Φωτοδιαδρομή: Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου Καστοριάς Παλιά μας δημοσίευση (4/5/2020)

Σε ένα μικρό πλάτωμα μιας δασωμένης πλαγιάς, στους πρόποδες του Τάλιαρου και σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από το Επταχώρι βρίσκεται η μονή του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου.

Ακολουθώντας την εθνική οδό Κοζάνης – Ιωαννίνων με κατεύθυνση Ανατολικά προς Κοζάνη, υπάρχει πινακίδα στα δεξιά του δρόμου, όπου και ξεκινά χωματόδρομος που καταλήγει μετά από 2 χιλιόμετρα στο μοναστήρι.

Η Ιερά μονή του Αγίου Γεωργίου ήταν ένα ολόκληρο συγκρότημα κτιρίων. Στη δυτική και βορινή πλευρά υπήρχαν διώροφα οικήματα που χρησίμευαν για

την διαμονή των μοναχών. 

Στην ανατολική πλευρά υπήρχε επίσης δ

ιώροφο οίκημα για

την υποδοχή και τηνΌ Ναός είναι αθωνικού τύπου, δηλαδή σταυροειδής εγγεγραμμένος με πλάγιες κόγχες και χωρίζεται στον κυρίως ναό και στην λιτή. Είναι ένα μικρό ορθογώνιο οικοδόμημα κτισμένο με ακατέργαστους λίθους και σκεπασμένο με σχιστόλιθους. Είναι τρίκλιτος και στο κέντρο του μεσαίου κλίτους υψώνεται ένας μεγάλος τρούλος. Στη δυτική πλευρά της στέγης, πάνω από τον πρόναο, υψώνονται άλλοι δύο μικρότεροι τρούλοι, όλοι οκταγωνικοί με τέσσερα

στενόμακρα παράθυρα και άλλα τόσα κτισμένα. Ο κυρίως ναός χωρίζεται από τον νάρθηκα με λιθόκτιστο τοίχο και από το Άγιο Βήμα με ξυλόγλυπτο τέμπλο. Στην ξύλινη πόρτα από την οποία μπαίνει κανείς από τον πρόναο, στον κυρίως ναό, υπάρχουν 12 μικρές ζωγραφιές με τους 12 αστερισμούς του χρόνου και κάτω από κάθε αστερισμό υπάρχει μια ζωγραφιά που αναφέρεται σε παραστάσεις της καθημερινότητας της ζωής ( Κοντά στο τζάκι, κυνήγι, χειρωνακτικές δουλειές κ.α.)

Ολόκληρο το εσωτερικό του καθολικού είναι κατάγραφο. Οι τοιχογραφίες είναι εξαιρετικής μεταβυζαντινής τέχνης και πιθανόν να είναι έργο Επταχωριτών ζωγράφων ή Λινοτοπιτών μιας και το Λινοτόπι βρίσκονταν πολύ κοντά στο Επταχώρι.
Από τις βυζαντινές επιγραφές που βρίσκονται πάνω από τις θύρες
του προναού και του ναού, βγαίνει το συμπέρασμα πως ο ναός χτίστηκε το καλοκαίρι του 1625 μ.Χ. και η περάτωση του εσωτερικού διάκοσμου ολοκληρώθηκε το 1632, επτά χρόνια μετά.

…Η παράδοση θέλει κτήτορα του μοναστηριού κάποιον ιερέα του Παλαιοχωρίου, που έχασε την γυναίκα του και όλα τα παιδιά του και πέρασε φοβερές δοκιμασίες. Έτσι αποφάσισε να αφιερώσει την ζωή του στον θεό, δίνοντας όλη την περιουσία του για να κτίσει το μοναστήρι. Έγινε μοναχός και ο πρώτος ηγούμενος του μοναστηριού…

Ο Στρατής Δούκας (1895-1983), πεζογράφος-ζωγράφος-τεχνοκρίτης, επισκέφθηκε το μοναστήρι του αγίου Γεωργίου (πότε;) είδε και έγραψε :

“Το μοναστήρι είχε πολλά παλιά πράγματα.Το πιο πολύτιμο για μένα ήταν το βημόθυρο από το παλιό τέμπλο της εκκλησιάς. Απάνω στα δυο βαριά βουνίσια ξύλα του, ήταν ζωγραφισμένος ο “Ευαγγελισμός”, και σειρά, από πάνω προς τα κάτω, στη μεριά που θηλύκωναν, οι “δώδεκα μήνες”…”
Έτσι έγραψε και ζωγράφισε-αντέγραψε (“καθώς τους ξεσήκωνα”, γράφει) ο Στρατής Δούκας το βιβλίο του “Οι δώδεκα μήνες”…