Το παράδοξον του Καίσαρος. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Καίσαρας με την ‘’Διαφορετικότητα’’; Πώς την αντιμετώπισε; Μία ‘’άσχημη’’ φυσιογνωμία, μία ιστορική μορφή. Τα διδάγματα. Γράφει ο Σπυρίδης Χρήστος Φιλόλογος Φ.Π.Ψ Ιωαννίνων (τομέας Ψυχολογίας).

Το παράδοξον του Καίσαρος. Τι σχέση μπορεί να έχει ο Καίσαρας με την ‘’Διαφορετικότητα’’; Πώς την αντιμετώπισε; Μία ‘’άσχημη’’ φυσιογνωμία, μία ιστορική μορφή. Τα διδάγματα. Γράφει ο Σπυρίδης Χρήστος Φιλόλογος Φ.Π.Ψ Ιωαννίνων (τομέας Ψυχολογίας).

Ιούλιος Καίσαρας… Όποιος ακούει αυτό το όνομα, του έρχεται στο νου μια ρωμαλέα μορφή που στέκει αγέρωχη πάνω στο γενναίο άλογό της και προτάσσοντας το δείκτη του δεξιού χεριού του, προστάζει τους υπό αυτόν στρατιώτες. Όλα αυτά έχουν βάση αλήθειας αλλά η πραγματικότητα δεν είναι τόσο ρομαντική. 

Πιο συγκεκριμένα, πολλοί ιστορικοί έχουν εκφέρει την άποψη, ότι ο Ιούλιος Καίσαρας είχε ένα ‘’άσχημο μπρός και πίσω μέρος του κεφαλιού’’. Αλλού είχε διαφορετική κλίση, αλλού είχε μαλλί και αλλού δεν είχε – μια ανομοιογένεια γενικά. Κάπου εδώ ας θυμηθούμε, για ποιο λόγο έμεινε στην ιστορία η φυσιογνωμία του Καίσαρος. Μα για το κεφάλι του φυσικά, με το δάφνινό του στεφάνι σύμβολο δόξας και νικών. Με μία φράση, ο Καίσαρας κατάφερε να αντιστρέψει το μεγαλύτερο μειονέκτημά του, στο σημείο για το οποίο θα τον θυμούνται όλες οι γενιές των ανθρώπων εις τους αιώνας, βρίσκοντας μια απλή λύση.      

Στο <<βιβλίο της ολικής άγνοιας, μέρος δεύτερο, τζον λόϋντ & τζον μίτσινσον, εκδόσεις πατάκη>> διαβάζουμε: ‘’ Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Σουητώνιο στους «Βίους των Καισάρων», ο Ιούλιος Καίσαρας συνήθιζε να χτενίζεται κατά τρόπο που να καλύπτει τη φαλάκρα του με τα μαλλιά που είχε στο κεφάλι του και ενθουσιάστηκε όταν η Σύγκλητος του παραχώρησε το ειδικό προνόμιο να φορά το δάφνινο στεφάνι του νικητή όποτε επιθυμούσε….’’ 

Στα καθ’ ημάς, στην εποχή της εικόνας που ζούμε έχουμε συνηθίσει για παράδειγμα, να βλέπουμε φωτογραφίες ιδιαίτερα στα κοινωνικά δίκτυα άλλων ανθρώπων που μοιάζουν αφύσικα όμορφοι (για να το πούμε ευγενικά), ή ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις στις διαφημίσεις μια ‘’μέση’’ υποτίθεται οικογένεια που μένει σε διώροφο, κανένα από τα μέλη της δεν είναι παχουλό, έχουν όλες τις ανέσεις της τεχνολογίας και συνήθως κι ένα σκύλο (έτσι για το ‘’αμερικανικό όνειρο’’), ή άμα είσαι μαθητής βλέπεις τους συμμαθητές σου και ειδικά τους ‘’πιο άνετους’’ οικονομικά να ανταγωνίζονται στα μοδάτα ρούχα και κινητά. 

Μέσα σε αυτό το κλίμα, είναι φυσικό κάποια άτομα στη διαδικασία της σύγκρισης να αισθάνονται ‘’κοινωνικά ανεπαρκή’’ για να χρησιμοποιήσω έναν όρο της ψυχολογίας. Αισθάνονται ότι μειονεκτούνε όσον αφορά κάποιον χ’ λόγο σε σχέση με τους άλλους. Η ιστορία του Καίσαρος δεν αναφέρθηκε τυχαία, αλλά είναι ένα καλό δίδαγμα. Αρχικά η διαφορετικότητά σου σε ενοχλεί, μετά την αποδέχεσαι και την επεξεργάζεσαι και τέλος επωφελείσαι από το ότι αγάπησες τον εαυτό σου όπως είναι. Στα 7,594 δισεκατομμύρια ανθρώπων στον πλανήτη μόνο εσύ είσαι η τέλεια εκδοχή σου, μοναδικός και αναντικατάστατος, μιας και είσαι ‘’διαφορετικός’’.  

Επομένως ερχόμενος στο συμπέρασμα, θα χαρακτήριζα αυτό το πρόβλημα ως πρόβλημα προσέγγισης και όχι αυτό καθαυτό ‘’ασχήμιας’’ για παράδειγμα. Το θέμα είναι δηλαδή, με ποιόν τρόπο αντιλαμβάνεσαι ‘’το πρόβλημα’’. Ως προς αυτά που λέγαμε στην αρχή σχετικά με το λόγο που είναι σπουδαίος ο Καίσαρας, ανάμεσα στα άλλα θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι σπουδαίος επειδή αντέστρεψε το μειονέκτημά του στο κατ’ εξοχήν πλεονέκτημα του, που δηλώνει τη δόξα και τις νίκες του – Το δάφνινο στεφάνι. Σήμερα με το που λέμε Καίσαρας θυμόμαστε μια δοξασμένη φυσιογνωμία και μορφή και όχι το αντίστροφο. Επομένως, αποδεχόμαστε την διαφορετικότητά μας σαν άνθρωποι, η οποία πολλές φορές μας αναδεικνύει κιόλας και κοινώς συνεχίζουμε να κάνουμε τη δουλειά μας. Επίσης, δεν είναι σωστή η ιδέα ότι πρέπει να αρέσουμε σε όλους. 

Όπως έλεγε και ο Αντενάουερ: ‘’ Όλοι ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, αλλά δεν έχουμε όλοι τον ίδιο ορίζοντα’’.