Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Δρυοβούνου

ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ
ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΒΙΟΣ.

Ο μοναχισμός είναι θεσμός θεοκήρυκτος. Είναι φυγή θείου έρωτος, θείας λατρείας.
Είναι αποταγή του οικείου θελήματος καί πιστή εφαρμογή τών εντολών του Θεού.
Ή αξία του ορθοδόξου μοναχισμού έγκειται πρωτίστως στη βίωση, διατύπωση καί διαφύλαξη τών δογμάτων, πού διαγράφουν τόν τρόπο καί την μέθοδο της σωτηρίας του ανθρώπου, καί ακολούθως στην κοινωνική προσφορά καί την ιεραποστολή.
Ή μοναχική ζωή είναι η προφητική, αποστολική καί μαρτυρική ζωή καί βεβαίως ό μοναχός είναι ¨ό ευαγγελικώς ζών¨. Αυτός πού προσπαθεί να τηρήσει τίς ευαγγελικές εντολές στην οδό της χαρμολύπης στην ισάγγελο πολιτεία.
Ό μοναχός επιλέγει την αναχώρηση από τόν κόσμο ώστε μέσα σέ μία απόλυτη εσωτερική ελευθερία να εκφράσει την αγάπη του προς τόν Κύριο. Αγωνίζεται να νεκρώσει τα πάθη του, γιά να επιτύχει το ύψιστο αγαθό, την αγιότητα. ουσιαστικά ό μοναχός
επιθυμεί να ζήσει την εντολή του Θεού «αγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου καί εξ όλης της ισχύος σου … καί τόν πλησίον σου ώς σεαυτόν» (Μάρκου ιβ’, 30-31). Παλεύει ημέρα καί νύχτα μέ τίς φρικτές μεθοδείες του πονηρού μέσ’ από διαρκή άσκηση καί νήψη. Μέ αγρύπνια ψυχής καί αδιάλειπτη
προσευχή αποδύεται σέ ένα ιερό αγώνα γιά κατορθώματα υπερβατικά.
Τα μοναστήρια είναι οι χώροι όπου υλοποιούνται τα έργα της αρετής, μέ την υπακοή καί την ταπείνωση, την αυταπάρνηση καί την θυσία. Είναι τα προπονητήρια όπου οι μοναχοί θα ασκηθούν στην ανάπτυξη,την καλλιέργεια καί την εμπέδωση όλων των πνευματικών αρετών, έτσι ώστε, στον αγώνα της ζωής «καλώς πολιτευσάμενοι καί αγωνισάμενοι καί την πίστιν τηρήσαντες» να λάβουν παρά του αγωνοθέτου Θεού τόν στέφανον της νίκης, δηλαδή την είσοδό τους στην ουράνιο βασιλεία.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ.
Α) ΓΕΝΙΚΑ

Από το μοναχικό πνεύμα, το πνεύμα της ασκήσεως και της κατά μόνας ζωής εμφορούμενοι οι πρώτοι πατέρες της μονής ζητούσαν τόπον ασκήσεως μοναδικό και τον βρήκαν στο συγκεκριμένο χώρο, μια τοποθεσία “μεταξύ ουρανού και γής”, όπου πατάς στη γη και αισθάνεσαι να βρίσκεσαι στον ουρανό, ζεις τα πρόσκαιρα και ποθείς τα αιώνια. Μία τοποθεσία πανοραμική μέσα σε δασώδη έκταση και σε απόσταση τριών χιλιομέτρων βορειοδυτικά του χωριού Δρυόβουνου, στην κορυφή του Σάντοβου, πού είναι συνέχεια του Ασκίου όρους και σε υψόμετρο 1050 μέτρων.
Εδώ πραγματικά αισθάνεσαι, ότι βρίσκεσαι στο μπαλκόνι του ουρανού n σε αεροπλάνο και βλέπεις κάτω την εκθαμβωτική ομορφιά της φύσης, από τις παρυφές της Νεάπολης έως τον αεροδιάδρομο του Άργους Ορεστικού, και από τα ριζά του Σάντοβου έως τις κορυφές της οροσειράς της Πίνδου.
Εδώ το πράσινο της φύσης συνταιριάζει με το γαλάζιο του ουρανού και χαρίζει μια μαγευτική εικόνα.
Εδώ η Χάρις του Θεού ευδόκησε να κτισθεί μοναστήρι και ναός του Σωτήρος Χριστού, όπου θα υμνείται και θα δοξάζεται Τό άγιον όνομά Του και θα αναπέμπονται οι αδιάλειπτες δεήσεις και προσευχές των μοναζόντων, ως και των ευλαβών προσκυνητών.

