Άγγελοι ανάμεσα μας που …. ίσως δεν τους έχουμε αντιληφθεί

Καλησπέρα σε όλους μας 

Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις που μου έφερε η σημερινή μέρα -2 Απριλίου, που έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα για τα άτομα με Αυτισμό- και έχοντας την “εμπειρία ” των τελευταίων τουλάχιστον 6 χρόνων , μεγαλώνοντας ένα παιδί με αυτισμό .

Θα μιλήσω αρχικά για εμάς τους γονείς που ερχόμαστε την πρώτη φορά , στην αρχή,  αντιμέτωποι με ένα τέτοιο σοβαρό θέμα, αλλιώς τα περιμένουμε , αλλιώς ο Θεός ή για άλλους η ζωή τα φέρνει . 

Η πρώτη περίοδος , το διάστημα μέχρι να έρθει από μέρους μας η αποδοχή , χαρακτηρίζετε ως μια περίοδος “πένθους”, “γιατί σε εμάς ” έχω ακούσει αρκετούς γονείς να λένε , όταν περιμένουμε τις ώρες μέχρι να τελειώσουν οι συνεδρίες των παιδιών μας.  Κατανοητή αυτή η αντίδραση αρχικά , θα μου επιτρέψετε να πω από τους γονείς σε κάτι το καινούργιο , που δεν το περίμεναν και ήρθε στην ζωή τους .

Αλλά δεν μένουμε εκεί , συνεχίζουμε την πορεία , σφίγγουμε τα δόντια , σηκώνουμε τα μανίκια , αποδεχόμαστε και προχωράμε δεν έχουμε καιρό για χάσιμο, γιατί έτσι μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας . 

Όταν με ρώτησε ο θεραπευτείς του Παναγιώτη “τι έχεις να πεις Πάτερ , για τον Παναγιώτη;” “Έτυχε” του απάντησα , “συνεχίζουμε και προχωράμε μπροστά ” , και όσοι με γνωρίζουν ξέρουν και τι λέω και ποιος είμαι, και το τι κάνουμε μαζί με την Κατερίνα για τον Παναγιώτη , μιας και δεν μπορούμε να μιλήσουμε για άλλα παιδιά , θα μιλήσουμε για τον Παναγιώτη.

Και κάτι ακόμα για εμάς του γονείς , δεν κρύβουμε το πρόβλημα ποτέ κάτω από το χαλί , και αφού αποδεχτούμε την κατάσταση όσο ποιο γρήγορα γίνεται , λέμε προς την κοινωνία αυτό είναι το παιδί μας, και βοηθάμε την κοινωνία να το αποδεχτεί . 

Γιατί η αρχή , η σωστή αρχή , γίνετε από το ίδιο το σπίτι , από τους ίδιους του γονείς , γιατί μάθαμε να λέμε , διάφορα για την κοινωνία “η κοινωνία έτσι, η κοινωνία αλλιώς ” αλλά αν δεν καταλάβουμε , ότι και εμείς μέρος αυτής της κοινωνίας είμαστε , άρα και τα παιδιά μας , μην περιμένουμε οι υπόλοιποι να μας καταλάβουν , να καταλάβουν τα παιδιά μας , όταν εμείς οι ίδιοι αποκόβουμε τα παιδιά μας από τους άλλους.

Όλα αυτά τα χρόνια , που μετά την διακονία μου στην Εκκλησία , ασχολούμαι με την προβολή μέσα από την βιντεοσκόπηση των διάφορων εκδηλώσεων στο Βόιο , αλλά και την καταγραφή των τοπίων της περιοχής μας , ο Παναγιώτης είναι πάντα ή σχεδόν πάντα μαζί μας . 

Τόσο όταν πηγαίνουμε οικογενειακός στις διάφορές εκδηλώσεις , αλλά και στις διάφορες εξορμίσεις που κάνω , όταν ο Παναγιώτης δεν έχει σχολείο είναι μαζί μου . Για παράδειγμα το περασμένο Σάββατο πήγαμε μαζί στο Σκαλοχώρι. Τον έχει ωφελήσει αλλά και με έχει ωφελήσει αρκετά , η παρέα μαζί του .  

‘Έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε αυτά τα παιδιά , αυτούς τους Αγγέλους , που τους έχει , ας μου επιτρέψετε να πω , στείλει ο Θεός , για να μας προστατεύουν , να μας δείχνουν τον δρόμο το σωστό , γιατί μόνοι μας ίσως δεν μπορούμε να τον βρούμε.

Το χαμόγελο του Παναγιώτη , την αγκαλιά του , τον τρόπο που έχει μάθει να μας φιλάει ,  ακόμα και την γκρίνια του καμιά φορά, γιατί και αυτά τα παιδιά έχουν αισθήματα , που τα δείχνουν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο δεν τα αλλάζω με τίποτα στον κόσμο .

Για αυτά τα παιδιά , τα παιδιά μας το μόνο που έχω να πω είναι ….. 

Αγάπη  , Αγάπη ,   Αγάπη , Αγάπη 

Συγνώμη αν σας κούρασα