δεν αλλάζει όμως ποτέ η γνήσια, δυνατή συγκίνηση που μπορεί να σου προσφέρει…

Η τέχνη της απόσταξης

Απόσταξη. Η κορυφαία στιγμή για το τσίπουρο. Η κορυφαία πρόκληση για τον αποσταγματοποιό. Η στιγμή που πρέπει να συλλέξει σταγόνα-σταγόνα, στο απόσταγμα, ολόκληρο τον συμπυκνωμένο αρωματικό και γευστικό πλούτο του σταφυλιού. Απαραίτητη προϋπόθεση για το σκοπό αυτό; Να ολοκληρωθούν σωστά τα παρακάτω στάδια.

ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΩΝ ΣΤΑΦΥΛΙΩΝ
Πρώτα-πρώτα πρέπει να είναι εξαιρετικής ποιότητας το ίδιο το σταφύλι. Γι’ αυτό και στο αμπέλι επιλέγουμε μόνο τα σταφύλια, που ανήκουν στις κατάλληλες ποικιλίες και που έχουν φτάσει στον επιθυμητό βαθμό ωρίμανσης.
Απαραίτητη είναι επίσης η γρήγορη μεταφορά των σταφυλιών στο οινοποιείο και ο περαιτέρω έλεγχος τους  στον ιμάντα διαλογής. Ακολουθεί η αποβοστρύχωση, η
ήπια σύνθλιψη και η ελαφρά πίεση στο πιεστήριο για τον άμεσο διαχωρισμό του μούστου από τα στέμφυλα στη λευκή οινοποίηση. Στην ερυθρά οινοποίηση ο διαχωρισμός του μούστου από τα στέμφυλα πραγματοποιείται μετά την αλκοολική τους ζύμωση. Για την παραγωγή αποσταγμάτων σταφυλιού δεν έχουμε, όπως είναι αυτονόητο, διαχωρισμό μούστου και στέμφυλων.Αφού ολοκληρωθεί αυτό το στάδιο προχωράμε στο επόμενο.

ΖΥΜΩΣΗ ΣΤΕΜΦΥΛΩΝ ΚΑΙ ΣΤΑΦΥΛΟΠΟΛΤΟΥ
Και αυτό το στάδιο είναι επίσης ζωτικής σημασίας, γιατί με τη ζύμωση παράγονται ενώσεις, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά του αποστάγματος. Εδώ, πρέπει από τη μια, να διατηρήσουμε όλα τα πρωτογενή αρωματικά και γευστικά χαρακτηριστικά του σταφυλιού. Παράλληλα θα πρέπει να επιδιώξουμε να δημιουργηθούν οι αρωματικές κυρίως ενώσεις που μας ενδιαφέρουν και να απομακρυνθούν οι μη επιθυμητές. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι τα στέμφυλα θα πρέπει να παραμείνουν αναλλοίωτα έως τη στιγμή της απόσταξής τους, για να μην επηρεαστεί αρνητικά η ποιότητα του τελικού προϊόντος. Αφού ολοκληρωθεί η ζύμωση, όλα είναι έτοιμα να ξεκινήσει η απόσταξη.

ΑΣΥΝΕΧΗΣ ΑΠΟΣΤΑΞΗ
Η πορεία της απόσταξης, ανάλογα με τον τρόπο τροφοδοσίας της πρώτης ύλης προς
απόσταξη, μπορεί να είναι συνεχής η ασυνεχής.
Στην ασυνεχή απόσταξη, μετά από ένα πλήρη κύκλο απόσταξης, διακόπτουμε τη λειτουργία της και ξεκινά νέος κύκλος. Αντίθετα στη συνεχή, η τροφοδοσία γίνεται συνεχόμενα χωρίς διακοπή.
Στην αποσταγματοποιία Τσιλιλή, είναι εγκατεστημένοι μικροί χάλκινοι άμβυκες ασυνεχούς λειτουργίας, παρά το γεγονός ότι αυτή η η μέθοδος απόσταξης συνεπάγεται πολύ υψηλό κόστος λειτουργίας. Διαθέτουν μικρή στήλη απόσταξης για ανακαθορισμό και η θέρμανση του περιεχομένου του άμβυκα γίνεται με ατμό. (Σύστημα bain-marie).
Τεχνολογία υψηλών προδιαγραφών και πολύχρονη εμπειρία της οικογένειας Τσιλιλή.
Η διπλή εγγύηση στην τέχνη της απόσταξης.