Β) Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Η Ιδρυση της μονής ανάγεται στο έτος 1592 σύμφωνα με επιγραφή που υπάρχει στο
εσωτερικό υπέρθυρο του καθολικού (κυρίως ναός) και αφορά στην θεμελίωση του ναού.
Άλλα στοιχεία πού θα ανέγραφαν ή θα μαρτυρούσαν προγενέστερο έτος ιδρύσεως δεν υπάρχουν.
Ως κτήτορες του μοναστηριού, σύμφωνα με την ανωτέρω επιγραφή, πρέπει να δεχθούμε τούς ιερομονάχους Ρωμανό, Παΐσιο, Παχώμιο, Ματθαίο, τον μοναχό Μητροφάνη και τούς λαϊκούς Νεόφυτο και Γεώργιο, αρχιερατεύοντος του θεοφιλεστάτου Επισκόπου Σισανίου κυρού Δανιήλ.

Γ) Το ΚΑΘΟΛΙΚΟ (ΚΥΡΙΩΣ ΝΑΟΣ)

Τό καθολικό (ο κυρίως ναός δηλαδή), αρχαίου βυζαντινού ρυθμού τιμάται επ’ονόματι της θείας και παμφώτου Μεταμορφώσεως του Κυρίου.
Ή Μεταμόρφωση υπήρξε πραγματικό γεγονός. Τό πιστοποιούν τρεις μάρτυρες (Πέτρος, ‘Ιάκωβος και ‘Ιωάννης) οι οποίοι με την αγιότητα και τον μαρτυρικό των βίο αποδεικνύονται κατά πάντα αξιόπιστοι.

Μέ την Μεταμόρφωση θέλησε να δώσει Ο Κύριος στους μαθητές του μια απτή απόδειξη για τη Θεότητα του, για να μην Κλονισθούν, όταν θα τον ιδούν επί του Σταυρού, αλλά να καταλάβουν ότι εκουσίως παρεδόθη στον θάνατο, αφού ως Θεός θα μπορούσε να συντρίψει κάθε αντίσταση και να ρίψει καταγής πρηνείς και τρέμοντες τούς εχθρούς του μέ την αστραπή Τής Θεότητος, όπως σχετικά ψάλλει n ‘Εκκλησία
«ίνα όταν σε ίδωσι σταυρούμενον, το μεν πάθος νoήσωσιν έκούσιον, τω δε κόσμω κηρύξωσιν,ότι σύ υπάρχεις αληθώς του Πατρός τό απαύγασμα».
Παραδεχόμενοι την Μεταμόρφωση του Σωτήρος Χριστού ως υπερφυσικό γεγονός ας μην πολυπραγμονούμε, ας μην έχουμε την αξίωση να: ερμηνεύσουμε και να καταλάβουμε όλο το μυστήριο. Νά κλίνουμε μέ ταπείνωση το γόνυ μπροστά στο άπειρο μεγαλείο του Θεού και να συμμορφωθούμε προς τή φωνή του Πατρός «Αυτού ακούετε». Αυτού, του μονογενούς γιου, του Κυρίου ημών ‘Ιησού Χριστού.

Ο ναός σώθηκε ως εκ θαύματος από φωτιά πού έβαλαν κατά την κατοχή (έτος 1943) οι ‘Ιταλοί κατακτητές και n οποία κατέστρεψε και τα υπόλοιπα κτίσματα του μοναστηριού. Εισερχόμενος ο πιστός στον κυρίως ναό δοκιμάζει μια ιδιαίτερη συγκίνηση.
Νιώθει την κατανυκτική περιρρέουσα ατμόσφαιρα και συνεπαίρνεται ψυχικά, καθώς γεύεται την αγιότητα του χώρου. Είναι το ιλαρό φως των καντηλιών, οι μορφές των αγίων προσώπων στις εικόνες του τέμπλου και στις αγιογραφίες των τοίχων, πού αποπνέουν
μια μυστική πνευματική ευωδία.

