Το Αγίασμα της Αγίας Κυριακής στην Πλακίδα Βοΐου

«Ἀπὸ τὰ Βυζαντινὰ ἀκόμη χρόνια, στὰ βουνὰ τῆς Ἀνασελίτσας, τῆς σημερινῆς Νεάπολης, εἴκοσι χιλιόμετρα δυτικὰ ἀπὸ αὐτὴ,ἦταν ἕνα χωριὸ ποὺ ὀνομαζόταν «Λαμπανίτσα». Ἦταν σὲ μιὰ πλαγιὰ χτισμένο, ὅπου στὴν ἄκρη τοῦ χωριοῦ ἦταν ἕνα ποτάμι. Αὐτὸ τὸ χωριὸ εἶχε δύο μεγάλες ἐκκλησιὲς.
Ἡ μία ἦταν κοντὰ στὸ ποτάμι καὶ ὀνομαζόταν Ἁγία Κυριακὴ καὶ ἡ ἄλλη βρισκόταν κοντὰ στὴν πλατεία καὶ ἦταν γνωστὴ ὡς ἡ Παναγία τῆς Θεοτόκου. Καὶ μάλιστα ὑπῆρχαν καὶ ἄλλες δύο μικρότερες, ποὺ ὀνομαζόταν ἡ μία Παναγία καὶ ἡ ἄλλη τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ὅμως δὲν τελειώνουμε ἐδὼ, ἔξω ἀπὸτὸ χωριὸ ὑπῆρχε καὶ ἕνα ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου. Καὶ, ὅπως ξέρετε, τὸ χίλια ἐξιακόσια πενήντα μ.Χ ἦρθαν οἱ Τοῦρκοι στὸ χωριὸ καὶ τὸ ἔκαψαν, μὰ καὶ φυσικὸ ἦταν νὰ ἐρημώσῃ. Ὅσοι ἦταν τυχεροὶ καὶ γλύτωσαν, ἀλλὰ καὶ πλούσιοι, πῆγαν στὴ Νάπολι τῆς Ἰταλίας. Ἐνὼ ὅσοι ἦταν τυχεροὶ καὶ κατάφεραν νὰ γλυτώσουν ἔμειναν στὴ σημερινὴ ΠΛΑΚΙΔΑ».
ΤΟ ΑΓΙΑΣΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
«Ἡ Ἁγία Κυριακὴ ἔχει μία μεγάλη ἱστορία. Ὁ προπροπάππος μου , ὅταν ἦταν 17 χρονῶν, ἔβλεπε στὸν ὕπνο του τὴν Ἁγία Κυριακὴ, ἦταν περίπου τὸ 1680 μ.Χ, ὥσπου μιὰ μέρα δὲν ἄντεξε καὶ τὸ εἶπε στοὺς γονεῖς του. Μὰ κανένας τους δὲν τὸν πίστευε καὶ ἔτσι ἀποφάσισε νὰ πάει στὸ χωράφι γιὰ σκάψιμο.