ΠΑΛΑΙΩΣΗ . Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΟΤΑ ΣΤΗ ΓΕΥΣΗ
Μετά την απόσταξή τους, το τσίπουρο και το απόσταγμα σταφυλιού είναι απαραίτητο να σταθεροποιηθούν, να «φινιρισθούν» και να ηρεμήσουν για ένα διάστημα.
Αυτό επιτυγχάνεται με την παραμονή τους είτε μέσα σε ανοξείδωτες δεξαμενές είτε μέσα σε δρύινα βαρέλια.
Στις ανοξείδωτες δεξαμενές διατηρούν τη διαφάνεια τους στην όψη και διαθέτουν συνήθως ανθώδη και φρουτώδη αρωματικό στυλ και φρέσκο γευστικό χαρακτήρα.
Με την παραμονή τους σε δρύινα βαρέλια το τσίπουρο και τα αποστάγματα σταφυλιού αποκτούν με την πάροδο του καιρού κεχριμπαρένιο χρώμα. Επί πλέον οι ταννίνες του ξύλου προσθέτουν πολυπλοκότητα και ισορροπία στο απόσταγμα. Παράλληλα του προσδίδουν σύνθετο χαρακτήρα, με κυρίαρχα χαρακτηριστικά αυτά των μπαχαρικών των αποξηραμένων φρούτων, του μελιού, του καπνού, της σοκολάτας κλπ.  Για να μπορεί ένα απόσταγμα να χαρακτηριστεί «παλαιωμένο» από την αντίστοιχη κρατική υπηρεσία, θα πρέπει να παραμείνει σε δρύινα βαρέλια τουλάχιστον για έξι μήνες.



Πηγή Κειμένου: tsililis.gr

Στη Γαλατινή Βοΐου(2010)

 

Στη Δαμασκηνιά Βοΐου(2010)

Στο Κρυονέρι Βοΐου(2010)

9η Γιορτή Τσίπουρου Περιστέρας Βοΐου 2011

Βίντεο:www.tovoion.com

Βυθός Βοΐου 21 Νοεμβρίου Τα Εισόδια της Θεοτόκου

Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές γιορτές του έτους είναι και τα «Εισόδια» της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας την τιμά στις 21 Νοεμβρίου.

Πανηγύρι Βυθού 21-11-2011

Μία από τις κυριότερες και μεγαλύτερες Θεομητορικές γιορτές του έτους είναι και τα «Εισόδια» της Θεοτόκου. Η Εκκλησία μας την τιμά στις 21 Νοεμβρίου.

Φέτος, για πρώτη φορά, το πανηγύρι μας γιορτάστηκε με μια ιδιαίτερη λαμπρότητα.

Την παραμονή της γιορτής, το απόγευμα εψάλη Εσπερινός και ανήμερα Πανηγυρική Θεία Λειτουργία χοροστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου, τον Πατέρα Ιωάννη και τον Πατέρα Ιωσήφ.

Πλήθος κόσμου από τον Πεντάλοφο και από άλλες περιοχές μας τίμησαν με την παρουσία τους. Το «παρών» έδωσαν η Δήμαρχος Βοΐου κ. Ορφανίδου Παναγιώτα, οι Αντιδήμαρχοι κ. Κατσικάς Αθανάσιος και κ. Γαρούφος Παναγιώτης, ο αναπληρωτής Αντιδήμαρχος κ. Κολίτσας Αριστείδης και η Δημοτική Σύμβουλος Πενταλόφου Ζιώγου Φωτεινή.

Μετά τη Θεία Λειτουργία προσφέρθηκε μπισκοτολούκουμο από την Αλεξάνδρα Μαγιάννη, κάτι που έκανε εντύπωση στον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη θυμίζοντας και αναπολώντας τα παιδικά του χρόνια.

Ο Πατέρας Ιωάννης και η εκκλησιαστική επιτροπή σε συνεργασία με τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο διοργάνωσαν το «γεύμα της αγάπης» στην Κοινοτική αίθουσα.

Οι γυναίκες του χωριού, η Καραδήμου Ελπινίκη, Καραθάνου Ευρύκλεια, Μαγιάννη Αναστασία, Μαγιάννη Καλλιόπη, Τζιαμπίρη Ευαγγελία, μαγείρεψαν το παραδοσιακό μας φαγητό με ψάρι, «πατσιωτό» και «σκέτο». Αξίζει να αναφέρουμε τις υπέροχες λαγγίτες που πρόσφερε η κ. Δάφνη Παπατσιούμα. Προσφέρθηκαν πίτες, γλυκίσματα και κόκκινο κρασί. Συγχαρητήρια σε όλες τις κυρίες για την σημαντική αυτή προσφορά και βοήθεια.

Το «τραπέζι της αγάπης» έγινε με προτροπή του Πατέρα Ιωάννη, βασισμένο στο παράδειγμα των πρώτων χριστιανών, τις λεγόμενες «κοινές τράπεζες». Η φιλοξενία είναι αρετή και πρέπει να τη δείχνουμε στον κόσμο που μας επισκέπτεται.

Ήταν μια όμορφη εκδήλωση, γεμάτη αγάπη και συμφιλίωση κάτω από την σκέπη της Παναγίας. Και του χρόνου…

Έτσι περνάμε εμείς στο Βόιο