Ή αγιογράφηση του κυρίως ναού ολοκληρώθηκε
το έτος 1652, σύμφωνα μέ την ανωτέρω επιγραφή, από τόν Νικόλαο εκ Λινοτόπου Καστοριάς, μαθητή του Θεοφάνους του Κρητός, ο οποίος, έχοντας έδρα εργασίας την Θήβα, περιήρχετο διάφορες περιοχές όπου αγιογραφούσε ναούς. ‘Έργα του έως σήμερα
διασώζονται μόνον στον κυρίως ναό του μοναστηριού μας και σε ναούς στα Παλατίτσια Ημαθίας και στο Τύρνοβο Βουλγαρίας, όπως ενημερωθήκαμε σχετικά από βυζαντινολόγο Πανεπιστημιακό Καθηγητή.

Οί αγιογραφίες έχουν μια εκφραστικότητα, μια χαρακτηριστική ζωντάνια. ‘Όταν τις βλέπει κανείς αισθάνεται ότι έχει απέναντί του το εικονιζόμενο πρόσωπο. Οί σωστές σωματομετρικές διαστάσεις, n έκφραση του προσώπου, n γλυκύτητα των χρωμάτων,
n κάθε λεπτομέρεια τους, χαρίζουν αρτιότητα στο σύνολό τους, πού συγκινεί τον πιστό και τον καλεί σε προσκύνηση μέ ευλάβεια και σεβασμό.

Στις αγιογραφίες αυτές διακρίνει κανείς δύο στοιχεία πού απαντώνται στις εργασίες του μεγάλου αγιογράφου Φράγκου Κατελάνου, δηλαδή το εγκόλπιο στο στηθος ορισμένων αγίων και το ανάγλυφο στο φωτοστέφανο τους.Ό καθαρισμός των τοιχογραφιών πού έγινε πρόσφατα,προσδίδει ιδιαίτερη λάμψη σ’ αυτές.

Τό τέμπλο, πού χωρίζει τον κυρίως ναό από τό ιερό, είναι ξυλόγλυπτο επιχρυσωμένο εν μέρει και έχει υποστεί σημαντικές φθορές. Οί εικόνες, καθώς και τα ωραιότατα ξυλόγλυπτα λυπηρά εκλάπησαν στα προηγούμενα χρόνια. Από τή μανία της κλοπής σώθηκε μόνο μία παλαιά εικόνα της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, για να υπάρχει σήμερα ως ευλογία στο μοναστήρι. Οί φθορές του τέμπλου αποκαταστάθηκαν τελευταίως επί τό πρωτότυπον από άριστο τεχνίτη, και νέες αξιόλογες εικόνες πού φιλοτεχνήθηκαν από αγιογράφο μοναχή της Ίεράς Μονής Ζερμπίτσης Σπάρτης τοποθετήθηκαν σ’ αυτό (τέμπλο).

Δ) ΝΑΡθΗΚΑΣ

Και ό νάρθηκας, όπως και ό κυρίως ναός, είναι κατάγραφος από τοιχογραφίες, οί
οποίες απεικονίζουν αγίους και διάφορες Ιερές σκηνές.

Σύμφωνα μέ επιγραφή στο υπέρθυρο της εισόδου από τό νάρθηκα στον κυρίως ναό, ό νάρθηκας αγιογραφήθηκε επί αρχιερατείας Νεοφύτου, μέ δαπάνες ιερέως Γεωργίου από τό Βογατσικό και τή συνδρομή του Ιερομονάχου Χριστοφόρου, από τον λαϊκό αγιογράφο ‘Αργύρη Κρημηνιώτη. Ή τέχνη του ως άνω είναι λαϊκή, καθώς απεικονίζει τ πρόσωπα
μέ διογκωμένα χαρακτηριστικά και μέ έντονα χρώματα.

