ΣΤΕΡΝΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΣΙΔΩΡΟ ΚΑΡΑΜΑΝΙΔΗ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟ.

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΟ ΣΚΑΛΟΧΩΡΙ 

με τον Πρωτοπρεσβύτερο  Ισίδωρο Καραμανίδη

     Σκαλοχώρι έτος 2008. Ξημέρωνε η Γιορτή των Χριστουγέννων. Σιγά σιγά τα σπίτια άρχισαν να φωτίζουν από τις προετοιμασίες, να ξεκινήσουν οι κάτοικοι για την εκκλησία. Φωνές και ευχές ακούγονταν από τα σοκάκια του χωριού.

     Άρχισε σιγά σιγά η εκκλησία να γεμίζει από τους Σκαλοχωρινούς. Περίμεναν όλοι τον Πατέρα Ισίδωρο, να έλθει από το χωριό του το Διαλεκτό. Η ώρα «περνούσε», άρχισε να φωτίζει η ημέρα σιγά σιγά, αλλά ο καλός μας παπάς δε φάνηκε να έλθει.

     Μουρμουρητά σε όλη την Εκκλησία.

  “ Ο παπάς μας ποτέ δεν μας άφησε μόνους χρονιάρες μέρες. Τι έγινε σήμερα; Ο καιρός άρχισε να αγριεύει”.

     Την ησυχία ήλθε να ταράξει η φωνή μιας Μπαμπίτσας που απευθύνθηκε προς το μέρος των ανδρών. «….Τί τηράτι; Δεν είνι κιρός για χάσμου. Σιούκτι κανά δυο κι σύρτι σιακάτ κατά του “Γκουβιντάρ” να ιδίτι τι ιγκι ου παπάς μας, είνι καλά;»

     Έτσι κι έγινε. Τρεις ή τέσσερις και εγώ μαζί ξεκινήσαμε να μάθουμε τι έγινε στο δρόμο και άργησε ο παπάς μας, και αν χρειαστεί να βοηθήσουμε. Δύο χιλιόμετρα δρόμου για το Βέλος (χωριό) και ενώ το χιόνι “δυνάμωνε” , βλέπουμε τον παπά μας να έρχεται προς το χωριό σιγά σιγά. Το χιόνι είχε σκεπάσει τις πλάτες του και το σκουφί το καλογερίστικο που φορούσε.

     Μας πλησίασε. Ήταν κουρασμένος πολύ. Ο δρόμος ανηφορικός για το Σκαλοχώρι. Όμως το χαμόγελο του ήταν πιο πλατύ από κάθε άλλη φορά.

     Άφωνοι τον κοιτούσαμε με θαυμασμό για το κουράγιο του. Πρώτος μας μίλησε. 

“…Τί φοβάστε; Η Παναγία μας και η Αγία Παρασκευή δεν θα άφηναν να γίνει κανένα κακό. Με πρόδωσε το “Τογιότα” μου και βγήκε έξω από τον δρόμο. Πάμε για το χωριό, έχουμε δουλειά στην Εκκλησία, οι χωριανοί περιμένουν…”

     Αυτός ήταν ο Πατέρας Ισίδωρος, ο παπάς μας!..

     Είχα την ευλογία ως εκκλησιαστικός Επίτροπος της ενορίας Σκαλοχωρίου να είμαι δίπλα με τον Μακαριστό π. Ισίδωρο Καραμανίδη για πολλά χρόνια.

     Ως ιερέας διακονούσε σε υπέρτατο βαθμό το λειτούργημα της Ιεροσύνης. Με την γλυκύτητα της φωνής του και την καθαρή άρθρωση στα Ιερά κείμενα του Αγίου Ευαγγελίου και της Θείας Λειτουργίας ρίζωναν βαθιά στις καρδιές των πιστών και μας βοηθούσαν να γίνουμε κάθε ημέρα καλύτεροι άνθρωποι και χριστιανοί.

     Τον αγαπούσαμε και μας αγάπησε ειλικρινά.  Το έδειξε αυτό με τη φροντίδα του για τον Ιερό Ναό.  Από την πρώτη στιγμή έδρασε πολύ δυναμικά.  Είχε τον τρόπο να μιλάει στις “καρδιές” των Σκαλοχωριτών.  Αυτοί με τη σειρά τους έδειξαν την αρχοντιά τους. Φρόντισαν χωρίς καμία οικονομική δυσκολία με εράνους, να γίνουν τα παρακάτω πολύ βασικά έργα για τον Ιερό Ναό.

     Όλα έγιναν σε χρονικό διάστημα δέκα ετών περίπου.

α.  Έγινε αλλαγή στα κουφώματα του Ιερού Ναού.  Τα μεταλλικά παράθυρα έγιναν ξύλινα .(Σύνολο 13)

β. Έγινε εγκατάσταση κεντρικής θέρμανσης, (επιτέλους ζεστάθηκαν οι εκκλησιαζόμενοι).

γ.  Έγιναν βοηθητικοί χώροι στην αυλή του ιερού ναού. ( γραφείο Ιερού Ναού – Αποθήκες ξύλων και άλλων υλικών).

δ.  Η οροφή του Ιερού ναού 380 τετραγωνικών μέτρων “ντύθηκε” με ξύλο ραμποτέ. Ήταν από το 1953 με λαμαρίνες.

ε. Ο αύλιος χώρος του Ιερού Ναού συνολικής επιφάνειας 480 τετραγωνικών μέτρων “στρώθηκε” με πλάκες.

στ. Έγινε ο Νάρθηκας του Ιερού Ναού Μοναστηριακού τύπου, διαστάσεων μήκους 20 μέτρων και πλάτους 2,50 μέτρων, που έδωσε πολύ ομορφιά στον Ιερό Ναό ( είναι πολύ λειτουργικό).

     Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά για τον πατέρα Ισίδωρο,  τον άξιο Ιερωμένο με σπουδές θεολογικής σχολής Α.Π.Θ. Τότε του έγινε και πρόταση από την Ιερά Μητρόπολη Καλαμαριάς, να τοποθετηθεί και να ιερουργεί στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. Όμως αυτός προτίμησε να προσφέρει τις υπηρεσίες του στα ευλογημένα χωριά μας, που έχουν ανάγκη από Ιερωμένους όπως τον Πατέρα Ισίδωρο! Τον πολύ σωστό και ακούραστο οικογενειάρχη,  που με την υπέροχη και σεβάσμια παπαδιά Σταυρούλα μεγάλωσαν και ανέθρεψαν στ’ αχνάρια τους 5 αγόρια και 1 κόρη. Όλοι τους με παιδεία  ελληνο-χριστιανική ανώτατου επιπέδου.  Να είναι πάντα καλά.

     Έφυγες πατέρα Ισίδωρε!

     Έτσι έκρινε ο Πανάγιος Θεός.  Η ψυχή μας ανήκει Στον Θεό. Αυτός κρίνει πότε θα μας καλέσει κοντά Του.

     Δεν γίνεται διαφορετικά. “ Κοινόν χρέος των θνητών ο θάνατος”.  Αιωνία η μνήμη σου και καλή Ανάσταση πατέρα Ισίδωρε.

     Ένας πολύ καλός φίλος και συνεργάτης που θα σε θυμάται για πάντα.

                                     Ζαχαρίας Κατσιάπης, Σκαλοχώρι

ΓΛΩΣΣΑΡΙ.