200 αγώνες και ένα μετάλλιο.

Πέρασαν κιόλας 8 χρόνια από τη πρώτη συμμετοχή μου σε αγώνα δρόμου(24χμ ορεινό,τρομάρα μου…),χωρίς κανένα ίχνος δρομικής υποδομής και εξοπλισμού,παρά μόνο το κυνήγι της στρογγυλής θεάς,ως άμπαλος ποδοσφαιριστής.


Στον πρώτο αγώνα λοιπόν,δεν τερμάτισα.Μετά το 15ο χμ με μάζεψε το όχημα της διοργάνωσης.Απογοήτευση και ντροπή…Η απόλυτη ξεφτίλα ολοκληρώθηκε όταν εκεί στην καρότσα με βρήκε ο Δημητράκης,έναν 10 χρονος μπόμπιρας-παιδί του σχολείου στο οποίο ήμουν δάσκαλος- που έδινε νερά στους αγωνιζόμενους.Χωρίς ίχνος ντροπής μπρος στο ποδοσφαιρικό ίνδαλμα της σχολικής αυλής(για αυτό δεν χωρούσε αμφισβήτηση,να τα λέμε αυτά…),έβαλε τα γέλια και ειρωνικά με αποκάλεσε χελώνα…Το πιο οδυνηρό ήταν ότι θα έλεγε σε όλο το σχολείο πως ο κύριος Τάσος φορτώθηκε σε καρότσα και δεν τερμάτισε στον αγώνα. Ήθελα να άνοιγε η γη ,να με καταπιεί.Μετά από λίγη ώρα,στον τερματισμό,ζήτησα από τους ανθρώπους της διοργάνωσης να μου δώσουν τιμής ένεκεν ένα μετάλλιο. Μου το έδωσαν. Πλησίασα το μπόμπιρα και του είπα:
-Ορίστε,πάρτο,αλλά…τσιμουδιά στο σχολείο!


Το γεγονός αποσιωπήθηκε είναι αλήθεια σε όλη την φοίτηση του Δημητράκη στο σχολείο,ακόμη και όταν υπήρχαν πλούσιες συζητήσεις στην τάξη για τον αθλητισμό και ειδικότερα το τρέξιμο.Μια χαρά ,σκεφτόμουν!Το ξέχασε!


Τα χρόνια πέρασαν.Γίναμε συστηματικότεροι δρομείς,τρέξαμε με φίλους άπειρα προπονητικά χιλιόμετρα και σε αγώνες σε Ελλάδα και εξωτερικό.Προσωπικά ολοκλήρωσα επτά μαραθωνίους,γεμίσαμε το σαλόνι κύπελλα και μετάλλια.Αλλάξαμε δεκάδες παπούτσια,ματώσαμε φανέλες,ξοδέψαμε χρόνο και χρήμα για να είμαστε κάθε σαββατοκύριακο στην γραμμή της εκκίνησης.Γίναμε γραφικοί με ζέστη και με κρύο,με ομίχλη και βροχή,παντού.Νιώσαμε ενθουσιασμό και ικανοποίηση,λύπη και αποτυχία. Γελάσαμε,κλάψαμε,όμως η χαρά της προσμονής για τον επόμενο αγώνα μας χαροποιούσε αφάνταστα.Βάλαμε στόχους,οργανώσαμε προπονήσεις,διαβάσαμε επιστημονικά βιβλία,συζητήσαμε ώρες ολόκληρες για την κοινή μας υγιή δραστηριότητα,το τρέξιμο.


Σε όλα αυτά τα χρόνια πόνεσαν πόδια,γνωρίσαμε την αρθροσκόπηση,κόψαμε χιαστούς,χτύπησε η καρδιά λίγο παραπάνω,χάθηκαν παραπανίσια κιλά,άλλοι έκοψαν το κάπνισμα και το ποτό,ξαναπρόβαλαν οι κοιλιακοί μας,γίναμε αθλητές,εκτιμήσαμε την υγεία και τη ζωή περισσότερο, γίναμε καλύτεροι άνθρωποι…


Δεν θα προσπαθήσω να καταγράψω τα θετικά της ευλογημένης δραστηριότητας.Έχουν γραφεί εκατοντάδες άρθρα για τα ωφέλη του τρεξίματος και γενικά της άσκησης.


Συμπληρώνοντας σε λίγο καιρό 200 επίσημους αγώνες αν με ρωτούσε κανείς πιο ήταν το πιο σημαντικό κίνητρο για να συμμετέχω σε αυτούς πέρα από τα προηγούμενα θα πρόσθετα και ένα ακόμη:Την ανεπαναληπτότητα της στιγμής σε όλους αυτούς τους αγώνες.Κάθε αγώνας,κάθε συμμετοχή,κάθε μετάλλιο έχει κάτι να σου πει:για τον ιδρώτα που έχυσες,για τη χαρά που τερμάτισες.


Θα κλείσω με το μπόμπιρα της αρχής που τώρα δεν είναι πλέον μπόμπιρας.Τον 18 χρονο πλέον Δημήτρη τον συνάντησα στο γήπεδο τις προάλλες να τρέχει. Χαιρετηθήκαμε και μου ζήτησε να βρίσκομαι εκεί και την επόμενη μέρα, για να προπονηθούμε μαζί.9 χμ μου ζήτησε να κάνουμε,μόνο 9… Δέχτηκα και την άλλη μέρα τον βρήκα στο ίδιο σημείο.Ξεκινήσαμε το τρέξιμο και στην πορεία μου αποκάλυψε πως συγκέντρωσε ως τελειόφοιτος φέτος τα απαραίτητα μόρια για να γίνει γυμναστής. Χάρηκα που ένα ακόμη παιδί του σχολείου καταφέρνει να πραγματοποιεί τα όνειρά του.

Όταν τελειώσαμε την προπόνηση,ένιωσα στο λαιμό σαν κάτι να με αγκαλιάζει.Ο Δημήτρης βγάζοντας από το σάκο του, μου φόρεσε ένα μετάλλιο και μου είπε:
-Κύριε,15 χμ τότε και 9 σήμερα…24.Τον αγώνα τον τερματίσατε,σήμερα!Σας αξίζει!Πραγματικά ήταν  εκείνο το μετάλλιο που του έδωσα κάποτε για να τον “δωροδοκίσω”… Δεν ξέρω τι από τα δύο ήταν βαρύτερο:  το μετάλλιο στο λαιμό ή ο κόμπος της συγκίνησης…

Αυτό είναι το τρέξιμο κυρίες και κύριοι.
Δίκαιο άθλημα που αργά ή γρήγορα θα σε ανταμείψει!

Υ.Γ:Το πρώτο μετάλλιο τερματισμού το πέρασε στο λαιμό μου ένας καλός συνάδελφος που οργάνωσε αγώνα δρόμου στο χωριό του και γνωριστήκαμε εκεί,σε ένα  παραποτάμιο δασάκι στην κοίτη του ποταμού Αλιάκμονα.Δυστυχώς ο Νίκος “έφυγε” πριν λίγο καιρό. Εύχομαι πλέον  να είναι δρομέας στα μονοπάτια του Παράδεισου.Ως άξιος δρομέας της τοπικής αυτοδιοίκησης,εδώ,στην επίγεια ζωή κάτι θα ξέρει από τρέξιμο…

Ροβυθάκης Τάσος
Μαραθωνοδρόμος