Ε) ΕΞΩΝΑΡΘΗΚΑΣ

Πρόσφατα κατασκευάσθηκε εξωνάρθηκας, για ανετότερη εξυπηρέτηση του εκκλησιάσματος,αφού τοποθετήθηκαν σ’ αυτόν οι κηροστάτες, τα προσκυνητάρια και τό παγκάρι κι έτσι εξοικονομήθηκε περισσότερος χώρος.

ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ.

Δυστυχώς οι χρόνοι της ερήμωσης, οι πυρκαϊές, οι κλοπές κ,λπ. ειχαν ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση κάθε γραπτού στοιχείου, το οποίο θά έδινε σαφή εικόνα της Ιστορίας τού μοναστηριού.
Αλλά καί η προφορική παράδοση τού μοναστηριού ειναι πολύ πτωχή. Γνωρίζουμε ότι τό μοναστήρι επισκέφθηκε ό Άγιος Κοσμάς ό Αιτωλός. Ό Ιερομάρτυς καί ισαπόστολος, ό διδάσκαλος καί κήρυξ τού θείου Ευαγγελίου, άνδρας πλήρης πίστεως καί πατρίου αισθήματος ο οποίος μέ τόν απλό λόγο του, τις διδαχές, τίς συμβουλές καί τίς προφητείες του βοήθησε τούς ύπόδουλους ‘Έλληνες, ποτίζοντάς τους μέ τά νάματα της ορθοδόξου πίστεως διατηρώντας συγχρόνως  άσβεστη στίς καρδιές τους τήν πατριωτική φλόγα.
Ο “Πατροκοσμάς” ,όπως με αγάπη τόν αποκαλεί ο λαός, όταν ήλθε στό μοναστήρι, αφού κήρυξε τον θείο λόγο, επιδόθηκε στή συνέχεια στήν περιποίηση των πατέρων της μοναστικης αδελφότητας, οι όποίοι, λόγω επιδημίας, ήσαν ασθενείς. Αφού έφερε νερό από
διπλανή πηγή, ετέλεσε αγιασμό καί εδωσε στούς πατέρες να πιούν· Εκείνοι μόλις το ήπιαν, εγιναν καλά.
Εκτοτε το νερό αυτό πού ωφέλησε καί πολλούς άλλους χαρακτηρίζεται αγίασμα, υπάρχει εως σήμερα καί οι πιστοί πίνουν απ’ αυτό γιά ευλογία.
Πρός τιμήν τού Άγίου Κοσμά τού Αιτωλού εχει κτισθεί σήμερα, πάνω από τό χωρο τού άγιάσματος, καλαίσθητο παρεκκλήσιο, τό όποίο πανηγυρίζει τήν
ημέρα της μνήμης του (24 Αυγούστου).

ΕΘΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ.

Σ έ όλα τά δύσκολα χρόνια του Έλλνικού ‘Εθνους τό μοναστήρι ήταν πραγματική κιβωτός
γιά τούς καταδιωκομένους καί γενικά γιά τούς εχοντες ανάγκη βοηθείας. ‘Αποτέλεσε δέ ορμητήριο πολλων ονομαστών οπλαρχηγών γιά τήν εκκίνηση πολεμικών αγωνιστικών προσπαθειων. Αλλά καί μέ άλλους τρόπους συνέβαλε στούς απελευθερωτικούς
αγώνες, όπως πχ. μέ τήν προσφορά διαφόρων αγαθών στόν μάχιμο n άμαχο πληθυσμό καί μέ τήν χρήση του ως αποθήκης πολεμοφοδίων.

ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Η ανακαίνιση και η λειτουργία της μονής άρχισε τον Σεπτέμβριο του έτους 1996, μέ
την ευλογία βεβαίως καί τήν ηθική βοήθεια καί συμπαράσταση του καλού Ποιμενάρχου μας Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σισανίου καί Σιατίστης κυρίου Άντωνίου, καί πρωτεργάτη τόν πνευματικό πατέρα καί ηγούμενο της μονής πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη πατέρα Στέφανο.