Ξαφνικὰ βλέπει στὸ δρόμο του τὴν Ἁγία Κυριακὴ νὰ τοῦ λέει «μὴ μὲ φοβᾶσαι Ἀπόστολε. Ὅπως βλέπεις, οἱ Τοῦρκοι κατασπάραξαν τὰ πάντα καὶ μαζὶ μέ αὐτὰ καὶ τὸ ἐκκληςάκι μου.Ἐγὼ αὐτὸ ποὺ θέλω ἀπὸ ἐσένα εἶναι νὰ μὲ βοηθήσῃς, νὰ χτίσῃς ἕνα ἴδιο μὲ τὸ προηγούμενο». Ἔτσι προχώρησαν καὶ οἱ δύο στὸ παλιὸ σημεῖοτῆς καμμένης ἐκκλησίας.Ὅταν φθάσανε τοῦ εἶπε ἡ Ἁγία: «Ἀπόστολε, σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ σκάψῃς καὶ θὰ ᾿ βρῇς σὲ βάθος ὁγδόντα πόντους τὴν εἰκόνα μου, μισὴ καμμένη καὶ μισὴ ἄκαυτη. Θὰ τὴν πάρῃς καὶ θὰ τὴν βάλῃς σὲ ἕνα κουτὶ μαζὶ μὲ τὸ χῶμα. Ἐκεί ποὺ θὰ τὴν ἔχῃς βρῇ θὰ χτίσῃς τὸ ἐκκλησάκι μου. Ὅταν τὸ τελειώσῃς θὰ πάρῃς καὶ θὰ βάλῃς ἕνα καντηλάκι ποὺ θὰ τὸ ἀνάβῃς ὅταν θὰ σβήνῃ. Καὶ ὅταν θὰ τελειώσῃς τὸ ἐκκλησάκι μου, στὰ ὁγδόντα μέτρα περίπου ὑπάρχει ἕνα πεῦκο, στὸ ὁποῖο ἡ ρίζα του ἔχει τὸ ἁγιονέρι μου. Θὰ τὸ φέρῃς μέσα στὸ ἐκκλησάκι μου καὶ τότε θὰ μπορῇ νὰτὸ παίρνῃ ὁ κόσμος νὰ γιατρεύεται…»
Ἀφοὺ ὁ προπροπάππος μου κατάφερε καὶ ἔκανε αὐτὸ τὸ ἔργο μὲ τὴ βοήθεια τῆς Ἁγίας Κυριακῆς, πῆρε καὶ τὴν εἰκόνα της καὶ ἔβαλε κι ἕνα καντηλάκι ποὺ τὸ ἄναβε κάθε μέρα. Καὶ ὄχι μόνο, ἔφερε καὶ τὸ ἁγίασμα καὶ ἔτσι ἄρχισε νὰ πηγαίνῃ ὁ κόσμος γιὰ νὰ πάρῃ τὴ βοήθειά της.
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΤΟΥΡΚΑΚΙ
«Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ στὰ γύρω χωριὰ ὑπῆρχαν Τοῦρκοι. Ἦταν Ἕλληνες γνήσιοι, ἀλλὰ μετὰ τοὺς ἄλλαξαν τὴ θρησκεία καὶ τοὺς ἔκαναν πραγματικοὺς Τούρκους, ἀλλὰ μιλοῦσαν Ἑλληνικὰ.
Τὸ διπλανὸ χωριὸ ἦταν Τούρκικο καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ ἔβγαζαν τὰ ζῶα γιὰ νὰ βοσκήσουν. Ἕνα μικρὸ Τουρκάκι λοιπὸν, μαζὶ μὲ τὸ ζῶο του, πλησίασαν ἀρκετὰ κομτὰ στὴν Ἁγία Κυρικὴ. Μπῆκε μέσα τὸ Τουρκάκι καὶ οὔρησε μέσα στὸ ἁγιονέρι καὶ ξαφνικὰ τὸ παιδὶ ἔμεινε ἄγαλμα. Τὰ ἄλλα παιδιὰ μόλις τὸ εἶδαν ἔτρεξαν νὰ τὸ ποῦν στοὺς γονεῖς τοῦ παιδιοῦ. Καὶ ὄχι μόνο, ἦρθαν καὶ χωριανοὶ ἀπὸ τὴν Πλακίδα, μαζὶ μὲ αὐτοὺς καὶ ὁ παπᾶς τοῦ χωριοῦ. Τελικὰ μόνο μὲ τὴν πίστι τῶν γονιῶν του κατάφερε νὰ ξαναπάρῃ τὴν πραγματική του μορφὴ. Οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ ἔγιναν Χριστιανοὶ καὶ ἄναβαντὸ καντῆλι της κάθε μέρα ».
(Ἀπὸ τὶς διηγήσεις τοῦ παπποῦ της, Ἀποστόλου Χριστοπούλου.
Χριστοπούλου Τιμοθέα. Πέμπτη 7 Ἰουλίου 2005)