Ιερού Ναοί των Εισοδίων της Θεοτόκου στο Βόιο 21 Νοεμβρίου

Στον Βυθό Βοΐου 

Η κεντρική εκκλησία του Βυθού είναι αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου και Πανηγυρίζει στις 21 Νοέμβρη.
Στη σημερινή της θέση προϋπήρχε από το 1600, όταν πρωτοϊδρύθηκε το χωριό, το εκκλησάκι των Αγ. Αναργύρων. Το εκκλησάκι κάηκε από τους Γερμανούς, αλλά έπειτα ανακαινίστηκε και
σήμερα αποτελεί προσθήκη της μεγάλης εκκλησίας.

Η εκκλησία ξεκίνησε να φτιάχνεται στα μέσα του 18ου αιώνα και ολοκληρώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα. Κάηκε το 1944, όμως γρήγορα ανακαινίστηκε. Είναι δηλαδή άνω των 200 ετών και δυστυχώς ο ασβέστης με τον οποίο έχει σοφατιστεί δεν αναδεικνύει την πέτρινη ομορφιά της. Παρόλα αυτά ο εσωτερικός διάκοσμος είναι από τους ωραιότερους και πιο φιλόξενους.
Στο Μελιδόνι Βοΐου 
Το Μελιδόνι είναι ένας οικισμός που βρίσκεται έξι (6) χιλιόμετρα περίπου από τη Νεάπολη Κοζάνης, σε ένα φυσικό κοίλωμα στην ανατολική όχθη του ποταμού Αλιάκμονα.
 Νότια στην τοποθεσία Κουλούρι υπήρχε οικισμός. Εκκλησία είχε της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Σε κιβωτιόσχημους τάφους βρέθηκαν βραχιόλια και δαχτυλίδια, διακοσμημένα με εγχάρακτους σταυρούς. Με την καταστροφή του οικισμού ιδρύθηκε το σημερινό Μελιδόνι. Στα 1750 αριθμούσε 10 σπίτια.
 Το χωριό αναφέρεται στον κατάλογο του Μητροπολίτη Σισανίου Νεοφύτου στα 1797:
«Χωρίον: Μελιδόνι».
Βόρεια του χωριού, 2 χιλιόμετρα , υπάρχουν τα ερείπια του χωριού ΚΟΥΤΣΟΥΦΛΙΑΝΗ, που το αναφέρει ο Μητροπολίτης Νεόφυτος:«Χωρίον:Κουτζούφλιανη».
Το χωριό καταστράφηκε στα 1822 με την επιδρομή του Τουρκαρβανίτη Μαξούτ Στρόμπολη, που πάτησε πολλά χωριά του Βοΐου. Εννιά οικογένειες (Γιάγκου, Κεχαγιά, Καραγιάννη, Καρανίκου, Κοντέσιου, Κωσταβέλη, Λαδά, Νταρλά και Σιώπη) κατέφυγαν στο Δίλοφο, καθώς και στο Βογατσικό, αλλά άγνωστο πόσες και ποιες. Παρά την καταστροφή έμειναν
7-8 οικογένειες που κι αυτές διασκορπίστηκαν στα 1870-1880 εξαιτίας Ελλήνων
ληστών. 
Οι ληστές ζεμάτισαν με καυτό λάδι το Γ.Παπαδόπουλο, του πήραν 200 λίρες και ό,τι καλύτερο υπήρχε στο σπίτι του. Έτσι οι λίγες οικογένειες κατέφυγαν στα χωριά Μελιδόνι, Αλιάκμονα, Δρυόβουνο και Πελεκάνο.
Παλιότερα βρισκόταν βορειοανατολικά της σημερινής τοποθεσίας και είχε την ονομασία Κουτσούφλιανη. Μάλιστα το επίθετο πολλών κατοίκων του είναι «Κουτσουφλιανιώτης». Εικάζεται ότι εκεί έζησε ένας βασιλιάς Μήδας και ότι το χωριό ονομαζόταν Νικομήδεια.
Ως το Μεσοπόλεμο το χωριό ευημερούσε, καθώς η γεωργία και η κτηνοτροφία επέφεραν ακόμη κέρδη. Από την έναρξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου ως τη λήξη του Εμφύλιου Πολέμου, η οικονομική συρρίκνωση ήταν τεράστια. Αυτή ήταν και η αιτία που περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους έγιναν οικονομικοί μετανάστες. Η Γερμανία, η Αυστραλία, αλλά και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη δέχτηκαν τους περισσότερους ξενιτεμένους. Σήμερα το χωριό αριθμεί πενήντα περίπου κατοίκους.
Η εκκλησία στην είσοδο του χωριού είναι Τα Εισόδια της Θεοτόκου και χτίστηκε με την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1913.

ΖΩΝΗ ΒΟΪΟΥ:ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΖΩΝΗ ΒΟΪΟΥ:ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