Ό Γέροντας, άοκνος και ακούραστος, με το ανήσυχο και ανύστακτο πνεύμα του, τό πνευμα της προσφορας, της θυσίας καί της αγάπης, αλλά και με τήν
καλαισθησία και τις φαεινές ιδέες του, εχοντας δίπλα του, όλα αυτά τα έτη, ίκανούς διακονητές, τά μέλη της αδελφότητας (πνευματικά του τέκνα), αλλά καί αξιόλογους ανθρώπους, φίλους της μονής, προπάντων δε άξιους μαστόρους, έφτιασε στό μοναστήρι
εργα ζωης.
Κτίσματα λιτά, απέριττα, κομψά καί λειτουργικά γιά την στέγαση των αδελφων της μονης καί γιά τήν ύποδοχή καί φιλοξενία των επισκεπτων-προσκυνητων.
Παρεκκλήσια, ως ευκτηρίους οίκους τού Αγίου Κοσμά τού Αιτωλού, του Αγίου Αντωνίου (εχει ήδη όλοκληρωθεί n αγιογράφησή του), των Ταξιαρχων Μιχαήλ καί Γαβριήλ (ως κοιμητηριακός ναός), όπου υπάρχει οστεοφυλάκιο, αλλά καί αρχονταρίκι, καθώς και τού Γενεσίου τού Τιμίου Πρόδρόμου.

Με ιδιαίτερη φροντίδα και προσοχή έγιναν το περίτεχνο πέτρινο καμπαναριό, στό οποίο υπάρχει καί παρεκκλήσιο τού Μνήστορος Ιωσήφ, καί n πλακόστρωση του αύλειου χώρου, μέ τά καλαίσθητα παρτέρια. Συμβαδίζουσα με το όλο πνεύμα n άρμόδια αρχαιολογική
υπηρεσία προέβη στήν άρμολόγηση τού ναού καί τού διατηρουμένου τμήματος τού παλαιού τοίχους της μονης.

Πέρα όμως από τα υλικά έργα, n αδελφότητα εχει καθήκον της, να δώσει στα μέλη της, αλλά καί στούς φίλους καί επισκέπτες-προσκυνητές, πνευματικές προϋποθέσεις, γιά νά αντιπαλαίσουν μέ σθένος τα μηχανεύματα, τις πανουργίες καί τις παγίδες του πονηρού καί νά επιτύχουν τήν πνευματική ολοκλήρωσή τους και την ενωσή τους με το Θεό. Έτσι το
μοναστικό πρόγραμμα εχει καθημερινή θεία λειτουργία, τακτικές αγρυπνίες καί λοιπές ακολουθίες, καθώς καί εξομολόγηση από τόν Γέραντα καί πνευματικό της μονής πατέρα Στέφανο.

Με την Θεία Λειτουργία, η οποία ειναι δημόσια λατρεία όλων των πιστών, ό λαός του Θεου (Λειτουργός ιερεύς καί πιστοί) που την προσφέρει, γεύεται τή
θεία της δωρεά καί τον σωτήριο καρπό της, δηλαδή τή λυτρωτική θυσία.

Με την εξομολόγηση, ο βαθειά συντριβόμενος καί μεταναων ανθρωπος ζητών συγχώρηση γιά τά αμαρτήματά του, ανακουφίζεται από το βάρος των παθών του καί απαλαμβάνει τό έλεος του Θεου.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ευχηθείτε να αυξάνει n αδελφότητα, δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου, του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού και πάντων των Αγίων, ως άμπελος
αληθινή του Κυρίου, να βλαστάνει και νά αποδίδει εύχυμους πνευματικούς καρπούς πρός ωφέλειαν του πιστού λαού μας.
Όλοι ας φροντίσουμε νά ακολουθήσουμε τήν διδαχή του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου: «Δένύπάρχει αλλος τρόπος νά γνωρίσω με τόν Θεό, παρά νά ζουμε μέσα σ’ αυτόν».

‘Αμήν.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tovoion Tv Εναέρια Λήψη Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Δρυοβούνου